โจวเสวียนหันขวับไปมองเหล่าองครักษ์เทพด้านหลัง
เขาไม่พูดสักคำ เพียงส่งสายตาไปให้
“ฟึ่บ—”
เหล่าองครักษ์เทพชั้นยอดที่ติดอาวุธครบมือเก็บอาวุธพร้อมเพรียงกัน
จากนั้น
โจวเสวียนสะบัดผ้าคลุมสีขาวทอง ก่อนทิ้งเข่าทั้งสองลงกระแทกพื้นหินหยกขาวอย่างแรง เขาค้อมเอวลงจนศีรษะแนบพื้น
องครักษ์เทพทั้งสิบสองนายตามมาคุกเข่าลง หมอบกราบแนบพื้น
ท่วงท่าของพวกเขาเปี่ยมด้วยความคลุ้มคลั่งและศรัทธา ราวกับกำลังประกอบพิธีแสวงบุญ
“กององครักษ์เทพแห่งราชสำนักเทพ โจวเสวียน หัวหน้าองครักษ์เทพ!”
เสียงของโจวเสวียนแหบพร่า เจือความตื่นเต้นที่ไม่อาจปกปิด
“ขอต้อนรับเทพบุตรลำดับสามกลับคืนสู่ตำแหน่ง!”
เหล่าองครักษ์เทพด้านหลังขานรับพร้อมกัน
“ขอต้อนรับเทพบุตรกลับคืนสู่ตำแหน่ง!”
ลานกว้างเงียบกริบ
สามัญชนที่ถอยร่นไปอยู่ไกลออกไป รวมถึงเหล่าขุนนางในเขตเมืองชั้นใน ต่างมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง
เงียบงัน
ลานกว้างใต้หอคอยกลับหัวอันกว้างใหญ่ตกอยู่ในความเงียบงันอย่างประหลาด
สามัญชนที่อยู่ไกลออกไปกับขุนเธอเขตเมืองชั้นในอ้าปากค้าง สายตากวาดไปมาระหว่างเด็กหนุ่มร่างผอมบางในชุดคลุมสีเทาผ้าหยาบ กับเหล่าองครักษ์เทพชั้นยอดที่หมอบกราบอยู่บนพื้น
ถัดมา เสียงกระซิบกระซาบก็แผ่กระจายออกไปราวกับคลื่น
“นั่นใครกัน? ชนชั้นล่างจากเขตห้าอย่างนั้นหรือ?” ชายร่างกำยำจากเขตเมืองชั้นนอกขยี้ตา เสียงสั่นเครือ
“ท่านผู้สูงศักดิ์จากเขตเมืองชั้นใน...ถึงกับคุกเข่าให้เด็กหนุ่มที่สวมเสื้อผ้าของชนชั้นล่างหรือ?”
“หุบปาก! อยากตายหรือไง?”