พ่อม่ายที่หลินจือแต่งด้วยอยู่ในหมู่บ้านเฉียนเถียนที่อยู่ติดกัน เดินเพียงครึ่งชั่วยามก็ถึง
หลินไป๋รู้ว่าจะไปเยี่ยมหลินจือ ค่ำคืนนั้นแทบไม่ได้หลับใหล ในใจทั้งยินดีและทุกข์ตรม
หลินจือแต่งไปอยู่หมู่บ้านข้างเคียง ไม่เคยกลับมาเลยสักครั้ง ชีวิตความเป็นอยู่ของนางก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้
ฟ้ายังไม่สาง หลินเหมียนก็ตื่นไปโรงครัวนึ่งซาลาเปา หลินไป๋ซึ่งเดิมนอนไม่สนิทได้ยินเสียงเคลื่อนไหวก็ตื่นขึ้น เขาถือโอ่งดินไปตักน้ำจนเต็มตุ่ม
ซาลาเปานึ่งสุกแล้ว รีบนำออกจากหม้อเรียงผึ่งไว้ก่อน จะได้ไม่ติดกันเวลาเก็บ
แล้วอุ่นซาลาเปาแป้งลวกที่เหลือจากเมื่อคืน เสบียงที่ท่านปู่สามส่งมาให้นั้นเป็นข้าวฟ่าง พอดีต้มโจ๊กข้น ๆ ได้หม้อหนึ่ง
หลินไป๋เรียกหลินซงและหลินถงให้ตื่น กินข้าวร้อน ๆ กันมื้อหนึ่ง
เมื่อเก็บซาลาเปาใส่เข่งแล้ว หลินเหมียนก็นำเนื้อออกมาจากแดนมิติก้อนหนึ่ง
หั่นเป็นสองชิ้น ชิ้นหนึ่งหนักประมาณหนึ่งชั่ง อีกชิ้นประมาณครึ่งชั่ง ใส่ลงในเข่งทั้งคู่
ข้าวของเตรียมพร้อมสรรพ พี่น้องทั้งหลายจัดแจงแต่งตัวออกเดินทาง
ช่วงนี้หนาวเหน็บขึ้นทุกวัน เสื้อบุที่สวมอยู่ก็เริ่มเอาไม่อยู่ เพิ่งก้าวพ้นประตูรั้ว หลินถงก็ร้องว่าหนาว ยามค่ำเขาก็เอาแต่ซุกเข้ามาในอ้อมอกของหลินเหมียน
ยังมีกระดาษกรุหน้าต่างที่มีลมรั่ว คิดถึงเรื่องนี้ หลินเหมียนก็พาพวกเขาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
วันนี้ต้องรีบไปรีบกลับ เก็บพริกให้เสร็จแล้วคั่วน้ำมันพริก พรุ่งนี้จะนำไปขายที่เมือง
เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ก็รู้สึกหนาวน้อยลง
หลินถงไม่หนาวแล้วก็ดึงหลินซงเดินไปเล่นไป หลินเหมียนก็จูงหลินไป๋กับเด็กน้อยเล่นด้วย
เล่นหัวพลางเดินไปไม่นานก็ถึงหมู่บ้านเฉียนเถียน หลินเหมียนไม่รู้ว่าพ่อม่ายเฒ่าคนนั้นอยู่บ้านไหน รู้เพียงว่าชื่อเฝิงซาน เป็นคนขี้เมา
ใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้านเฉียนเถียน มีหญิงชราสองคนนั่งพูดคุยกันอยู่ หลินเหมียนยิ้มพลางเดินเข้าไป
'ท่านยายทั้งสอง ขอถามหน่อยเถิด บ้านเฝิงซานอยู่ใดหรือ'