เสิ่นชิงเดินออกมาจากห้องพักฟื้น ก็พบกับเถียนโยวหนิงที่กำลังเดินสวนมา
เถียนโยวหนิงสวมเสื้อสีชมพูเปิดไหล่ กางเกงขายาวเจ็ดส่วนสีขาว เผยให้เห็นเอวกิ่วบางราวกับกิ่งหลิว
มัดผมสูงเป็นหางม้า ดูมีชีวิตชีวาเปล่งประกาย
ด้านหลังมีหมอในชุดกาวน์สีขาวเดินตามมา
“คุณเสิ่น จะออกไปข้างนอกเหรอคะ”
เสิ่นชิงพยักหน้า “ใช่”
เถียนโยวหนิงหยุดอยู่ตรงหน้าเสิ่นชิง ยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน
“วันนั้นที่คุณเจอฉันที่บ้านของหยุนเซิง คงไม่ได้เข้าใจอะไรผิดใช่ไหมคะ จริงๆ แล้วฉันไม่ได้ย้ายเข้าไปอยู่กับหยุนเซิงหรอกนะ”
“คุณเถียนกับท่านฟู่เป็นคู่รักกันอยู่แล้ว การอยู่ด้วยกันเป็นเรื่องปกติ ดิฉันจะไม่เข้าใจผิดหรอกค่ะ”
“จริงเหรอคะ” เถียนโยวหนิงจับมือของเสิ่นชิงไว้ด้วยความตื่นเต้น ออกแรงบีบมากทีเดียว “คุณจะอวยพรให้พวกเราไหมคะ”
เสิ่นชิงยังไม่ทันตอบ ประตูด้านหลังก็ถูกเลื่อนเปิดออก
เสียงของฟู่หยุนเซิงดังมาจากด้านหลัง “โยวหนิง”
เถียนโยวหนิงปล่อยมือจากเสิ่นชิง สายตามองข้ามไปสบตากับฟู่หยุนเซิง
“หยุนเซิง ได้ข่าวว่าเธอโดนน้ำร้อนลวก ฉันเลยเรียกผู้เชี่ยวชาญเรื่องแผลน้ำร้อนลวกมา ให้เขาดูให้เธอหน่อย”
เธอคลี่ยิ้ม สวยจนทุกสิ่งรอบข้างดูด้อยค่า
เสิ่นชิงรู้ตัวดีว่าไม่ควรอยู่ตรงกลางระหว่างฟู่หยุนเซิงกับเถียนโยวหนิง จึงเดินหลีกออกไป ไม่ทำตัวเป็นก้างขวางคอที่น่ารำคาญ
เถียนโยวหนิงเป็นคนคิดรอบคอบเสมอมา จะลงมือในช่วงเวลาสำคัญเท่านั้น
ฟู่หยุนเซิงเพิ่งโดนน้ำร้อนลวก เธอก็รู้ข่าวและเรียกหมอมาแล้ว
ไม่แปลกใจเลยที่ใครๆ ก็รักเธอ
คิดอย่างรอบคอบถึงเพียงนี้ ใครจะไม่รัก
เสิ่นชิงเดินออกจากโรงพยาบาล ล้วงเครื่องบันทึกเสียงออกมาจากกระเป๋า