ถังหรูฮวาสะบัดมือที่ชาไปหมด ก่อนจะหัวเราะด้วยความโมโห “ฮ่า ๆ ๆ! แม่นมหยางบอกว่าข้าใจอำมหิตหรือ?
ข้าเพียงคืนยาที่นางเตรียมไว้ให้ข้าเพื่อให้ข้าหมดโอกาสมีทายาทแก่ซ่งหย่าเอ๋อร์เท่านั้น ข้าผิดตรงไหน?”
แม่นมหยางจ้องถังหรูฮวาอย่างตะลึงงัน “เจ้า... เจ้าเป็นอะไรไป?
พระชายาควรมีใจกว้าง ยอมรับผู้อื่นมิใช่หรือ? เหตุใดจึงใจอำมหิตถึงเพียงนี้?
ชายารองยังมิได้ร่วมเรียงเคียงหมอนกับท่านอ๋อง หากถูกกรอกยาตัดทายาทเข้าไป ชั่วชีวิตนี้ก็หมดสิ้นแล้ว... อ๊า!”
ถังหรูฮวายกมือขึ้นฟาดอีกฉาด “เช่นนั้นหากข้าดื่มยาตัดทายาทนี้เข้าไปเล่า?”
ใบหน้าของแม่นมหยางแสบร้อน “หากพระชายามีบุตรไม่ได้ บุตรของชายารองก็เป็นบุตรของพระชายามิใช่หรือ... อ๊า!”
เพียะ!
ถังหรูฮวารู้สึกว่าการพูดกับเดรัจฉานเป็นการเสียเวลา นางทนมานานจนถึงที่สุดแล้ว จึงคว้ากาน้ำชาฟาดลงบนศีรษะหญิงชราเต็มแรง!
ภายในโถงใหญ่เงียบงัน...
ซ่งหย่าเอ๋อร์ถึงกับลืมร้องไห้ นางนั่งอยู่ตรงนั้น จ้องแม่นมหยางที่ล้มกองบนพื้น ศีรษะแตกเลือดอาบ คงไม่มีทางรอดแล้ว
นางเงยหน้ามองถังหรูฮวาที่นั่งอยู่ตรงนั้นราวกับปีศาจ “เหตุใดเจ้าจึงใจอำมหิตถึงเพียงนี้? เจ้า... เจ้ากล้าฆ่าแม่นมหยางหรือ?
เจ้าแต่งให้ลูกพี่ลูกน้องของข้าแล้ว ยังมีสิ่งใดไม่พอใจอีก?
เหตุใดเจ้าจึงใจอำมหิตนัก? กรอกยาตัดทายาทให้ข้า... ชั่วชีวิตนี้ข้าก็มีบุตรให้เขาไม่ได้แล้ว!”
ถังหรูฮวาวางมือไว้ข้างโต๊ะ เท้าคางมองหญิงผู้น่าสงสารที่กำลังเสียสติ แล้วเผลอยิ้มออกมา
“พูดจบหรือยัง? ซ่งหย่าเอ๋อร์ เจ้าตั้งใจจะให้ข้าดื่มดอกหงฮวาชั้นเลิศ เจ้ามีเจตนาใดกันแน่?
หรืออยากให้ข้ามีบุตรไม่ได้ไปตลอดชีวิต?
แล้วคืนนี้เจ้าก็จะได้อยู่กับอ๋องสงครามตามลำพังอย่างมีความสุขหรือ?
ฮ่า ๆ ๆ! หากเจ้าชอบเขาก็ไปนอนกับเขาเถิด ข้าไม่ขัดขวาง แต่หากเจ้าคิดทำร้ายข้า... ย่อมไม่ได้!
เจ้ากับบ่าวชั่วใช้สารพัดวิธีกลั่นแกล้งข้ามาโดยตลอด บัดนี้ยิ่งเหิมเกริมกว่าเก่า ก็เท่ากับรนหาที่ตาย!”
ยามนี้ท้องของซ่งหย่าเอ๋อร์เริ่มปวดขึ้นมา ดอกหงฮวาชั้นเลิศผสมกับตำรับยาตัดทายาท กลายเป็นยาร้ายแรงถึงชีวิต!
เกรงว่าหญิงวัยผู้ใหญ่คนใดดื่มเข้าไปก็คงปวดท้องน้อยอย่างแสนสาหัส มดลูกบีบรัดอย่างรุนแรงจนเลือดไหล
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงถังหรูฮวา ผู้ตั้งครรภ์มาแล้วสามเดือนในชาติก่อนแต่ไม่รู้ตัว!
เลือดเริ่มไหลลงมาตามหว่างขาของซ่งหย่าเอ๋อร์ นางหวาดกลัวสุดขีด เอามือแตะเลือดบนพื้น แล้วเบิกตาโพลงกล่าวหา!
“เจ้า... นางมารร้ายผู้เป็นภรรยาเอก เจ้าไม่คู่ควรกับลูกพี่ลูกน้องของข้า เจ้า... เจ้าทำร้ายบุตรของข้ากับเขา ข้าจะฆ่าเจ้า...
อ๊า ๆ ๆ... ถังหรูฮวา... นางหญิงใจงูพิษ ลูกพี่ลูกน้องกับท่านป้าจะไม่ยกโทษให้เจ้า... อ๊า!”
หญิงชราสองคนกดซ่งหย่าเอ๋อร์ไว้แน่น ถังหรูฮวายิ้มมองนางคลุ้มคลั่ง แววตาเต็มไปด้วยความแค้นฝังลึก!
“ชายารองซ่งเป็นเพียงอนุ กลับกล้าวางยาลอบทำร้ายพระชายาเอกต่อหน้าผู้คน บัดนี้ได้รับผลร้ายจากการกระทำของตนเอง ก็สมควรแล้ว!
ใครก็ได้! ไปเรียกท่านอาอันให้พาคนมา จับซ่งหย่าเอ๋อร์ใส่กระสอบแล้วส่งไปขาย!
แม่นมหยางสมคบกับชายารองหมายเอาชีวิตพระชายาอ๋อง โทษหนักเกินอภัย ถูกทุบหัวแตกก็สมควรแล้ว!
บัดนี้ให้พี่ปิงพาคนไปมัดพวกนางทั้งหมด แล้วลากไปขังไว้ในโรงเก็บฟืนใหญ่ของจวนอ๋อง
ต่อจากนี้พวกนาง... รอให้กราบทูลท่านอ๋อง แล้วค่อยจัดการ!”
“เพคะ! พระชายา!”
เสี่ยวเหมิงยืนอยู่ด้านข้าง เอ่ยเสียงเบาอย่างไม่แน่ใจ “พระชายา แม่นมหยางยังไม่ตาย ดูเหมือนยังหายใจอยู่
แต่ศีรษะนางเลือดไหลไม่หยุด จะให้เชิญหมอมาหรือไม่เพคะ?”
ถังหรูฮวากล่าว “เชิญหมอมาทำไม?
สุนัขตัวหนึ่งถูกทุบหัวแตก ยังต้องเชิญหมอมารักษา หรือจะให้ประดิษฐานมันไว้ด้วยหรือ?
ก็แค่สุนัขตัวหนึ่ง ตายก็ตายไปสิ!”
เสี่ยวเหมิงยืนอยู่ตรงนั้นอย่างอ่อนแรง ในใจมีความรู้สึกหลากหลายปะปน ชายาของนางเปลี่ยนเป็นเข้มแข็งและองอาจถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?
แต่เมื่อนึกถึงเรื่องก่อนหน้า พระชายาก็มีชีวิตน่าเวทนาเกินไปจริง ๆ แม่นมหยางถืออำนาจบ่าวมาข่มนาย คอยกลั่นแกล้งพระชายาอยู่ทุกวัน
ไก่ยังไม่ทันขัน พระชายาก็ถูกปลุกขึ้นมาแล้ว ทั้งยังไม่ยอมให้นางกินอิ่ม เดินก็ไม่ให้ก้าวยาว บัดนี้ได้ทุบหัวนางแตกเช่นนี้ ช่างสะใจยิ่งนัก!
บัดนี้จวนอ๋องสงครามพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินในพริบตา ถังหรูฮวาแต่งจากจวนมหาเสนาบดีเข้ามา พร้อมบ่าวชายหญิงถึงหนึ่งร้อยคน
ไม่นานก็เข้าควบคุมทั่วทั้งจวนได้ ซ่งหย่าเอ๋อร์ผู้เป็นชายารองแม้เลือดยังคงไหลไม่หยุด ก็ถูกยัดใส่กระสอบแล้วโยนขึ้นรถม้า ส่งไปขายที่โรงค้าทาสกวงต้าในเมืองหลวงทันที
ส่วนแม่นมหยาง มือขวาของพระสนมซ่ง ถูกทุบหัวแตกและโยนเข้าห้องเก็บฟืนพร้อมกับหญิงชราในวังอีกหลายคน!
ถังหรูฮวาชั่งถ้วยชาในมือ ก่อนกลอกตาไปมา นึกขึ้นได้ว่าสินเดิมที่นำเข้าจวนมีไม่น้อย จึงควรไปตรวจดูเสียหน่อย
ถังหรูฮวาในชาติก่อนมีถุงเฉียนคุนมาตั้งแต่เยาว์วัย ซ่อนอยู่ในหยกที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด นี่เป็นความลับของนาง และสัญชาตญาณบอกให้นางเก็บเรื่องนี้ไว้เสมอ
หากมีของล้ำค่าหายาก นางก็จะเก็บสะสมไว้ ยามนี้นางเห็นว่าถุงเฉียนคุนนี้เป็นสมบัติวิเศษที่ดีที่สุด สินเดิมของนางต้องนำติดตัวไปด้วย!
บัดนี้ถังหรูฮวาไม่ได้อยู่เพียงลำพัง นางตั้งครรภ์ได้สามเดือนแล้ว เป็นช่วงที่เด็กกำลังเจริญเติบโต จำเป็นต้องบำรุงครรภ์ด้วยอาหารการกินที่ดี!
ชาตินี้ถังหรูฮวาต้องมีชีวิตอยู่พร้อมกับบุตร และต้องใช้ชีวิตอย่างงดงามสุขสบาย!
เมื่อนึกถึงช่วงสามเดือนหลังแต่งงานที่สามีออกรบ นางถูกสุนัขรับใช้ของพระสนมผู้เป็นแม่สามีกลั่นแกล้งสารพัด
กฎระเบียบต่าง ๆ ถูกนำมากดข่มจนนางแทบหายใจไม่ออก ทั้งที่ตั้งครรภ์อยู่กลับต้องใช้ชีวิตอย่างอึดอัดคับแค้น บัดนี้นางได้กลับมาเกิดใหม่แล้ว เหตุใดจึงยังต้องอยู่ในกรงทองอันวิจิตรแห่งนี้ด้วย?
หึ ๆ! ต่อให้นางคลอดบุตรแล้ว พระสนมผู้เป็นแม่สามีก็คงไม่ปฏิบัติต่อนางด้วยดี
อย่างไรเสีย นางก็มีใจคิดให้บุตรสาวตระกูลซ่งมาเป็นลูกสะใภ้ ยาตัดทายาทในวันนี้ เกรงว่านางคงมีส่วนอยู่เบื้องหลัง
ถังหรูฮวาไม่ใช่คนโง่ นางเติบโตมาในจวนมหาเสนาบดี จึงรู้เรื่องลับดำมืดในเรือนหลังอยู่บ้าง
เมื่อไปถึงคลังเก็บของ ถังหรูฮวาก็เก็บของมีค่าทั้งหมดในสินเดิมลงถุงเฉียนคุน นี่เป็นทรัพย์สินของนางกับบุตร!
ขณะออกจากคลังเก็บของ นางได้ยินสาวใช้เสี่ยวเหมิงกล่าวว่า “พระชายา ข้ารู้ว่าแม่นมหยางพกกุญแจดอกหนึ่งติดตัว ตอนเข้าจวนอ๋อง นางขนของจากวังเข้ามามากมาย
ของเหล่านั้นอาจเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของพระสนม ถูกซ่อนไว้ในคลังเก็บของด้านหลังจวนอ๋อง กุญแจแขวนอยู่กับตัวแม่นมหยางเท่านั้น”
ถังหรูฮวากลอกตาไปมา ลอบคิดในใจ ทรัพย์สินส่วนตัวของพระสนมผู้เป็นแม่สามีหรือ?
“เสี่ยวเหมิง พาคนไปคลังเก็บของด้านหลังกับข้า”
ถังหรูฮวาตามเสี่ยวเหมิงกับบ่าวชายกลุ่มหนึ่งไปยังเรือนร้างด้านหลังจวนอ๋อง มีบ่าวชายหลายคนเฝ้าอยู่ แต่ท่านอาอันไม่รู้จักพวกเขา
โฮ่ง ๆ ๆ... โฮ่ง ๆ ๆ...
สุนัขดำตัวใหญ่เห่ากรรโชกอยู่ในลาน นับว่าเป็นสุนัขเฝ้าบ้านที่ใช้การได้ดี!
แววตาถังหรูฮวาเต็มไปด้วยความแค้นฝังลึก “จับบ่าวชายแปลกหน้าพวกนี้ให้หมด!
ท่านอาอัน หลังกรอกยาทำลายเสียงแล้ว ก็ส่งพวกมันไปขาย!”
ทุกคนต่างตะลึง!!!
องครักษ์ร่างกำยำทั้งสี่งุนงงไปในทันที แต่สุนัขเก่งเพียงใดก็สู้ฝูงหมาป่าไม่ได้ ท่านอาอันพาบ่าวชายกลุ่มหนึ่งเข้าควบคุมชายฉกรรจ์ทั้งสี่ได้ในเวลาไม่กี่อึดใจ!
ท่านอาอันผู้ดูแลจวนยกยาทำลายเสียงมาให้พวกเขาดื่มอย่างรวดเร็ว นี่เป็นวิธีที่ตระกูลใหญ่ในสมัยโบราณใช้กับทาสที่กระทำความผิดก่อนส่งไปขาย
หลังจากกรอกยาทำลายเสียงลงไป ชายทั้งสี่ก็ถูกลากตัวออกไปอย่างรวดเร็ว
ถังหรูฮวาพลันหัวเราะ “ที่แท้การเป็นคนใจอำมหิตก็ไม่เลว เพราะทำให้สบายใจ!
เก็บสุนัขดำไว้ก่อน อย่าเพิ่งเชือดเอาเลือด เพราะเลือดสุนัขดำนั่น ข้ายังมีประโยชน์ต้องใช้!
ทุบแม่กุญแจใหญ่ให้แตก ข้าจะเข้าไปดูว่าข้างในมีอะไร!”
เมื่อสั่งให้คนทุบแม่กุญแจคลังเก็บของจนแตก ถังหรูฮวาก็เดินเข้าไปเพียงลำพัง นางเห็นหีบมากมายกองอยู่ภายใน ยังมีหีบของขวัญกับเครื่องเคลือบอีกหลายชิ้น
นางเปิดหีบใบหนึ่ง ข้างในมีแท่งเงินวาววับเต็มไปหมด!
“เป็นคนใจอำมหิตจนชินแล้ว ข้าก็จะเก็บของเหล่านี้ไว้เสีย พวกเจ้ารังแกข้า... ยังคิดทำร้ายข้าอีก ตอนที่ข้ากับบุตรต้องตายตกไปตามกัน ข้าสาบานไว้แล้วว่าจะคืนความชั่วร้ายทั้งหมดให้พวกเจ้า!”
ถังหรูฮวายื่นมือแตะหีบ ความคิดขยับวูบเดียว หีบทั้งหมดก็ถูกเก็บลงถุงเฉียนคุน!
หลังเก็บทองเงินเรียบร้อย ถังหรูฮวาก็รู้สึกปลอดโปร่งใจยิ่งนัก เมื่อนึกถึงยามพระสนมผู้เป็นแม่สามีรู้ว่าทรัพย์สินถูกขนไปหมด นางคงเสียสติ โกรธเกรี้ยว และแค้นจนแทบคลั่ง... ฮ่า ๆ ๆ...
หลังออกจากคลังเก็บของ นางหยิบแม่กุญแจใหญ่ดอกใหม่มาล็อกประตูคลังไว้
“เสี่ยวเหมิง เอากุญแจไปวางไว้ใต้หมอนในห้องแม่นมหยาง ฮ่า ๆ ๆ...”
พี่อันวิ่งมาจากด้านหน้าอย่างระมัดระวังแล้วกล่าวว่า “พระชายา อาหารกลางวันของท่านเตรียมเสร็จแล้ว มีถึงสี่อ่างใหญ่ทีเดียว!”