เด็กอ้วนหน้าถอดสี รีบกระชากหยกห้อยคอออกมาแล้วบีบจนแตก
ม่านพลังสีเหลืองอ่อนสายหนึ่งพลันกางออก คลุมร่างเขาไว้
“กร๊อบ!”
กรงเล็บคมของชายชุดเทาฟาดลงบนม่านพลัง เกิดเสียงแตกหักแหลมใส รอยร้าวราวใยแมงมุมแผ่เต็มม่านพลัง
เด็กอ้วนฉวยโอกาสนี้กลิ้งคลานถอยหลังออกไป เปิดระยะห่างจากอีกฝ่าย
เขาควักม้วนคัมภีร์สีทองออกมาจากอกอีกแผ่นหนึ่ง พลางหอบหายใจและด่าชายชุดเทา
“ให้ตายสิ แกบ้าไปแล้วหรือไง? ที่นี่เป็นเขตของสถาบันผู้บุกเบิกของเรา ฆ่าฉันที่นี่ ถ้าสถาบันเอาเรื่องขึ้นมา เขตซิวหมิงของแกจะรับผิดชอบไหวหรือ?”
แต่ชายชุดเทากลับไม่ตอบสนองต่อคำพูดของเด็กอ้วนเลย
เขาไม่แม้แต่จะชะงักสักเสี้ยววินาที ยกกรงเล็บขึ้นแล้วพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง
บนหน้าผา หลินไป๋ขยับความคิด
ฟังจากคำพูดของเด็กอ้วนแล้ว เขาเป็นคนของสถาบันสงครามหรือ?
นี่เป็นโอกาสดีทีเดียว
ม่านพลังด้านล่างใกล้จะแตกเต็มที ส่วนเด็กอ้วนก็ไม่มีของช่วยชีวิตเหลือแล้ว
หลินไป๋ไม่ลังเลอีก
เขาหันไปบอกซูหวานที่อยู่ข้างกายว่า “คุณกลับไปก่อน”
ซูหวานรับคำอย่างว่าง่าย “อ้อ” ก่อนจะแปรเป็นควันดำมุดกลับเข้าไประหว่างคิ้วของหลินไป๋
หลินไป๋กระโดดลงจากหน้าผา
......
ตอนนี้เฉียนตัวสิ้นหวังอยู่บ้าง
เขามองม่านพลังที่กำลังจะแตกบนตัว ใจเย็นเยียบไปหมด
จบกัน
คราวนี้ได้ตายอยู่ที่นี่จริง ๆ แล้ว
สามวันก่อน เขารับภารกิจจากสถาบัน ให้กำจัดสัตว์มารที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นในป่าทางใต้ของสถาบัน