คำเตือนประโยคนั้นทำให้ใบหน้าแก่ชราของหลัวซ่างซูแดงขึ้นมาในที่สุด เขาเองก็รู้ว่าคำพูดสุดท้ายเมื่อครู่นี้เกินไปอยู่บ้าง
แต่ก็ช่วยไม่ได้ สองวันนี้คนทั้งกรมคลังแทบจะฉลองปีใหม่กันไม่เป็นแล้ว!
ค่ำคืนงานเลี้ยงในวัง ฮ่องเต้ตรัสขึ้นมาประโยคเดียวว่า หลังปีใหม่ให้กรมคลังทดลองจัดทำสลากการกุศล ตั้งแต่วันถัดมาแทบจะทันที ขุนนางไม่กี่คนในกรมคลังที่ดูแลเงินและเสบียงโดยตรงก็เอาแต่ครุ่นคิดถึงเรื่องนี้
แรกเริ่มทุกคนยังคิดว่าหวังลิ่งอธิบายไว้ชัดเจนพอแล้ว สลากใบละ 2 อีแปะ ชาวบ้านซื้อด้วยความสมัครใจ จับรางวัลตามกำหนด ตั้งรางวัลย่อยไว้อีกมากมาย แล้วให้ร้านค้ารับไปจำหน่ายแทน
แต่พอรับกลับไปเตรียมเขียนระเบียบ พวกเขาจึงพบว่าปัญหาผุดขึ้นมาไม่ขาดสาย
สลากจะซื้อขายอย่างไร? กำหนดหมายเลขเช่นไร? รางวัลใหญ่ควรมีกี่รางวัล? ตั้งเงินรางวัลเท่าใดจึงจะชวนให้คนใจเต้น โดยไม่ต้องแจกเงินที่รวบรวมมาออกไปจนหมด?
และเรื่องที่ยุ่งยากที่สุด จะป้องกันไม่ให้คนที่กำลังหน้ามืดชั่ววูบเอาเสบียงของทั้งครอบครัวมาซื้อสลากการกุศลได้อย่างไร?
ทุกเรื่องล้วนเป็นสิ่งที่ไม่เคยมีผู้ใดทำมาก่อน
เหล่าขุนนางกรมคลังถกเถียงกันติดต่อกันถึงสองวัน เขียนระเบียบออกมาสามฉบับ ยิ่งเขียนปัญหาก็ยิ่งเพิ่ม
ท้ายที่สุดหลัวซ่างซูนั่งไม่ติด จึงเป็นฝ่ายมาหาหวังลิ่งผู้เสนอเรื่องนี้ เพื่อขอคำชี้แนะ
“หลานผู้ประเสริฐ!” เขาดึงหวังลิ่งให้นั่งลงอีกครั้ง “วันนี้ข้าเฒ่าจะไม่อ้อมค้อมแล้ว!”
“สลากการกุศลที่เจ้ากล่าวถึงในงานเลี้ยงวัง กรมคลังร่างออกมาแล้วถึงเจ็ดฉบับในสองวัน! ทว่ายิ่งร่างก็ยิ่งเห็นช่องโหว่ ข้าเฒ่ายิ่งคิดว่าคืนนั้นเจ้ายังมีเรื่องอีกมากที่ไม่ได้กล่าว!”
หลัวซ่างซูพูดด้วยสีหน้าจริงจัง หวังลิ่งฟังแล้วเปลือกตากระตุกถี่
ให้ตายเถิด เขาต้องทบทวนตำราในช่วงปีใหม่ ส่วนกรมคลังก็ทำงานล่วงเวลาในช่วงปีใหม่ ทุกคนต่างเป็นวัวเป็นม้า ไม่มีใครสบายไปกว่ากัน
เขารู้อยู่แล้วว่าตาเฒ่าผู้นี้มาในวันที่สองของปีใหม่ คงไม่ได้มาเพียงเพื่อส่งขนมให้ตนสองห่อจริง ๆ