หลายวันไม่ได้ขึ้นเขา พอวันถัดมาได้ขึ้นไปอีกครั้ง กับดักก็ยังไม่มีอะไรติดอยู่เลย
ด้วยปริมาณสินค้าที่ส่งอยู่ในตอนนี้ หากส่งน้ำมันพริกให้ร้านก๋วยเตี๋ยวทั้งสองแห่งอีกสองครั้ง ก็ต้องควักเงินตำลึงของบ้านไปซื้อเนื้อหมูมาเคี่ยวน้ำมันแล้ว
“ถ้าต้องเสียเงินตำลึงไปซื้อเนื้อติดมัน บ้านเราก็จะได้กำไรน้อยลงครึ่งหนึ่ง”
หลินเหมียนเดินไปบ่นพึมพำไป
“คนเราก็แบบนี้แหละ โลภมากขึ้นเรื่อย ๆ พอได้ของสำเร็จรูปมานาน ครั้นต้องควักเงินตำลึงก็เสียดายขึ้นมา”
จู่ ๆ หลินจือก็นึกแผนการอย่างหนึ่งขึ้นมาได้
“อีกสิบกว่าวันก็จะถึงปีใหม่แล้ว ช่วงนี้หมู่บ้านไหน ๆ ก็มีหลายบ้านฆ่าหมู พวกเราไปดูหมู่บ้านข้างเคียงสักสองสามแห่งดีหรือไม่ เผื่อจะซื้อได้ อย่างไรก็ถูกกว่าที่ขายในตำบลชั่งละสิบเหวิน”
หลินเหมียนได้ยินแล้วก็คิดว่าเป็นความคิดที่เข้าท่า ประหยัดได้ชั่งละสิบเหวิน นับว่าเป็นเงินไม่น้อยเลย
“พี่รอง หมู่บ้านข้างเคียงแถบนี้ข้าคุ้นเคยหมด เมื่อก่อนข้าเคยตามคนขายเนื้อซุนไปฆ่าหมู ให้ข้าไปซื้อเองก็พอ”
ตอนนั้นหลินไป๋ติดตามคนขายเนื้อซุนตระเวนไปทั่ว จึงได้ไปหมู่บ้านข้างเคียงอยู่หลายแห่ง
“เจ้าไปคนเดียวไม่ได้ ไม่ใช่ว่าพี่รองไม่เชื่อใจเจ้า แต่พวกเราดูเนื้อไม่เป็น เนื้อหมูก็มีเรื่องให้ต้องพิจารณาอยู่ไม่น้อย พี่ว่าไปหาท่านปู่สามดีกว่า หากไม่ได้จริง ๆ ก็ให้ท่านไปด้วยสักสองวัน”
หลินจือพยักหน้า นางก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน จะได้ไม่เผลอซื้อเนื้อหมูป่วยมาให้เสียเปล่า
ในเมื่อคิดจะซื้อก็ต้องรีบหน่อย ไม่เช่นนั้นหากไปช้า เกรงว่าคนในหมู่บ้านเดียวกันจะแบ่งกันไปหมด ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่แน่ว่าจะซื้อได้หรือไม่