หลินจืออุ้มหลินถงขึ้นมา หลินถงเห็นพี่ใหญ่ก็ร้องไห้หนักกว่าเดิม พลางร้องไห้พลางชี้นิ้วไปทางเรือนโถงกลาง ในเรือนโถงกลางดังเสียงแหลมคมเจ็บแสบของยายผู้เฒ่าหลินออกมา
หลินเหมียนให้หลินไป๋ไปตามหัวหน้าหมู่บ้าน นางกับหลินจือมุ่งหน้าไปยังเรือนโถงกลาง
“หลินซง เจ้าว่าเงินทองของบ้านเจ้า ซ่อนไว้ที่ใด เงินทองของบ้านเจ้าได้มาจากที่ใดกัน”
“เจ้าพูดมา ผู้อาวุโสถามเจ้า ไฉนเจ้ายังกล้าไม่พูด”
เข้าไปในเรือนตะวันออก ก็เห็นยายผู้เฒ่าหลินยกมือขึ้นจะตีหลินซงพอดี
หลินซงชะเง้อคอจ้องยายผู้เฒ่าหลิน สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยอม
“ท่านทำอะไร”
หลินเหมียนก้าวขึ้นหน้า ดึงหลินซงเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก ผลักยายผู้เฒ่าหลินไปทีหนึ่ง
ยายผู้เฒ่าหลินไม่ได้ระวัง ถูกผลักจนเซถลา เฉินซื่อก็ยืนอยู่ข้างหลังนาง แม้แต่ท่าทีจะพยุงสักนิดก็ไม่มี
“เจ้า เจ้า หลินเหมียนเจ้ากล้าผลักข้า พวกเจ้าลูกหลานอกตัญญูทั้งหลาย ข้าจะไปฟ้องร้องพวกเจ้า”
หลินเหมียนมองดูหลินซง นอกจากเสื้อตัวใหม่จะมีรอยขาดอยู่สองสามแห่ง อย่างอื่นไม่มีอะไร
“ได้สิ ท่านไปฟ้องได้ตามใจ ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกันว่า จู่ๆ บุกรุกเข้าบ้านคนอื่นโดยไม่มีเหตุผล เจตนาลักขโมยเงินทอง ท่านผู้พิพากษาจะลงโทษท่านว่ากระไร”
ยายผู้เฒ่าหลินค่อนข้างรู้สึกผิดในใจ นางคิดเพียงจะขู่พวกเขาหลายคนให้กลัว กลับถูกเด็กสาวชั่วร้ายนี่สวนกลับเสียได้
“ข้าเป็นยายแท้ๆ ของพวกเจ้า อย่างนี้จะนับว่าเป็นการบุกรุกและลักขโมยได้อย่างไร”
หลินเหมียนหัวเราะเย็นชาครั้งหนึ่ง
“ตอนนี้ท่านก็เป็นได้แค่ยายในนามของพวกเรา พวกเราได้ตัดญาติแบ่งสมบัติกันไปแล้ว ท่านให้หลินเฟิงเขียนหมึกดำบนกระดาษขาวไว้ชัดแจ้งแจ่มแจ้ง กับข้า ท่านมาแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเช่นนี้ไม่ได้ผลหรอก”