เสี่ยวเหมิงเห็นพระชายาเอกคลุ้มคลั่งก็ใจหายวาบ ทว่ามิกล้าขัดคำสั่ง
นางมีวรยุทธ์ติดตัว จึงย่องออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ จัดเตรียมอาหารให้พระชายาเอกก่อน จากนั้นก็เร่งไปตามแม่นมผู้ติดตามสินเดิมที่ไว้ใจได้มาสองคน แล้วติดต่อพ่อบ้านผิงกับพ่อบ้านอัน เพียงชั่วครู่ก็จัดการเตรียมคนไว้ครบถ้วน
ไม่นานนัก แม่นมหยางซึ่งจับตาความเคลื่อนไหวทางนี้อยู่ในจวนอ๋องก็อดรนทนไม่ไหว ส่งหญิงรับใช้สูงวัยมาเร่งถังหรูฮวาอีกครั้ง
หญิงรับใช้ผู้นี้เป็นคนสนิทของพระสนมอัน พอก้าวเข้าประตูก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงหยิ่งยโสว่า “พระชายาเอกยังมัวอ้อยอิ่งอยู่ในเรือนหรือ?
แม่นมหยางกับพระชายารองซ่งรอท่านอยู่ในโถงใหญ่ตั้งชั่วยามครึ่งแล้ว
วันนี้พระสนมกำหนดไว้ตั้งนานแล้วว่าพระชายารองซ่งจะปรนนิบัติท่านอ๋องเข้าหอ ต่อให้พระชายาเอกไม่พอพระทัย เรื่องนี้ก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้!”
ถังหรูฮวาค่อย ๆ ลุกขึ้น ดวงตาเย็นเยียบไร้ความอบอุ่นแม้แต่น้อย “ส่งหลานสาวของตนขึ้นเตียงบุตรชาย แล้วยังจะบีบบังคับให้ข้าซึ่งเป็นภรรยาเอกพยักหน้ายอมรับอีกหรือ?
ได้ ข้าจะไปกับเจ้า ไปจัดการเรื่องนี้ให้พวกเขาเสียให้เรียบร้อย!”
หญิงรับใช้ถูกสายตาของนางทิ่มแทงจนใจคอไม่ดี ทว่ายังคงเอ่ยข่มขู่ต่อไปว่า “ขอพระชายาเอกโปรดไตร่ตรองให้รอบคอบ แม่นมหยางได้รับมอบหมายจากพระสนมให้มาดูแลกฎระเบียบในจวนอ๋อง คอยจับตาทุกถ้อยคำและทุกการกระทำของท่าน!
พระชายาเอกย่อมทรงทราบดีว่าพระสนมโปรดปรานพระชายารองซ่ง นางเป็นหลานสาวแท้ ๆ ของพระสนม”
หญิงรับใช้ทิ้งท้ายด้วยถ้อยคำข่มขู่ ก่อนหมุนกายจากไป
ถังหรูฮวาหันไปมองเสี่ยวเหมิงกับแม่นมทั้งสองในห้อง แล้วเอ่ยเสียงเย็นเฉียบว่า “วันนี้พวกเจ้าต้องติดตามข้าทุกฝีก้าว ข้าสั่งสิ่งใดก็ทำตามนั้น
หากกล้าทำตามคำสั่งของแม่นมหยาง ข้าจะขายพวกเจ้าออกไปทันที”
ทั้งสามคุกเข่าลงพร้อมกัน
“พระชายาเอกโปรดวางพระทัย พวกบ่าวเข้าจวนมาพร้อมสินเดิมของพระชายาเอก ย่อมฟังเพียงคำสั่งของพระชายาเอก!”
เสี่ยวเหมิงกำหมัดแน่น “บ่าวพอมีวรยุทธ์ ยินดีบุกน้ำลุยไฟเพื่อพระชายาเอก!”
ถังหรูฮวาพยักหน้าเล็กน้อย “ดี ข้าจะคอยดูว่าพวกเจ้าทำได้เพียงใด!”
ระหว่างที่คณะเดินผ่านระเบียงในจวนอ๋อง ภาพความตายอันน่าอนาถในชาติก่อนพลันแวบเข้ามาในห้วงความคิด
ชาติก่อนนางแต่งเข้าจวนอ๋องด้วยหัวใจเปี่ยมสุข ทว่ากลับถูกแม่สามีกลั่นแกล้งและรังแกสารพัด สุดท้ายทั้งนางและบุตรต่างต้องสิ้นชีวิต
บุรุษที่นางเฝ้ารอวันคืนด้วยความหวัง กลับพาองค์หญิงต่างแคว้นมาด้วย หึ ๆ ความรักมั่นคงที่นางมอบให้ ล้วนเสียเปล่าเหมือนให้สุนัขกิน!
บัดนี้ได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง บุตรในครรภ์ยังอยู่ นางเพียงปรารถนาจะปกป้องให้ลูกปลอดภัยและมีชีวิตรอดต่อไป
เมื่อมาถึงโถงใหญ่ของจวนอ๋อง บรรยากาศภายในห้องตึงเครียด
แม่นมหยางยืนอยู่กลางโถง พาพวกบ่าวรับใช้และซ่งหย่าเอ๋อร์ลุกขึ้นคำนับ สีหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง
“พระชายาเอกเป็นนายหญิงของจวนอ๋อง ไฉนจึงมาสายถึงเพียงนี้?
บ่าวชรามาประจำการในจวนอ๋องแทนพระสนม หากพระชายาเอกไม่ให้เกียรติบ่าวชรา ก็เท่ากับไม่ให้เกียรติแม่สามี!”
ซ่งหย่าเอ๋อร์รีบเอ่ยยุแหย่ “แม่นมอย่าได้โมโหเลยเจ้าค่ะ พี่หญิงคงไม่พอใจที่คืนนี้น้องจะปรนนิบัติท่านอ๋องกระมัง?”
แม่นมหยางเอ่ยตำหนิซ้ำด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ความริษยาเป็นข้อห้ามใหญ่ของนายหญิง พระชายาเอกโปรดรักษากิริยาไว้ด้วย
คืนนี้ท่านอ๋องเสด็จกลับเมืองหลวง พระสนมจัดให้พระชายารองเข้าเฝ้าปรนนิบัติ ย่อมมีความหมายลึกซึ้ง!
พระชายารองเป็นลูกพี่ลูกน้องของท่านอ๋อง เดิมทีนางเข้าจวนอ๋องช้ากว่าพระชายาเอก เพราะไว้ทุกข์ให้ท่านปู่ยังไม่ครบกำหนด!”
ถังหรูฮวาคร้านจะฟังถ้อยคำไร้สาระเหล่านี้ จึงเอ่ยขัดทันที “พอเสียที เสี่ยวเหมิง ยกอาหารเช้าเข้ามา”
แม่นมหยาง...
นางพลันทำหน้าบึ้ง ตวาดห้ามเสียงดัง “ตามธรรมเนียม ต้องรอให้พระชายารองยกน้ำชาคารวะเสร็จก่อน จึงจะร่วมโต๊ะอาหารได้!”
เพียะ!
“อนุคนหนึ่ง คู่ควรจะร่วมโต๊ะอาหารกับนายหญิงหรือ?
ก่อนหน้านี้ข้าอดทนให้พวกเจ้า มิได้หมายความว่าข้าจะต้องยอมไปตลอดชีวิต วันนี้ท่านอ๋องกลับมาแล้ว พอดีข้าจะได้สะสางบางเรื่องกับเขาให้ชัดเจน!”
สีหน้าถังหรูฮวาเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน เห็นได้ว่านางไม่สนใจแม่สามีซึ่งเป็นพระสนมอีกต่อไป
แม่นมหยางกับซ่งหย่าเอ๋อร์ชะงักค้างไปในทันที
“ยกอาหารเช้าเข้ามา” เสี่ยวเหมิงส่งเสียงสั่ง
แม่นมหยางยกมือขึ้นตบหน้าเสี่ยวเหมิง “บังอาจ! กฎของจวนอ๋อง...!”
ถังหรูฮวาเอ่ยขัดทันที “เสี่ยวเหมิง ตบกลับไป!”
เพียะ!
แม่นมหยางถูกตบจนมึนงง “อ๊า! พระชายาเอกกล้าตบข้าหรือ?
ข้าเป็นตัวแทนพระสนม มาสั่งสอนกฎระเบียบให้ท่าน...”
เสี่ยวเหมิงกัดฟันกรอดแล้วกล่าวว่า “พระชายาเอกคือกฎ!”
แววตาแม่นมหยางเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ร่างกายเกร็งเขม็ง น้ำเสียงเย็นเยียบ “ดี! พระชายาเอกไม่ให้เกียรติแม่สามีที่เป็นพระสนม ช่างอวดอำนาจเสียเหลือเกิน!”
เสี่ยวเหมิงจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่หวั่นเกรง “ในจวนอ๋อง พระชายาเอกคือกฎ!”
ถังหรูฮวาเท้าศอกกับขอบโต๊ะ แววตาเย็นยะเยือก
ชาติก่อนนางอ่อนแอเกินไป ทั้งที่เป็นพระชายาเอกผู้สูงศักดิ์ กลับถูกสุนัขรับใช้ที่พระสนมส่งมาบีบบังคับตามอำเภอใจ
นางปรายตามองแม่นมหยางอย่างเย็นชา “จะไปฟ้องหรือ?
แม่นมก้าวก่ายมากเกินไปแล้ว หรือคิดจะปล่อยให้พระชายาอย่างข้าหิวตาย?”
แม่นมหยางโกรธจนตัวสั่น “พระชายาเอกไม่ฟังคำตักเตือน นับเป็นการกระทำอันเป็นกบฏ! ข้าจะเข้าวังไปกราบทูลพระสนม!”
ซ่งหย่าเอ๋อร์รีบแสร้งทำทีไกล่เกลี่ย “แม่นมโปรดระงับโทสะ พี่หญิงมีความขุ่นเคืองใจก็เป็นเรื่องปกติ เพียงแต่ท่านอ๋องมิได้เป็นของพี่หญิงเพียงคนเดียว
ข้ากับท่านพี่เติบโตมาด้วยกันดุจคู่หมั้นวัยเยาว์ หากมิใช่เพราะต้องไว้ทุกข์ให้ท่านปู่ ข้าคงแต่งกับท่านพี่ไปนานแล้ว...”
ถังหรูฮวากลอกตา “พระชายารองก็เป็นเพียงอนุคนหนึ่ง ข้าอนุญาตให้เจ้าพูดแล้วหรือ?
หุบปากแล้วอยู่เงียบ ๆ เสีย”
“พระชายาเอกริษยาจนเป็นนิสัย!” แม่นมหยางตำหนิอีกครั้ง
“หากแม่นมไม่อยากอยู่ที่นี่ ก็ไสหัวออกไป” ถังหรูฮวาตวาดเสียงเย็น
แม่นมหยางกับซ่งหย่าเอ๋อร์สบตากัน แววตาเต็มไปด้วยความอำมหิต
ขณะนั้นเอง แม่นมผิงกับแม่นมอันก็ยกอาหารเช้าเข้ามาในห้อง แล้วใช้เข็มเงินตรวจพิษทีละจาน
ซ่งหย่าเอ๋อร์ข่มความเคียดแค้นไว้ ฝืนยิ้มอ่อนแอออกมา “พี่หญิงรับประทานอาหารก่อนเถิด หลังอาหารแล้วหย่าเอ๋อร์จะยกน้ำชาคารวะพี่หญิง”
“อืม ข้าชินกับการกินอาหารก่อนแล้วค่อยดื่มชา”
ถังหรูฮวาหยิบชามกับตะเกียบขึ้นมา กินโจ๊กนกนางแอ่นกับขนมไปเล็กน้อย นางกำลังตั้งครรภ์ จำต้องบำรุงร่างกายให้เพียงพอเพื่อปกป้องบุตรในครรภ์
ถังหรูฮวาค่อย ๆ รับประทานอาหารเช้าจนเสร็จ ก่อนวางชามกับตะเกียบลง
แม่นมหยางยกเรื่องเดิมขึ้นมากล่าวทันที “คืนนี้พระชายารองซ่งจะเข้าหอกับท่านอ๋อง ตามธรรมเนียมแล้วควรยกน้ำชาคารวะพระชายาเอก”
ซ่งหย่าเอ๋อร์ย่อตัวคุกเข่าลง ประคองถ้วยชาด้วยสองมือชูขึ้นเหนือศีรษะ สีหน้าอ่อนแอบอบบาง
ถังหรูฮวามองปราดเดียวก็รู้ว่าในชาถ้วยนี้ซ่อนยาพิษที่ทำลายบุตรของนาง
เรื่องราวดำเนินเช่นเดิม ทว่าจุดจบในวันนี้จะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว!
“แม่นมผิง แม่นมอัน กดพระชายารองซ่งไว้ แล้วกรอกชาถ้วยนี้ให้นางดื่ม!”
หญิงรับใช้สูงวัยทั้งสองก้าวเข้าไปทันที จับซ่งหย่าเอ๋อร์ไว้แน่น บีบคางนาง แล้วกรอกชาทั้งถ้วยเข้าปากอย่างหยาบกระด้าง
“อื้อ! ปล่อยข้า! แค่ก ๆ...”
ซ่งหย่าเอ๋อร์ดิ้นรนสุดชีวิต น้ำมูกน้ำตาไหลพราก “ช่วยด้วย! ในชามียา...ยาทำให้เป็นหมัน!”
แม่นมหยางตกใจอย่างหนัก รีบเข้าไปพยุงซ่งหย่าเอ๋อร์
ถังหรูฮวานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ มองทั้งสองคนที่กำลังลนลานด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “โอ้?
ชาที่ใส่ยาพิษถ้วยนี้ เป็นความคิดของแม่นม หรือพระชายารองตั้งใจใช้มันทำร้ายข้ากันแน่?”
แม่นมหยางโกรธจนเสียสติ พุ่งเข้ามาซักถาม “ในเมื่อพระชายาเอกทรงรู้ว่าชามีพิษ ไม่ดื่มก็สิ้นเรื่อง เหตุใดจึงมีจิตใจอำมหิต เอายาพิษกรอกให้พระชายารอง?”
เพียะ!
ถังหรูฮวาฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าแม่นมหยางอย่างแรง!
“อำมหิตหรือ? เช่นนั้นข้าก็จะอำมหิตให้ดู...”