หลังจากหมอออกไป ห้องผู้ป่วยก็ตกอยู่ในความเงียบชั่วครู่
หลี่อู๋จิ่วจับมือเธอไว้แน่นจนเจ็บ ราวกับว่าแค่คลายมือเพียงนิดเดียว เขาก็จะหายไป
“เธอ...รู้สึกยังไงบ้าง?” เธอมองรอยแตกบนผิวหนังของเขา
“ก็โอเค” หลี่อู๋จิ่วจ้องใบหน้าเธอ สายตาค่อย ๆ ไล่จากคิ้วและดวงตาไปจนถึงริมฝีปาก “แค่หิวนิดหน่อย”
“อยากกินอะไรไหม? ฉันไปซื้อให้”
“ไม่ต้อง” เขาส่ายหน้า แล้วดึงมือเธอไปแนบแก้มตัวเอง อุณหภูมิที่เย็นเฉียบทำให้หัวใจเธอบีบรัด
ผิวใต้ฝ่ามือเย็นผิดปกติ เมื่อสัมผัสรอยสีดำเหล่านั้น เธอรู้สึกได้ถึงแรงเต้นแผ่วเบา
เธอคิดจะดึงมือกลับมาดูให้ละเอียด แต่เขากลับจับแน่นกว่าเดิม
เขาถูไถมือเธออย่างอาลัยอาวรณ์ “เหนื่อยจัง กอดหน่อยสิ”
การฝืนกลับมายังโลกมนุษย์เหนื่อยเหลือเกิน
แต่หลี่อู๋จิ่วอยากเจอเธอ
พลังชีวิตอันเปี่ยมล้นซึ่งเคยแผดเผาผู้อื่นได้ บัดนี้อ่อนแรงราวเปลวเทียนริบหรี่ในสายลม เหลือเพียงแสงเพลิงดอกบัวแดงที่ลุกโชนอยู่ในดวงตา ซึ่งยังคงร้อนแรงเช่นเดิม หรืออาจยิ่งกว่าก่อนเสียอีก แฝงกลิ่นอายชั่วร้ายประหลาดบางอย่าง
เธอกอดเขาเบา ๆ “เกิดอะไรขึ้นนอกเขตแดน?”
หลี่อู๋จิ่วนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบช้า ๆ “เทพผีตัวนั้นแข็งแกร่งกว่าที่คิด ฉันก็เลยกินมันเข้าไป”
รูม่านตาเธอหดวูบ “...กินเข้าไปเหรอ?”
“อืม” เขาลืมตาขึ้น ในส่วนลึกของดวงตาดำสนิทมีบางสิ่งซ่อนตัวอยู่ “ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ได้เจอเธอแล้ว”
เขาพูดราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่หัวใจเธอกลับบีบรัด