เรื่องนี้ผ่านไป วันต่อมาหวังชื่อได้ยินก็มาเยือน นางได้ฟังจากชาวบ้านว่า ยายผู้เฒ่าหลินกลับไปแล้วด่าเฉินซื่อยกใหญ่
เฉินซื่อผู้นั้นมันยียวนกะล่อน ยายผู้เฒ่าหลินด่านาง นางก็ทำหูทวนลม ทำอะไรก็ทำไปเรื่อย
หลินชางโหย่วก็เป็นไอ้เฒ่าไม้เท้าสามขา ฟังเมียทุกคำ เจ้าพ่อเฒ่าหลินก็กำลังโมโห ยายผู้เฒ่าหลินทั้งอึดอัดทั้งขัดเคือง กลางคืนก็ตัวร้อน หลินชางโหย่วยังไปในอำเภอเชิญหมอมา
หวังชื่อเล่าออกรสออกชาติ หลินเหมียนกับหลินจือฟังแล้วก็สะใจ นี่นางหามันเองทั้งนั้น
หวังชื่อมาคราวนี้หลักๆ ก็เพื่อดูว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง เห็นพวกนางจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก็กลับบ้านไป
ส่งหวังชื่อกลับไปแล้ว หลินเหมียนก็นำหมูป่าจากแดนมิติออกมา ให้หลินไป๋เริ่มชำแหละ
ครั้งนี้ชำแหละกันอย่างประณีต แยกส่วนมันกับเนื้อไม่ติดมันไว้ มันเอาไว้เจียวน้ำมันหมู เนื้อไม่ติดมันหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ ทุกวันได้กินสักชิ้น
หัวหมูขาหมูใช้ไฟลนขน ล้างไส้หมูเครื่องในหมูสะอาดหมดจด ปีใหม่ได้กินก็สะดวกขึ้น
หนังหมูป่าพร้อมกับหมูป่าเมื่อคราวก่อนชำแหละรวมกัน หลินเหมียนตั้งใจจะเคี่ยวเป็นเยลลี่หนังหมู ไว้ขายปีใหม่
ถึงแม้หนังหมูป่าจะเป็นสีน้ำตาลดำ เยลลี่หนังหมูที่เคี่ยวออกมาอาจดูไม่น่ามองนัก แต่รสชาติดีก็ยังเหมือนเดิม
หนังหมูพวกนี้ถูกกว่าเนื้อหมู แต่ตามบ้านทั่วไปถ้ามีเงิน ก็ย่อมซื้อเนื้อหมูมากินแก้อยาก
นอกจากจะชอบกินเยลลี่หนังหมูเป็นพิเศษ ไม่เช่นนั้นก็คงไม่ซื้อหนังหมูตั้งหลายชั่งมาเคี่ยวเยลลี่หนังหมูกิน
ถึงตอนนั้นนางขายถูกหน่อย ก็ไม่ต้องกังวลว่าไม่มีคนซื้อ