พี่น้องหลายคนเดินขึ้นเขาพลางพูดคุยกันไป หลินซงถามว่าเหตุใดท่านปู่สามจึงดีกับพวกเขายิ่งกว่าปู่แท้ ๆ เสียอีก
ทั้งหลินเหมียนและหลินไป๋ต่างก็ไม่รู้ แต่หลินเหมียนมั่นใจว่าคนรุ่นก่อนของตระกูลต้องเคยเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่
มิฉะนั้นเหตุใดบ้านของท่านปู่รองจึงว่างเปล่ามาหลายปี ไม่มีใครเข้าไปอยู่ ด้วยนิสัยของปู่กับย่าของพวกเขา ไม่น่าจะเป็นเช่นนี้
ท่านปู่สามเป็นคนดีถึงเพียงนั้น เหตุใดจึงตัดขาดการติดต่อกับปู่ของพวกเขา
แต่เรื่องเหล่านั้นล้วนเป็นอดีต สำหรับนางแล้วไม่สำคัญแม้แต่น้อย
ตอนนี้นางต้องใช้ชีวิตให้ดี คนที่ไม่ดีกับพวกพี่น้อง นางจะจดจำไว้ ส่วนคนที่ดีกับพวกพี่น้อง เช่นท่านปู่สาม นางจะตอบแทนให้เป็นเท่าตัว
“ช่วยด้วย หมูป่า มีหมูป่า!”
เสียงตะโกนนั้นดึงหลินเหมียนกลับจากภวังค์ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นคนผู้หนึ่งวิ่งลงมาจากบนเขา
เมื่อคนผู้นั้นวิ่งเข้ามาใกล้ จึงเห็นว่าไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นลุงใหญ่หลินชางโหย่ว
หลินชางโหย่วเห็นพวกเขาหลายคนก็หยุดลงทันที ตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง กว่าจะเดินต่อได้ก็ผ่านไปนานพอควร
พี่น้องหลายคนร้องเรียกลุงใหญ่ หลินชางโหย่วพยักหน้า ไม่มีแม้แต่คำกำชับห่วงใยสักคำ แล้วก็รีบจากไป
คนอื่นเจอหมูป่าคงกลัวแทบตาย แต่หลินเหมียนกลับดีใจแทบตาย หากหมูป่าตัวนั้นตกลงไปในกับดักได้ก็คงดี
แม้หมูป่าจะมีเนื้อแดงมาก เนื้อมันน้อย แต่ก็ยังเจียวน้ำมันออกมาได้ไม่น้อย จะได้ไม่ต้องเสียเงินซื้อเนื้อหมูมาเจียวน้ำมัน
หลินไป๋กับหลินซงรู้ว่าในแดนมิติของพี่สาวรองสามารถซ่อนคนได้ ทั้งสองจึงไม่กลัว
หลินถงไม่คิดมาก เพียงเดินตามพี่ชายกับพี่สาวไปเท่านั้น
ขึ้นเขามาแล้วยังเดินไปไม่ถึงแปลงพริก ก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนดังเป็นระลอก ฟังดูเจ็บปวดอย่างยิ่ง คาดว่าหมูป่าคงตกลงไปในกับดักแล้ว