ช่วงวันสุดท้ายของปี หวังลิ่งกลับว่าง่ายขึ้นไม่น้อย
ไม่ไปพังประตูบ้านใคร ไม่ทะเลาะวิวาทกับผู้ใด แม้แต่ยามจางอิงชวนออกไปเที่ยว ก็ไปเพียงสองครั้ง
เวลาที่เหลือแทบทั้งหมดหมดไปกับการบ้านที่กูเหวินหลี่ทิ้งไว้ให้
กระทั่งวันก่อนสำนักศึกษาหลวงเปิดเรียนอีกครั้ง ในที่สุดเขาก็เขียนบทความแสดงความเห็นชิ้นสุดท้ายเสร็จ และได้สัมผัสความตื่นเต้นระทึกใจของการเร่งทำการบ้านก่อนเปิดเรียนอย่างครบถ้วนอีกครั้ง หลังจากข้ามมิติมา
หวังลิ่งวางพู่กันลงบนที่วาง ก่อนทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดเรี่ยวแรง
“หมดแล้ว! ในที่สุดก็หมดเสียที!”
หวังกุยที่อยู่ข้าง ๆ ยกมือพลิกดูการบ้าน พอแน่ใจว่าไม่ได้เขียนวกวนเติมน้ำไปเรื่อยด้วยถ้อยคำต่างกันเพียงเล็กน้อย จึงพยักหน้า
ยามบ่าย ในที่สุดหวังลิ่งก็ไม่ได้ปล่อยให้กูซื่อเย่มาหาถึงบ้าน พี่ใหญ่จึงไล่เขาไปส่งการบ้านด้วยตนเองถึงจวนสกุลกู
กูเหวินหลี่นั่งอยู่ในห้องหนังสือ อ่านตั้งแต่บทความชิ้นแรกไปจนถึงชิ้นสุดท้าย
ตอนแรกสีหน้าของเขายังเคร่งขรึมยิ่ง ทว่ายิ่งอ่านต่อ คิ้วกลับค่อย ๆ คลายออก