เงยหน้ามองไปรอบ ๆ ห้อง ในห้องไม่มีใครเลยสักคน
แต่ว่าบนหัวเตียงกลับมีเงินสดกองหนึ่งกับกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งวางอยู่
“เรื่องเมื่อคืนนายลืมมันให้หมดได้เลย! ถ้าบังอาจเอาเรื่องเมื่อคืนไปพูดที่ไหน นายตายแน่!”
เฉินหยวนพึมพำตามตัวหนังสือบนกระดาษ รู้สึกได้แต่นึกขำ
อะไรกัน... ดูถูกใครอยู่วะ?
เมื่อคืนเขาก็เป็นฝ่ายเสียหายเหมือนกันนะ!
เฉินหยวนส่ายหน้า คิดจะเข้าห้องน้ำไปล้างหน้า แต่จู่ ๆ ดวงตาก็รู้สึกร้อนวูบหนึ่ง
วินาทีถัดมา สายตาของเขาก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป ทะลุผ่านกำแพงออกไปได้โดยตรง
ในห้องน้ำมีเพียงโถส้วมกับผ้าเช็ดตัวสองสามผืน!
อะไรเนี่ย?
ภาพหลอนงั้นเหรอ?
เฉินหยวนขยี้ตาอย่างแรง แล้วมองออกไปนอกประตู
ประตูห้องที่แข็งแรงค่อย ๆ จางหายไป ราวกับกลายเป็นโปร่งใส ทำให้เขามองเห็นเคาน์เตอร์หน้าโรงแรมด้านนอกได้อย่างชัดเจน
มีคู่รักหลายคู่กำลังเช็คเอาท์อยู่
ไม่เพียงเท่านั้น สายตายังเหมือนแว่นขยายกำลังขยายหลายเท่า ทุกจุดแม้แต่รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็มองเห็นได้ชัดเจน!
ดวงตาของเขา ทะลุทะลวงได้จริง ๆ ขนาดสายตายังพัฒนากระโดดขึ้นแบบก้าวกระโดด!
เป็นอย่างนี้ไปได้ยังไง?
เขาลองเอามือลูบหน้าอกโดยไม่รู้ตัว ที่แท้พวกตาถั่วไม่ได้หลอกเขา!
ตาถั่วคือนักพรตบ้าคนหนึ่งในบ้านเกิดของเฉินหยวน
เพราะกินขนมเปี๊ยะที่เขาให้ เลยได้ของขวัญเป็นแหวนหยกวงหนึ่งจากนักพรตบ้า ๆ คนนั้น พร้อมกับบอกเขาว่าในนั้นมีวาสนายิ่งใหญ่ซ่อนอยู่ แค่ได้นอนร่วมเตียงกับสาวบริสุทธิ์ก็จะค้นพบเอง
ตอนนั้นเขาไม่เชื่อเลยสักนิด คิดว่านักพรตบ้านั่นพูดเพ้อเจ้อ
แต่ดูแหวนหยกก็สวยดี เลยพกติดตัวมาตลอด
ไม่นึกไม่ฝันว่าเมื่อคืนกับอินชิงเสวี่ยดันพลั้งพลาด ได้รับวาสนานั้นมา
เฉินหยวนนึกขึ้นมาได้ ทีกับซุนอวี่เยี่ยนเธอยังเคยบอกว่าไม่เคยมีแฟน
แท้ห่าแท้!
หึ่ง หึ่ง หึ่งงงง!
ตอนนี้ โทรศัพท์ดังขึ้น
เป็นแม่ยายหูฮุ่ยเจวียน
“ไม่คิดเลยนะเฉินหยวน ฉันดูแค่นายไปได้ยังไง ทำร้ายลูกสาวฉัน ยังหน้าด้านต่อหน้าลูกสาวฉันไปมีอะไรกับคนอื่น ตอนนั้นตามืดบอดไปได้ยังไงถึงไม่เห็นว่านายเป็นคนใจดำเช่นนี้!”
โดนด่าเป็นชุด เฉินหยวนเดือดไปทั้งตัวทันที!
ไม่ต้องคิดก็รู้ ซุนอวี่เยี่ยนคงเป็นฝ่ายเอาเรื่องใส่เขาก่อน
“ฉันมีอะไรกับคนอื่น? ฉันใจดำงั้นเหรอ?”
“ฮะ เออ ถ้างั้นเราก็มาพูดกันให้ชัด ๆ ต่อหน้า ใครกันแน่ที่ไม่ดีกับใคร!”
ยังไงก็จบกัน เลยถือโอกาสคิดบัญชีทั้งหมดหลายปีมานี้ให้จบ!
วางสายโทรศัพท์ เฉินหยวนรีบออกจากโรงแรมโดยไม่รอช้า ขับรถมาถึงย่านเก่าเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
แกร็ก——
เฉินหยวนเพิ่งเปิดประตู ก็เห็นหูฮุ่ยเจวียนเอาเข็มขัด ยืนเอวสองมือ ด่าเขารัว ๆ ตั้งแต่หัวจรดเท้า “ไอ้หน้าด้าน นายยังดีใจที่ฉันไม่ได้ให้ลูกสาวแต่งงานกับนาย ไม่งั้นใครจะไปรู้ว่านายเป็นไอ้คนหน้า...”
“พอได้แล้ว!”
เสียงตวาดของเฉินหยวนทำให้หูฮุ่ยเจวียนสะดุ้งโหยงจริง ๆ
ต้องรู้ไว้ว่า เฉินหยวนคนนี้เวลาอยู่ต่อหน้าเธอมักทำตัวเสมอต้นเสมอปลาย ระมัดระวังตัวมาตลอด จะเคยส่งเสียงแข็งอย่างเมื่อวันนี้ที่ไหนกัน?
“ถ้าเธอยังฟังไม่รู้เรื่อง ผมก็ไม่รังเกียจที่จะทำให้เธอเข้าใจ!”
“เป็นลูกสาวเธอเองที่แอบนอกใจ และยังโดนผมจับได้คาตา!”
แต่ทว่า! หูฮุ่ยเจวียนพอได้ยิน ไม่เพียงไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย น้ำเสียงยังกลับสูงขึ้นมาอีก
“พูดพล่ามอะไร เรียกว่าอะไรนอกใจ อย่ามาโปรยความสกปรกใส่ฉันนะ! ลูกสาวฉันกำลังสร้างคอนเนคชัน หาความสัมพันธ์ ใครจะไปเหมือนนาย เอาแต่ขับรถรับจ้างหาเช้ากินค่ำ มันจะมีอนาคตอะไร!”
“อีกอย่าง ลูกสาวฉันหุ่นดีหน้าตาดี จะพลาดไปบ้างมันตรงไหน!”
เฉินหยวนอึ้งพูดไม่ออก
ตอนแรกเขานึกว่าหูฮุ่ยเจวียนไม่รู้เรื่อง ถึงได้อยากอธิบายให้ฟัง
เฮ้ย ที่แท้รู้มานานแล้ว แถมยังไม่รู้สึกผิดแม้แต่นิด!
ถ้าเป็นแบบนี้ เขาก็ไม่จำเป็นต้องเสียเวลา
“โอเค! งั้นตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ผมกับลูกสาวเธอเลิกกันอย่างเป็นทางการ ให้ขาดจากกันถาวร!”
“อีกอย่าง เอาเงินผมมาคืน!”
หูฮุ่ยเจวียนกลอกตาใส่ “เงินอะไร?”
“อย่ามาแสร้งโง่กับผม คบกับลูกสาวเธอมาสามปี เงินเดือนเดือนไหนไม่ถูกพวกเธอกินหมด แล้วค่างวดบ้านที่เหลือของห้องนี้ ก็ไม่ใช่ผมออกให้หมดหรือไง! นับรวม ๆ ต้องเป็นแสนแน่นอน ผมไม่ถือสา ขอแค่คืนครึ่งเดียวก็พอ!”
“ตลกสิ ยังจะมาขอเงินฉันอีก!” หูฮุ่ยเจวียนเหมือนโดนทำร้ายอย่างใหญ่หลวง “เฉินหยวน ยังจะเอาหน้าอยู่อีกเหรอ หลายปีมานี้นายอยู่กินกับพวกเรา ที่เก็บค่านายไม่สมควรเหรอ? แล้วค่าน้ำใจวัยสาวและค่าเสียเวลาของลูกสาวฉัน ฉันไม่ให้แกเอาเงินชดใช้ก็บุญแล้ว ยังจะกล้ามาขอฉันอีกเหรอ!”
“เธอ...” เฉินหยวนแทบหัวเราะออกมา
ตอนนั้นครอบครัวซุนอวี่เยี่ยนทำธุรกิจเล็ก ๆ พอคบกับเธอได้ไม่นาน พ่อเธอก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิต
แม้แต่งานศพยังเป็นเฉินหยวนช่วยจัดการ
หลังจากนั้นเขาก็รับภาระหน้าที่ของครอบครัวมาทั้งหมด
เงินเดือนจากการขับรถรับจ้างอย่างหนักทุกเดือนก็ส่งให้หมด แล้วยังเอาหมื่นเก็บที่หามาอย่างลำบากไปโปะค่าบ้านที่เหลือของห้องนี้ทีเดียวจบ
ผลสุดท้ายในสายตาของอีกฝ่าย กลับเป็นเรื่องสมควรแล้ว
ไม่ใช่แม่แท้ ๆ อย่างนี้ก็เป็นลูกแท้ ๆ!
เฉินหยวนตาบอดจริง ๆ ถึงได้เข้าใจผิดคิดว่าซุนอวี่เยี่ยนคือรักแท้!
“ผมถามเธอครั้งสุดท้าย จะคืนหรือไม่คืน?”
“ยังไง? มาขู่ฉันเหรอ? บอกนายไว้นะ นายกับอวี่เยี่ยนยังไม่ได้จดทะเบียนสมรส ทรัพย์สินในบ้านอะไรก็เป็นของพวกเรา ไม่เกี่ยวกับนายแม้แต่นิดเดียว!” หูฮุ่ยเจวียนไม่กลัวเลยสักนิด
“งั้นเธอก็ตั้งใจไม่คืนสินะ” น้ำเสียงเฉินหยวนเย็นชา ดวงตาสีดำสนิทมีประกายเยือกเย็นวาบขึ้น
“ใช่! ต่อให้ฉันไม่คืน นายจะทำอะไรฉันได้?” หูฮุ่ยเจวียนหัวเราะเย็น ๆ แสดงทีท่าไร้ยางอาย “จะโทษก็โทษตัวเองที่โง่ ยังไม่ทันแต่งงานก็เทตัวเองจนหมดตัวซะแล้ว!”
จริงด้วย ถ้าตามเงื่อนไขนี้ไปขึ้นศาล เฉินหยวนไม่แน่ว่าจะชนะ
แต่แม่ลูกคู่นี้ไม่มีทางคิดว่า ตอนนี้เขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป!
“ได้ ฉันไป แต่เรื่องนี้ยังไม่จบ!” สายตาเฉินหยวนลึกล้ำ อย่างที่เขาว่า ผู้แค้นต้องเอาคืน ยิ่งนานยิ่งใหญ่
ตอนนี้เขามีตาทะลวง ถ้าคว้าโอกาสรวยได้เป็นต้องกลับมาแก้แค้นให้สาสม
จึงก้าวเข้าไปในห้อง เก็บเสื้อผ้ากับของใช้ส่วนตัวเตรียมออกไป
ทันใดนั้น ในหัวก็ผุดข้อมูลชุดหนึ่งขึ้นมา
[สิ่งของ: ตราประทับเซวี่ยสยง]
[ยุค: ปลายราชวงศ์ซ่งเหนือ]
[มูลค่า: หนึ่งล้าน]
อะไรกัน?
หัวใจเฉินหยวนเต้นแรง มองไปที่เครื่องประดับเก่า ๆ ชิ้นหนึ่งที่แขวนอยู่บนตู้เหล้า
นั่นเป็นของที่ซุนอวี่เยี่ยนพ่อเก็บมาได้ตอนนั้น เพราะหน้าตาคล้ายที่เปิดเบียร์ เลยเอามาเล่น ใช้เปิดเบียร์เป็นประจำ
ที่แท้เป็นตราประทับส่วนตัวชิ้นหนึ่ง
เฉินหยวนดีใจเงียบ ๆ ไม่นึกว่าตาทะลวงยังมีความสามารถในการตรวจสอบของโบราณอีกด้วย!
“ป้า ผมก็คิดออกแล้ว ไหน ๆ ผมกับอวี่เยี่ยนก็เลิกกันแล้ว ก็ขอให้แยกกันอย่างสันติ เรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ ไม่สำคัญอีกต่อไป!”
เขาถอนหายใจ แสร้งทำเป็นเดินไปหยิบสิ่งนั้นมาไว้ในมือ “อันนี้ผมใช้จนชินแล้ว ขอเอาไปด้วย เผื่อเป็นที่ระลึก ไม่ว่าอะไรใช่ไหม?”
หูฮุ่ยเจวียนเหลือบมองครู่หนึ่ง ในใจดีใจเป็นอย่างยิ่ง “ของไร้ค่าอย่างนาย ช่วยเอาไปให้พ้น ๆ ตา เอาไปเอาไป!”
“อีกอย่าง เฉินหยวน นายคิดออกแล้วก็ดี อย่ามาหาเรื่องลูกสาวฉันอีก!”
“ฐานะเธอดี ยังไงก็ต้องได้สามีที่ดีกว่า ใช้ชีวิตแบบเศรษฐี!”
“ถ้านายบังอาจไปขัดขวางเรื่องดี ๆ ของเธอ อย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้านะ!”
เฉินหยวนหัวเราะเย็นชา “หวังว่าวันไหนพวกเธอคุกเข่าขอร้องผม จะยังหัวแข็งได้ขนาดนี้นะ!”
“อะไรนะ? นายพูดว่าอะไรนะ เฉินหยวน นายพูดให้ฉันฟังชัด ๆ สิ คำว่าคุกเข่าขอ... ไอ้หน้าด้าน ไอ้คนจน...” หูฮุ่ยเจวียนด่าไม่หยุด เสียงดังจนทั้งตึกได้ยินกันหมด
เฉินหยวนไม่มีเวลามาเสียเวลากับเธอ รีบออกไป ขึ้นรถของตัวเอง
เอาไอ้สิ่งนั้นถือไว้ในมือ แล้วตรวจสอบอีกครั้ง
เป็นของโบราณจริง ๆ!
ไม่คิดไม่ฝันเลย สิ่งนี้วางอยู่ในบ้านมานานขนาดนี้ เอาแต่คิดว่ามันเป็นขยะ
ช่างเป็นล้านที่ถูกฝังไว้!
“ซุนอวี่เยี่ยน หูฮุ่ยเจวียน พวกเธอไม่เห็นแก่หน้า ก็อย่าหาว่าฉันไม่เมตตา!” อารมณ์เฉินหยวนดีขึ้นมาไม่น้อย ถ้าวันไหนพวกเธอรู้ว่าไอ้สิ่งนี้มีค่า จะรู้สึกยังไงนะ?
พอดีตอนนี้เขาหาเงินติดตัวไม่ได้ ตั้งใจจะเอาไอ้สิ่งนี้ไปขายเป็นเงินสด
แล้วก็เหยียบคันเร่ง ขับออกจากหมู่บ้านไป