ดูจากท่าทางก็รู้ว่าชายชราหญิงชราคู่นี้คงถูกปฏิเสธมา ยืนหนาวจนต้องสอดมือเข้าไปในแขนเสื้อ
เจ้าพ่อเฒ่าหลินเห็นสองพี่น้องกลับมาก่อน จึงส่งสายตาให้ยายผู้เฒ่าหลิน
ยายผู้เฒ่าหลินหันกลับมา พอเห็นสองพี่น้องก็ยิ้มแย้ม ใบหน้าชราเต็มไปด้วยรอยย่น
ครั้นเห็นผ้าฝ้ายละเอียดที่สองพี่น้องอุ้มมา สีหน้าของนางก็พลันหม่นลงชั่วขณะ
“หลินจือ หลินเหมียน พวกเจ้าเพิ่งกลับจากในเมืองหรือ ดูสิ ของที่ซื้อมาเป็นของดีทั้งนั้น”
หลินไป๋ยืนอยู่ด้านในประตูใหญ่ พอได้ยินว่าพี่สาวใหญ่กับพี่สาวรองกลับมา ก็รีบเปิดประตูทันที
หลินเหมียนให้หลินจือกับหลินไป๋นำผ้าเข้าไปก่อน จากนั้นจึงหันกลับมามองเจ้าพ่อเฒ่าหลินกับยายผู้เฒ่าหลิน
“ท่านปู่ ครั้งก่อนข้าพูดไว้อย่างไร ท่านยังจำได้ใช่หรือไม่”
เจ้าพ่อเฒ่าหลินไม่พูดอะไร ยายผู้เฒ่าหลินจึงยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น
“คราวก่อนปู่ของเจ้าคิดไม่รอบคอบ ตำรับเช่นนั้นจะมอบให้ใครง่าย ๆ ได้อย่างไร คราวนี้พวกเรามาไม่ได้คิดจะหาเรื่อง เพียงอยากคุยเรื่องสำคัญกับเจ้าเท่านั้น”
“พี่ชายใหญ่ของเจ้ากำลังจะแต่งงาน ส่วนอาหญิงของเจ้าก็หมั้นหมายกับคนบ้านหนึ่งไว้เมื่อหลายวันก่อน ปีหน้าก็จะแต่งออกเรือนแล้ว รวม ๆ กันต้องใช้เงินเท่าใด เจ้าก็ดูแลจัดการเอาเถิด”
ยายผู้เฒ่าหลินคิดว่าบีบบังคับคงไม่ได้ผล จึงเปลี่ยนน้ำเสียง
“อย่างไรก็เป็นคนครอบครัวเดียวกัน จะห่างเหินกันถึงเพียงนี้ไม่ได้”
หลินจือกับหลินไป๋เก็บของเข้าที่เรียบร้อยแล้วก็ออกมาจากห้อง
หลินเหมียนกระซิบข้างหูหลินไป๋ หลินไป๋จึงไปยังห้องครัว ส่วนยายผู้เฒ่าหลินยังคงพูดต่อ
“หลินเหมียน เจ้าพูดอะไรบ้างสิ เจ้าคิดจะออกเงินเท่าใด”