เสิ่นชิงปวดหัว ไข้สูง เหงื่อท่วมตัว และเริ่มง่วงเหงาหาวนอนอีกครั้ง
มีแขกมา เธอจึงฝืนไว้
“เซิงเกอ เชิญนั่ง”
เธอหยิบเสื้อผ้าตัวเองมาปูที่ขอบเตียง ให้ฟู่หยุนเซิงนั่ง
ฟู่หยุนเซิงนั่งลงแล้ว เธอถึงนั่งที่อีกด้าน
ตำแหน่งที่ไกลจากฟู่หยุนเซิงที่สุด
เสิ่นชิงเปิดกล่องข้าวต้ม ส่งให้ฟู่หยุนเซิง “เซิงเกอ กินก่อนสิ”
“ฉันไม่หิว เธอกินเถอะ” ฟู่หยุนเซิงมองเธอค่อยๆ กินข้าวต้มทีละคำ
แต่ละคำกลืนอย่างทรมาน คิ้วขมวดแน่นราวกับกำลังถูกทรมาณ
เสิ่นชิงรู้สึกหิว แต่ลำคอเหมือนถูกใบมีดกรีด กลืนไม่ลงจริงๆ กินไปไม่กี่คำก็วางลง
ในห้องไม่มีเก้าอี้สักตัว
ได้แต่ห่อกล่องให้เรียบร้อย มัดถุงพลาสติกวางไว้บนพื้น
แล้วนั่งหลับที่หัวเตียง
หลายครั้งเกือบจะล้มหงายลงไปกองกับพื้น
ได้ยินฟู่หยุนเซิงพูดว่า “นอนลงเถอะ”
เสิ่นชิงได้รับคำสั่งก็ปีนขึ้นเตียง นอนด้านของเธอ ขดตัวหลับตาลงก็หลับไป
ฟู่หยุนเซิงนั่งอยู่ข้างประตูมองเธอ แม้หลับแล้วร่างกายก็ยังแข็งเกร็ง
ฟู่หยุนเซิงลุกขึ้นมาจับหน้าผากเธอ อุณหภูมิยังต่ำกว่าคนปกติ
ยื่นมือเข้าไปในขอบกางเกง โดยไม่มีอะไรกั้น สัมผัสบั้นท้ายของเธอ
ร้อนกว่าที่คิดไว้
ในห้องที่เห็นได้ชัดเจน ไม่มียา
ฟู่หยุนเซิงถอดเสื้อผ้าปูบนเตียง เอื้อมมือโอบเสิ่นชิงไว้ในอ้อมแขน ให้เธอนอนซบอกเขา
ครึ่งชั่วโมงต่อมา มือถือก็สั่น
เป็นข้อความที่เฉินจี้โจวส่งมา
ฟู่หยุนเซิงค่อยๆ วางเสิ่นชิงลงบนเตียงเบาๆ แล้วเปิดประตู