หลินเหมียนไม่คิดเลยว่าในภูเขาแห่งนี้จะยังมีมันเทศอยู่ เพียงแต่เลยฤดูเก็บเกี่ยวมาแล้ว พอเข้าหน้าหนาวก็ถูกน้ำค้างแข็งทำลายเสียหาย
นางย่อตัวลงขุดมันเทศทั้งหัวขึ้นมา พบว่ายังมีส่วนรากเล็กน้อยที่ไม่เสีย
หลินจือกับหลินไป๋ย่อตัวลงข้าง ๆ มองสิ่งที่นางถืออยู่ในมือ
“น้องรอง เจ้ารู้จักสิ่งนี้หรือ”
หลินเหมียนยื่นให้หลินจือกับหลินไป๋ดู
“ในความทรงจำของข้าก็มี สิ่งนี้คือมันเทศ กินได้ ทั้งอร่อยและอิ่มท้อง”
“เช่นนั้นก็ดีเหลือเกิน ข้าจะไปหาเดี๋ยวนี้”
หลินไป๋พินิจดูอย่างละเอียดแล้วก็ทำท่าจะออกไปหา
“น้องสาม เจ้ารอก่อน มันเทศไม่ได้โผล่พ้นดินให้เห็นทุกหัว เจ้าดูใบของมันไว้ จดจำจากใบนี้ ตรงไหนมีใบ ใต้ดินตรงนั้นก็มีมันเทศ”
“อีกอย่าง อย่าเห็นว่าใบด้านบนเหี่ยวแล้วก็คิดว่ากินไม่ได้ ใบเหล่านั้นก็กินได้เหมือนกัน เราเก็บไว้ให้หมด”
หลินจือไม่ได้รีบร้อนออกไปหา นางคาดว่าใกล้ได้เวลาแล้ว อีกเดี๋ยวนางหวังก็คงมาที่บ้านพวกเขา
“พรุ่งนี้ค่อยออกมาหากันเถิด อีกเดี๋ยวท่านอาสะใภ้สามก็จะมาแล้ว”
หลินเหมียนคิดแล้วจึงพาหลินจือกับหลินไป๋ลงจากเขาก่อน จากนั้นให้หลินซงกับหลินถงที่เก็บฟืนเสร็จแล้วกลับบ้านไปพร้อมกันด้วย
ส่วนนางกลับขึ้นเขาไปดูอีกครั้ง หากนางหวังมาถึงแล้วถามถึงนาง ก็ให้บอกว่าออกไปเก็บฟืน
เมื่อกลับมาถึงบริเวณที่พบมันเทศอีกครั้ง ดูจากใบมันเทศแล้ว มันเทศในแปลงนี้มีไม่มากนัก
นางเลือกขุดขึ้นมาไม่กี่หัว แต่ละหัวมีเพียงส่วนรากที่ยังดีอยู่
หลินเหมียนนึกเสียดายที่ครั้งนั้นมัวแต่เก็บพริก ไม่ยอมเดินสำรวจในภูเขานี้ให้มากกว่านี้ มิฉะนั้นคงเก็บมันเทศได้ทั้งหมดแล้ว
ตอนนี้มันเทศเหล่านี้เหลือดีเพียงส่วนราก ไม่รู้ว่าจะนำไปเพาะต้นกล้าได้พอหรือไม่
เดินต่อไปจากแปลงมันเทศนี้อีกเล็กน้อย มีต้นไม้ใหญ่อยู่หลายต้น รอบต้นไม้ถูกใบไม้แห้งปกคลุมไว้ หลินเหมียนพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเดินไปเขี่ยใบไม้ออก ปรากฏว่าใต้ใบไม้มีใบมันเทศอยู่เต็มไปหมดจริง ๆ