หวังลิ่งใจสะดุ้งวาบ «อ๋องฉินหรือ? ไม่มีนี่ ข้าแทบไม่เคยพบเขาด้วยซ้ำ»
หวังกุยก็เงยหน้าขึ้นช้า ๆ
เมื่อเห็นท่าทีเช่นนั้น กรมคลังหลัวซ่างซูไม่ได้ซักถามต่อ กลับลดเสียงลงแล้วกล่าวว่า
«ตู้เหวินชิงเป็นผู้ช่วยของข้า ช่วงหลายวันนี้เขาทำสิ่งใดในกรมคลัง ข้ารู้ดีกว่าผู้อื่น»
«เงินขาดแคลนแปดแสนตำลึงก่อนสิ้นปี กรมคลังหารือกันภายในไม่รู้กี่ครั้ง คืนงานเลี้ยงในวัง ตู้เหวินชิงจู่ ๆ ก็ยกเรื่องเงินแปดแสนตำลึงมาถามเจ้า ทีแรกข้าคิดเพียงว่าเขาเห็นเจ้ากำลังโดดเด่น จึงหาเรื่องขึ้นมาชั่ววูบ... แต่หลังจากกลับกรมคลัง ข้ายิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกผิดปกติ»
«แม้ตู้เหวินชิงจะชอบแก่งแย่งเอาชนะ แต่ก็ไม่ใช่คนโง่ที่จะหาเรื่องเด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีโดยไร้เหตุในงานเลี้ยงคืนส่งท้ายปี ยิ่งไปกว่านั้น...»
หลัวซ่างซูหยุดไปครู่หนึ่ง «ครึ่งปีมานี้ เขาติดต่อกับจวนอ๋องฉินถี่กว่าก่อนมาก!»
«แรกทีข้าคิดว่าเขาเพียงหาทางหนีทีไล่ให้ตนเอง แต่ในงานเลี้ยง...» หลัวซ่างซูเหลือบมองหวังลิ่ง «อ๋องฉินชมเจ้าอยู่ด้านนอกตำหนักก่อน จากนั้นตู้เหวินชิงก็หยิบเรื่องเงินแผ่นดินมาบีบเจ้าอยู่ในตำหนัก»
«เกิดขึ้นต่อเนื่องกันเช่นนี้ ช่างบังเอิญเกินไป!»
รอยยิ้มบนใบหน้าหวังลิ่งหายไปโดยสิ้นเชิง หลัวซ่างซูไม่ได้กล่าวต่อให้ลึกกว่านั้น
เรื่องเช่นนี้ไร้หลักฐาน พูดมากไปกลับไม่เหมาะสม เขาเพียงตบแขนหวังลิ่งอีกครั้ง
«ครึ่งปีมานี้ชื่อเสียงเจ้าพุ่งขึ้นเร็วเกินไป ย่อมมีคนคิดดึงเจ้าเข้าพวก และย่อมมีคนคิดทำลายเจ้าเช่นกัน จงระวังตัวให้มาก!»
กล่าวจบ เขาก็กลับคืนสู่ท่าทีสุขุมดังเช่นทุกวัน ก่อนพาคนออกจากจวนอ๋องไป
……
ครู่ต่อมา เสียงของหวังกุยพลันดังมาจากด้านหลัง