หลินเหมียนก่อไฟต้มน้ำร้อนเต็มหม้อใหญ่ ในครัวคละคลุ้งไปด้วยควันไฟ
หลินจือเช็ดตัวแล้วสระผม เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ ส่วนของเก่าโยนเข้าเตาไฟไปเลย หันกลับมากอดหลินเหมียนร้องไห้
หลินเหมียนลูบเส้นผมให้นางเบาๆ คราหนึ่งแล้วคราหนึ่ง ไม่รู้จะปลอบประโลมอย่างไร ยามนี้ไม่ว่าพูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์ พอนานวันเข้าก็คงดีขึ้นเอง
ก่อนนอนหลินจือหยิบหนังสือหย่าร้างออกมา เป็นของที่หลินจงตามพี่น้องหลินชางหมิงไปยังบ้านผู้ใหญ่บ้าน ให้บุตรชายเล็กของบ้านผู้ใหญ่บ้านที่ร่ำเรียนหนังสือช่วยเขียนให้
ตอนที่ไปรับหลินจือนั้น เฝิงซานถูกหลินชางเฉวียนกดตัวบังคับจึงจะยอมประทับลายนิ้วมือ
หลินเหมียนว่า ต้องขอบคุณท่านปู่สามอย่างยิ่ง หากไม่ใช่ท่าน นางคงลืมเรื่องนี้ไปจริงๆ
หลินจือถามถึงเรื่องแยกเรือนอีกครั้ง รวมถึงถามด้วยว่าเงินหนึ่งเหลียงที่ให้เฝิงซานนั้นมาจากไหน
หลินซงยื้อแย่งจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง ทั้งเรื่องแดนมิติและเรื่องน้ำมันพริก
โดยเนื้อแท้หลินจือเป็นคนซื่อตรง เหตุการณ์ประหลาดเช่นนี้เกิดขึ้น ในชั่วขณะนั้นนางยากนักที่จะยอมรับได้
หลินซงมองดูท่าทีของหลินจือพลางเลียนแบบผู้ใหญ่ถอนหายใจ
“พี่ใหญ่ ข้าเข้าใจพี่ ตอนที่ข้าเพิ่งได้ฟังพี่รองเล่าเรื่องนี้ อาการก็แทบไม่ต่างกับพี่ตอนนี้เลย นานไปก็จะดีเอง”
หลินเหมียนกับหลินไป๋มองหลินซงแล้วหัวเราะ หลินจือแอบหยิกตัวเองทีหนึ่ง รู้สึกเจ็บจริงด้วย
ครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้ากันเสียที หลินซงกับหลินถงตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ วิ่งวนไปมาอยู่บนเตียงอุ่น ต่อเมื่อซนพอแล้วจึงหลับไป
ยามค่ำคืนหลินจือสะดุ้งตื่นขึ้นมาหนหนึ่ง ตื่นแล้วคลำหาหลินเหมียนกับหลินถงที่อยู่ข้างกาย จึงได้นอนหลับอย่างสบายใจอีกครั้ง