ถ้าจะถามว่าเมืองจีไห่ที่ใดเก่าแก่ของสะสมรุ่งเรืองที่สุด ก็ต้องเป็นตรอกของเก่าภายใต้สะพานซานปานอย่างไม่ต้องสงสัย
เฉินหยวนวิ่งรถมานาน รู้จักทุกซอกทุกมุมของเมืองเป็นอย่างดี
ไม่พูดพล่ามทำเพลง รีบตรงมายังตรอกของเก่าทันที
ถนนเส้นนี้ช่วงเช้ากับช่วงเย็นจะคึกคักที่สุด ตอนนี้ใกล้เที่ยงแล้ว เลยเวลาไปแล้ว
แต่ก็ยังมีพ่อค้าแม่ค้าอีกมากมายที่ส่งเสียงขายของนานาชนิด ข้างๆ ก็ยังมีร้านของเก่าเรียงรายอีกหลายร้าน
เฉินหยวนเดินเข้าร้านชื่อโป๋ทงไจ้ตามโอกาส
เห็นชายสองคนกำลังก้มหน้าก้มตาจ้องของบางอย่างบนโต๊ะน้ำชาด้วยสีหน้าครุ่นคิด
"เจ้าของร้านอยู่ไหม?"
ในนั้น ชายแก่หน้าตาใจดีคนหนึ่งซึ่งอายุมากกว่าเหลือบมองเขาแล้วก็ไม่พูดอะไร ส่วนชายวัยกลางคนอีกคนก็โบกมืออย่างไม่อดทน: "วันนี้ไม่ว่าง ไปร้านอื่นเถอะ!"
พูดจบก็หันไปคุยกับชายแก่ต่อ: "ท่านเหล่า ท่านเป็นครูเก่าแก่ในวงการของเรา ต่อให้ท่านดูไม่ออก ผมก็ไม่กล้าเอาคางคกทองคำวัดเซียงกั๋วนี้ไปจัดแสดงเด็ดขาด!"
"รื่อเฟิง พูดตามตรง ในเวลาอันสั้นแบบนี้ ข้ายังแยกไม่ออกจริงๆ!" เหล่าเสิ่นสีหน้าครุ่นคิด ดูไม่แน่ใจ
"ท่านเหลา ร้านโป๋ทงไจ้ของผมสองปีนี้กิจการแย่ลงเรื่อยๆ ฝากไว้ที่งานแสดงสินค้าทั่วเมืองครั้งนี้จะได้อวดหน้ากันหน่อย ฝ่าบาทต้องช่วยผมตัดสินใจให้ได้นะ!" ชายชื่อฟู่รื่อเฟิงสีหน้าวิตกกังวลปนคำอ้อนวอน
"แบบนี้... ข้าดูให้ละเอียดอีกที..."
เฉินหยวนตั้งใจมาขายของ แต่ไม่คิดว่าเคราะห์ไม่ดี ร้านแรกที่มาไม่ว่าง
เตรียมจะหันหลังไปหาผู้ซื้อรายอื่น
พอได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ ก็เหลือบมองไปที่โต๊ะโดยไม่ตั้งใจ แล้วพึมพำกับตัวเอง: "ของลอกเลียนแบบชัดๆ!"
ไม่คิดว่าฟู่รื่อเฟิงจะหูดี ได้ยินทันที: "อะไรนะ?"
"หนุ่มน้อย เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ?!"
"ก็ของลอกเลียนแบบไง เป็นอะไรไป?" เฉินหยวนตอบออกไปอย่างไม่คิดมาก
กำลังจะก้าวออกจากร้าน ฟู่รื่อเฟิงก็รีบเดินเข้ามาดึงเขาไว้: "แกรู้ได้ยังไงว่าคางคกทองคำวัดเซียงกั๋วของฉันเป็นของลอกเลียนแบบ?"
เหล่าเสิ่นได้ยินแล้วก็แสดงความประหลาดใจ: "หนุ่มน้อย บอกหน่อยได้ไหม?"
"ผมไม่ว่าง" เฉินหยวนคิดแต่อยากขายของให้เร็ว ปฏิเสธทันที
ฟู่รื่อเฟิงเป็นคนมีสายตาดี รีบพูดทันที: "หนุ่มน้อยวางใจได้! ไม่ว่าผลการพิสูจน์ของแกจะถูกหรือผิด ฉันจะให้ค่าแกตรวจสอบให้!")
ค่าแกตรวจสอบ!
เฉินหยวนตาเป็นประกาย เริ่มสนใจทันที
"ได้ ถ้างั้นผมพูดตรงๆ เลย!" เฉินหยวนไม่เกรงใจ พยิบคางคกทองคำขึ้นมาดูรอบหนึ่ง "ที่โคนหางมีรอยสองลึกหนึ่งตื้น ดูเหมือนตำหนิ แต่จริงๆ แล้วเป็นเครื่องหมายที่ทำขึ้นโดยส่วนตัว! พูดว่าเป็นของลอกเลียนแบบ ที่จริงคือตอนที่โรงงานหลวงผลิตออกมามีคนแอบเอามาขายนอกระบบ จงใจทิ้งตำหนิไว้ แล้วติดป้ายว่าเป็นของจากโรงงานเอกชน!"
แน่นอนว่านี่คือผลจากการตรวจสอบด้วยดวงตาเรืองแสง
ฟู่ชิงหมิงกับเหล่าเสิ่นตกใจมาก รีบพลิกคางคกทองคำดูกลับด้าน
จริงด้วย ที่ใต้โคนหางมีรอยสองลึกหนึ่งตื้นอยู่จริง
"ฉันคิดมาตลอดว่ามันเป็นแค่ตำหนิ เพราะอยู่ในที่ซ่อนเร้น เลยไม่ได้สนใจ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นของที่แอบขายนอกระบบ!" เหล่าเสิ่นตบขาตัวเอง "ไม่น่าแปลกเลย ปัญหาอยู่ที่นี่เอง!"
"หนุ่มน้อย ช่างมีสายตาที่ไม่ธรรมดาจริงๆ!"
"พูดตามจริง คางคกทองคำตัวนี้ก็ถือเป็นของโบราณที่แท้จริง น่าเสียดาย เพียงแค่ขาดชื่อโรงงานหลวง แล้วมูลค่าก็ต่างจากของแท้ราวฟ้ากับดิน!" ดวงตาฟู่รื่อเฟิงฉายแววผิดหวัง "เฮ้อ คงไม่ได้เอาไปจัดแสดงแล้ว!"
ก็เหมือนกับของโบราณที่คนสมัยก่อนทิ้งไว้มากมาย ทำไมบางอย่างมีค่า บางอย่างไม่มีค่า
ก็เพราะชื่อเสียงทั้งนั้น
ยกตัวอย่างเช่นจี้หยกเดียวกัน อยู่ในมือชาวบ้านธรรมดากับอยู่ในมือขุนนางชั้นสูง ก็คนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง
"ไม่เป็นไร เรารู้จักกันมาหลายปี งานแสดงสินค้าคราวหน้า ฉันจะช่วยโปรโมตให้แกเอง!" เหล่าเสิ่นตบแขนเขาอย่างช่วยไม่ได้
"งั้นรบกวนท่านเหล่าด้วยนะ!" ฟู่รื่อเฟิงยิ้มแหย ๆ แล้วนึกอะไรขึ้นมาได้ "อ้อ หนุ่มน้อย เมื่อกี้แกเข้ามา มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"
"ผมมีของอยากขาย!" เฉินหยวนพูดตรงๆ
"ของอะไร?" ฟู่รื่อเฟิงเริ่มสนใจ
เฉินหยวนวางของลงบนโต๊ะ
ฟู่รื่อเฟิงกับเหล่าเสิ่นพากันโน้มตัวเข้ามาดู
ไม่ถึงสิบนาที ทั้งคู่ก็มองหน้ากัน สูดหายใจลึก: "ตราประจำตัวซื่อเสียง!"
เฉินหยวนคิดในใจ คนสองคนนี้เป็นเซียนของวงการจริงๆ
ถ้าไม่ใช่เพราะเขามีดวงตาเรืองแสง ของชิ้นนี้วางอยู่บ้านทั้งชีวิตก็คงไม่เห็นว่ามันมีอะไรพิเศษ
"หนุ่มน้อย บอกได้ไหมว่าตราประจำตัวนี้มาจากไหน?" เหล่าเสิ่นสีหน้าตื่นเต้นถามขึ้น
"เก็บได้จากกองขยะ!" เฉินหยวนตอบลอย ๆ
ปุ๊ก!
เหล่าเสิ่นเกือบสำลักกับคำพูดนี้ คิดเพียงว่าเขาไม่อยากเปิดเผยที่มา
ที่จริงแล้วมันคือของที่พ่อของซุนอวี่เยี่ยนเก็บได้ก่อนหน้านี้
ถ้าเหล่าเสิ่นรู้ว่าตราประจำตัวนี้ถูกใช้เป็นที่เปิดขวดเหล้ามาตลอด คงต้องตกใจจนขากรรไกรหลุด
แต่เหล่าเสิ่นก็ไม่ได้ถามต่อ พยักหน้าชมว่า: "รื่อเฟิง ตราประจำตัวนี้ถึงจะไม่ค่อยมีชื่อเสียง แต่ด้วยชื่อเสียงของเจ้าของมันในยุคหลัง ก็เพียงพอที่จะดึงดูดความสนใจได้ เอาไปจัดแสดง เหมาะสมที่สุด!"
"ฮ่าๆ ท่านเหล่า ผมก็คิดแบบนั้นพอดี!" ฟู่รื่อเฟิงหัวเราะ "ฟางซื่อเสียงอาจไม่เป็นที่รู้จัก แต่ชื่อของฟางล่า นักบุญ ใครจะไม่รู้ โดยเฉพาะแถบเจ้อเจียงและซูโจว ทุกปีมีคนบูชากันมากมาย!"
"ตราประจำตัวนี้เป็นของที่เขาทำก่อนที่จะก่อกบฏ จึงเทียบกับตอนที่มีชื่อเสียงไม่ได้หรอก แต่ประเด็นและความขัดแย้งของมันนั้นไม่ธรรมดา!"
"ต่อให้เป็นคางคกทองคำวัดเซียงกั๋วของแท้ ยังเทียบมันไม่ได้เลย!"
"หนุ่มน้อย แก แกจะขายจริงๆ หรือ?"
"แน่นอน!" เฉินหยวนตอบโดยไม่ลังเล
เงินเดือนทุกเดือนเขาส่งให้ซุนอวี่เยี่ยนหมด ตัวแทบไม่มีเงินติดตัว
ต้องรีบขายเป็นเงินสดเร็วๆ
"มีราคาที่ต้องการไว้หรือเปล่า?" ฟู่รื่อเฟิงถามอย่างตื่นเต้น
"ผมไม่ค่อยรู้เรื่อง ยังไงนายเป็นคนเสนอราคาเถอะ!" เฉินหยวนพูด
ฟู่รื่อเฟิงพยักหน้า ครุ่นคิดเล็กน้อย: "หนุ่มน้อย ของชิ้นนี้สำคัญกับฉันมาก ฉันยินดีให้ราคาสูง บวกกับค่าแกตรวจสอบด้วย รวมเป็นหนึ่งล้านห้าแสน ว่าไง?"
เฉินหยวนใจเต้นแรงทันที
ราคาตลาดของตราประจำตัวคือหนึ่งล้าน แต่ฟู่รื่อเฟิงกลับให้สูงกว่าอีกห้าแสน
เห็นได้ชัดว่าจริงใจมาก!
"ค่าแกตรวจสอบไม่ต้องแล้ว คิดเป็นหนึ่งล้านสองแสนห้าหมื่นก็พอ!"
"หนุ่มน้อยใจกว้าง ตกลง!" ฟู่รื่อเฟิงยกนิ้วโป้ง ขอบัญชีจากเฉินหยวน โอนเงินให้ทันที
ติ้ง!
ไม่นาน เฉินหยวนก็ได้รับข้อความแจ้งเงินเข้า
มองดูเลขศูนย์หลายตัวต่อท้ายยอดเงิน เขารู้สึกหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เหมือนอยู่ในฝัน
ตอนขับแท็กซี่เมื่อก่อน ตื่นก่อนไก่ นอนหลังหมา ช่วงเร่งด่วนทั้งเดือนแทบไม่ได้เงินหมื่น
โดยเฉพาะปีนี้ภาวะตลาดไม่ดี ส่วนใหญ่ได้เงินเดือนแค่ไม่กี่พัน
แต่ตอนนี้แค่เก็บของพลิกชะตาโดยบังเอิญ ก็ได้เงินตั้งหนึ่งล้านกว่า
เกือบเทียบเท่ากับขับแท็กซี่สิบกว่าปี!
"ได้รับแล้ว ขอบคุณเจ้าของร้านมาก!"
"ที่ไหนได้ ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณนาย!" ฟู่รื่อเฟิงรีบพูด "ผมฟู่รื่อเฟิง อายุมากกว่านายหน่อย ถ้าสะดวก เรียกผมว่าที่พี่ฟู่ก็ได้ ต่อไปมีอะไร ก็มาหาผมได้ตลอด ถ้าทำได้ พี่จะเต็มที่ให้สุดความสามารถ!"