ถังหรูฮวาพยักหน้า «เสี่ยวเหมิง พวกเรากลับเรือนกินข้าวกันเถิด!
ท่านอาอัน เมื่อทุกคนทำงานในมือเสร็จแล้ว ก็พากันมาที่เรือนของข้ากินข้าวให้อิ่มหนำสำราญ ข้ายังมีธุระจะสั่งพวกเจ้าอีก»
บ่าวไพร่ทั้งหลาย...
ท่านอาอันรู้สึกเบิกบานใจยิ่งนัก จึงกล่าวอย่างนอบน้อมว่า «พ่ะย่ะค่ะ ชายาอ๋อง!»
ถังหรูฮวาพาเสี่ยวเหมิงเดินเอื่อย ๆ กลับไปยังเรือนของตน มองศาลาและหอสูงที่คุ้นตา พลางนึกถึงตนเองในชาติก่อน
จู่ ๆ นางก็รู้สึกว่าช่างน่าขันยิ่งนัก นับแต่สิบขวบ นางก็หลงใหลอ๋องสงครามเฟิงจวินหลินอย่างลึกซึ้ง!
เมื่ออายุสิบสาม นางก็เพียรเรียนพิณ หมากล้อม อักษร และภาพวาด พออายุสิบห้าก็เริ่มบำรุงโฉมและผิวพรรณอย่างตั้งใจ ความฝันไม่เคยแปรเปลี่ยน นั่นคือการได้แต่งให้เฟิงจวินหลิน ได้เคียงคู่รักใคร่กับเขาชั่วชีวิต!
ครั้นอายุสิบแปด ในที่สุดนางก็รอจนเขากลับจากศึกสงครามที่ยืดเยื้อมาหลายปี และสมหวังได้แต่งให้เขา ทว่ากลับพบว่าเขาเย็นชาแข็งกระด้างดุจหินผา ยามกลางวัน แม้แต่สายตาสักแวบก็ยังไม่ปรายมองนาง
มีเพียงสามคืนมืดมิดนั้น ที่เขาดูคล้ายบุรุษผู้มีไออุ่น ทว่าค่ำคืนทั้งสามกลับเลือนหายไร้ร่องรอยดุจฝันฤดูวสันต์
ถังหรูฮวาเงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามและหมู่เมฆขาว ตนเองในชาติก่อนช่างน่าขันเพียงใด เพราะมัวแต่หลงรักจนเสียเวลาไปแปดปี ขังตัวเองอยู่ในกรงแห่งจวนอ๋องและทนทุกข์มาสามเดือน!
ท้ายที่สุด แม้แต่บุตรที่ยังไม่ทันเป็นรูปเป็นร่างของนาง ก็ยังถูกคนทำร้ายจนตายอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว!
ที่น่าแค้นยิ่งก็คือ บุรุษผู้เย็นชาแข็งกระด้างคนนั้นยังกล่าวโทษว่านางไร้ความสามารถ!
«ดีเหลือเกิน! ข้ากลับมาแล้ว ถังหรูฮวา—จงจำไว้ อย่าได้หลงรักจนหน้ามืดตามัวอีก!
บุรุษจะมีก็ได้ ไม่มีก็ช่าง บุรุษที่ไม่รักเจ้า ก็สมควรตัดใจทิ้ง!
ชาตินี้ เจ้าต้องอยู่กับบุตรของตนให้ได้!»
เมื่อคิดได้กระจ่างแจ้ง ถังหรูฮวาก็กินมื้อกลางวันอย่างเอร็ดอร่อย ต่อมาผู้ดูแลในเรือนและบ่าวไพร่ก็พลอยกินกันอย่างอิ่มหนำ
ยามบ่าย จวนอ๋องเงียบสงัดจนน่ากลัว ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น!
«คนหายไปไหนกันหมด? ไปแจ้งชายาอ๋อง อีกหนึ่งชั่วยามอ๋องสงครามจะพาองค์หญิงแคว้นเกาหลีกลับมาแล้ว!»
ถังหรูฮวาซึ่งงีบไปครู่หนึ่งค่อย ๆ ลืมตาขึ้น «เสี่ยวเหมิง ไปจัดการกับท่านอาอันที่เรือนด้านหลัง ให้ฆ่าสุนัขดำตัวใหญ่แล้วรองเลือดมาให้ข้าหนึ่งอ่าง»
เสี่ยวเหมิง...
ชายาอ๋องกลายเป็นคนโหดเหี้ยมจริงหรือ? แม้แต่สุนัขก็ไม่เว้น สวรรค์! จะทำอย่างไรดี?
«ชายาอ๋อง ท่านอ๋องกำลังจะกลับมา พวกเราไม่ควรออกไปรอต้อนรับท่านอ๋องหน้าประตูหรือเพคะ?»
ถังหรูฮวาเหลือบมองเสี่ยวเหมิงอย่างเย็นชา «เจ้าไม่ฟังคำสั่งที่ข้ามอบหมายหรือ?»
เสี่ยวเหมิง...
นางสะดุ้งจนกระโดดตัวลอย «ฟังเพคะ! บ่าวจะไปเรียกท่านอาอันให้เตรียมเลือดสุนัขดำเดี๋ยวนี้!»
เสี่ยวเหมิงออกวิ่งสุดฝีเท้า วิชาตัวเบาของนางล้ำเลิศยิ่งนัก ยามวิ่งไร้เสียงฝีเท้า เพียงพริบตาก็หายลับไปแล้ว
ถังหรูฮวากลั้นหัวเราะไม่อยู่ «เด็กน้อยผู้นี้ฝีมือไม่เลว วันหน้าบุตรของข้าคงต้องเรียนวิชากับนางบ้าง
ชาติก่อนข้าไม่ชอบเรียนวิชา ต่อให้ใจมีแต่เฟิงจวินหลิน จนสูญเสียความเป็นตัวเอง ยามนี้เมื่อนึกย้อนกลับไป ถังหรูฮวาเอ๋ย เจ้าน่าขันเสียจริง!»
หนึ่งชั่วยามต่อมา ภายในประตูจวนอ๋องสงครามมีบ่าวชายหญิงยืนเรียงเป็นสองแถว ถังหรูฮวายืนอยู่ด้านหน้า ณ ประตูใหญ่ของจวน
«เสี่ยวเหมิง ซ่อนอยู่หลังประตูแล้วถืออ่างเลือดสุนัขดำนี้ไว้ให้มั่น ทันทีที่ท่านอ๋องพาหญิงต่างแคว้นผู้นั้นก้าวเข้ามา
ข้าตะโกนว่า “ปีศาจร้ายบังอาจนัก!” เมื่อใด เจ้าก็สาดเลือดออกไปเมื่อนั้น เข้าใจหรือไม่?»
เสี่ยวเหมิงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ขณะถืออ่างเลือดสุนัขดำ น้ำเสียงเจือสะอื้น «ชายาอ๋อง ท่านแน่ใจหรือว่าท่านอ๋องจะไม่ตีบ่าวจนตาย?
จ้านชีเรียกบ่าวว่าเจ้าทึ่มมาตลอด แล้ว...เขาจะคิดว่าบ่าวเป็นคนโง่มาแต่กำเนิดหรือไม่?»
ถังหรูฮวา «เจ้าคิดว่าบัดนี้ข้ายังรักเขาอยู่หรือ?»
เสี่ยวเหมิงพยักหน้าอย่างแรง «รักเพคะ! ชายาอ๋องเคยตรัสว่า ท่านอ๋องคือรักแท้เพียงหนึ่งเดียวในชีวิต!»
ถังหรูฮวา!!!
«ข้าเปลี่ยนใจแล้ว เสี่ยวเหมิง รักแท้ของข้าคือเจ้า ขอเพียงเจ้าสาดเลือดสุนัขดำใส่พวกเขาให้แรง ๆ!»
เสี่ยวเหมิงหน้าแดงขึ้นมาทันที «จริงหรือ...จริงหรือเพคะ? บ่าวก็ชอบชายาอ๋อง บ่าวยินดีเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อชายาอ๋อง ท่านสั่งให้สาด บ่าวก็จะสาดใส่พวกเขา!»
เสี่ยวเหมิงถืออ่างเลือดสุนัขดำยืนอยู่หลังประตู แล้วถามเสียงเบาว่า «ชายาอ๋อง ท่านอยากหย่าหรือเพคะ? ท่านไม่รักท่านอ๋องแล้วจริงหรือ?»
ถังหรูฮวา «อืม! ข้าไม่รักเขาแล้ว ต้องหย่าให้ได้!»
เสี่ยวเหมิงนึกถึงเรื่องชั่วร้ายทั้งหลายที่ชายาอ๋องทำในวันนี้ ทั้งกรอกยาทำให้พระชายารองเป็นหมัน แล้วขายนางออกไป
ทั้งยังทุบหัวสุนัข โธ่! ไม่ใช่สิ ทุบหัวแม่นมหยาง แล้วยังจับพวกนางโยนเข้าไปในห้องเก็บฟืนอีก
จริงสิ! ชายาอ๋องยังไปตรวจดูทรัพย์สินของพระสนมกุ้ยด้วย!
บัดนี้ สุนัขดำที่เฝ้าคลังของพระสนมกุ้ยเหลือเพียงเลือดหนึ่งอ่าง และยังจะนำไปสาดใส่ท่านอ๋องกับองค์หญิงตัวก่อเรื่องอีก
เฮ้อ! วิธีทำของชายาอ๋องเช่นนี้ อ๋องสงครามคงรับชายาเอกใจอำมหิตเช่นนี้ไม่ไหวกระมัง?
«ชายาอ๋อง ท่านคงไม่กลับคำใช่หรือไม่เพคะ? หากท่านกลับคำ...จะพาลโกรธเสี่ยวเหมิงได้หรือไม่?
เสี่ยวเหมิงฟังคำชายาอ๋องมาตั้งแต่เล็ก ท่านให้ตีผู้ใด บ่าวก็ตีผู้นั้น
ก่อนหน้านี้ตอนอยู่จวนอัครเสนาบดี ท่านให้บ่าวตีผู้ใด บ่าวก็ลงมือกับผู้นั้น ท่านให้รังแกผู้ใด บ่าวก็รังแกผู้นั้น แต่ครานี้...เรื่องสาดเลือดสุนัขดำใส่ท่านอ๋อง ท่านอย่าพาลโกรธบ่าวเลยนะเพคะ!»
ทันใดนั้นเสียงกีบม้าก็ดังใกล้เข้ามาจากไกล ก่อนจะมาหยุดอยู่หน้าประตู บุรุษผู้นั้นควบม้าสูงสง่าอย่างยิ่ง
อ๋องสงครามเฟิงจวินหลินในวัยยี่สิบห้าปีกลับมาแล้ว เขาดูราวกับเทพผู้สูงส่งที่ทอดตามองสรรพชีวิต สวมเกราะสีเงินและวางท่าหยิ่งผยอง ช่างทำให้เหล่าสตรีลุ่มหลงจนตาพร่าได้จริง ๆ!
ดวงตาหงส์ของบุรุษหรี่ลงเล็กน้อย เพียงปรายตาก็เห็นถังหรูฮวาผู้เป็นชายายืนอยู่ในประตูใหญ่
นางยังคงงดงามเช่นเดิม สวมกระโปรงสีชมพูอ่อน ยืนอยู่ตรงนั้นราวกับบุปผาเลอโฉมแห่งโลกมนุษย์
ประกายไฟในดวงตาของเฟิงจวินหลินลุกวาบ ไม่รู้ว่าเขานึกถึงสิ่งใด จึงกลืนน้ำลายลงคอ
จากนั้นรถม้าคันหนึ่งก็ค่อย ๆ ตามมาจากด้านหลัง มีทหารหญิงหลายคนสวมอาภรณ์ประหลาดเดินตามขบวนอยู่ทั้งหน้าและหลังรถ
อ๋องสงครามเฟิงจวินหลินพลิกกายลงจากหลังม้า เสียงเอี๊ยดดังขึ้นคราหนึ่ง ก่อนสตรีผู้หนึ่งจะก้าวลงมาจากรถ นางสวมชุดกระโปรงแบบชนเผ่าสีม่วงอมชมพู ใบหน้าลึกคมแฝงกลิ่นอายต่างแคว้น
สตรีผู้นี้สูงไม่เตี้ยเลย ศีรษะสูงถึงระดับใบหูของบุรุษร่างสูง เห็นได้ว่านางสูงถึงราว 170 กว่าซานติเมตร เป็นสตรีต่างเผ่าร่างสูงใหญ่
นัยน์ตาของสตรีงามฉายแววอ่อนโยนยามมองเฟิงจวินหลิน ทั้งสองดูราวกับคู่รักที่ใจตรงกัน กำลังจะกลับเรือนพร้อมกัน
อ๋องสงครามเฟิงจวินหลินมองสตรีผู้นั้นแล้วพยักหน้า «องค์หญิง เชิญ...»
บุรุษพาสตรีก้าวผ่านประตูจวนเข้ามา ทันใดนั้นก็ได้ยินชายาที่อยู่ในลานตะโกนลั่น «ปีศาจร้ายบังอาจนัก! เสี่ยวเหมิง สาดเลย!»
ซ่า...
ถังหรูฮวาผลุบหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว ยกมือปิดปากแล้วกล่าวเสียงแผ่ว «เลือดสุนัขดำหนึ่งอ่าง ขอให้พวกท่านรักกันชั่วฟ้าดินสลาย!»
«อ๊า ๆ ๆ...นี่มันหมายความว่าอย่างไร?
อ้วก...อ้วก...แค่ก ๆ ๆ!»
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องแสบแก้วหูของสตรี เทพสงครามที่เปื้อนเลือดเหม็นคาวทั้งร่างคำรามว่า «บังอาจ! ถังหรูฮวา เจ้าทำอะไร?»
ถังหรูฮวาโผล่หน้าออกมาจากหลังเสี่ยวเหมิง «ท่านอ๋องพาปีศาจ มาร และผีเข้ามา ข้าเป็นชายาอ๋อง จะปล่อยให้นางเข้ามาได้อย่างไร?»
เฟิงจวินหลินโกรธจนพูดไม่ออก สตรีที่เปื้อนเลือดสุนัขเหม็นคาวทั้งร่างคำรามว่า «อะไรนะ? นี่คือเลือดสุนัขดำ!
เจ้าคือชายาอ๋องอย่างนั้นหรือ? นี่คือวิธีต้อนรับองค์หญิงอย่างข้าหรือ?
ท่านอ๋อง ท่านไม่ได้บอกหรือว่าชายาอ๋องมีน้ำใจ เข้าอกเข้าใจผู้อื่น และจะอยู่ร่วมกับข้าได้ด้วยดี?
แต่นางใจร้ายเกินไปแล้ว...ช่างอำมหิตยิ่งนัก!
อ้วก...อ้วก...
อาบน้ำ! ข้าจะอาบน้ำ...»
ถังหรูฮวาพรวดออกมาจากหลังเสี่ยวเหมิงอีกครั้ง ถืออ่างที่ใช้ใส่เลือดสุนัขเมื่อครู่นี้ แล้วขว้างใส่องค์หญิงผู้นั้น
เฟิงจวินหลินยกมือขึ้นขวางตามสัญชาตญาณ เสียงเคร้งดังขึ้น! อ่างทองแดงใบนั้นกระเด็นพลิกคว่ำลงกับพื้น
ท่าทางที่บุรุษปกป้ององค์หญิงต่างแคว้นผู้นี้โดยสัญชาตญาณพลันแทงใจถังหรูฮวา นางเจ็บปวดจนแทบหลั่งน้ำตา
«หึ ๆ! บุรุษเมื่อเปลี่ยนใจก็ไม่ต่างอะไรกับสุนัข ท่านอ๋องปกป้องปีศาจตนนี้ถึงเพียงนี้ หรือคิดจะพานางเข้าจวนมาเป็นอนุจริง ๆ?
ข้าไม่ยินยอม!»
เฟิงจวินหลินหน้าเขียวคล้ำด้วยโทสะ คำรามว่า «บังอาจ! เจ้าไม่มีสิทธิ์ไม่ยินยอม กลับไป!»
ถังหรูฮวาพลันกุมหน้าอก «ก่อนหน้านี้ท่านอ๋องอย่างมากก็เพียงไม่สนใจข้า แต่วันนี้กลับตะคอกข้าเพื่อปีศาจตนนี้หรือ?
ท่านอ๋อง ท่านเปลี่ยนใจแล้วจริงหรือ? ดี! เช่นนั้นก็แยกทางกันไป...ฮือ ๆ ๆ!
เลิกต้อนรับแล้ว...ทุกคนแยกย้ายไปทำธุระของตน!»
สตรีกุมอกแสดงสีหน้าเจ็บปวด ก่อนจะหันไปดึงเสี่ยวเหมิง พาบ่าวชายหญิงทั้งกลุ่มวิ่งหนีเข้าไปในจวน!
พิธีต้อนรับอันยิ่งใหญ่พลันเลิกราลง ผู้คนด้านนอก รวมถึงเฟิงจวินหลิน ต่างตั้งตัวไม่ทัน ชายาอ๋องผู้ไร้เหตุผลผู้นั้นเหตุใดจึงพาบ่าวไพร่วิ่งหนีไปเสียแล้ว!
เฟิงจวินหลินที่เปื้อนเลือดสุนัขเหม็นคาวทั้งร่างโกรธจนแทบคลั่ง ความคิดในหัวแทบตามไม่ทันแล้ว!
สตรีตัวน้อยไม่ได้รักเขาจนแทบขาดใจหรอกหรือ? วันนี้ไม่ควรเป็นวันพบกันหลังจากพรากจาก จนรักใคร่ยิ่งกว่าเดิมหรือ?
ทันใดนั้นจ้านชีซึ่งยืนอยู่ข้างเฟิงจวินหลินและโชคร้ายถูกเลือดสุนัขดำสาดใส่เต็มตัวก็ได้สติ ตะโกนประท้วงเสียงดัง «ชายาอ๋อง! เจ้าทึ่ม พวกเจ้าทำอะไรกัน?
ทิ้งพวกเราไว้ตรงนี้เช่นนี้หรือ? เลือดสุนัขดำที่เปื้อนตัวพวกเราจะทำอย่างไร?
อ้วก...อ้วก...อาบน้ำ! ข้าก็จะอาบน้ำเหมือนกัน...»