หลังเปี้ยนจวงจากไป คุณสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเริ่มทำหน้าที่ผู้ตรวจการ ตักเตือนเขาว่าการโจมตีเพื่อนร่วมชั้นตามอำเภอใจแบบนี้เป็นเรื่องไม่ถูกต้อง
หลี่อู๋จิ่วฟังเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา “วันนี้เราไม่พูดเรื่องนี้กันได้ไหม?”
“ฉันมียันต์แปลงร่างให้ดู” เขาคีบกระดาษยันต์ขึ้นมาด้วยปลายนิ้วอย่างกระตือรือร้น “ลองไหม? ฉันจะแปลงเป็นลูกแมว แล้วเธอก็จะได้กอดฉันไง”
คุณสบตาเขาที่มองมาอย่างคาดหวัง จู่ ๆ ก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี
“หลี่อู๋จิ่ว นายคงไม่ได้คิดจะ...”
ยังไม่ทันพูดจบ เขาก็แปะกระดาษยันต์ลงบนอกตัวเองแล้ว
แสงเรืองรองวาบผ่าน
ร่างที่ยืนอยู่ตรงนั้นหายไป แทนที่ด้วยลูกแมวสีดำสนิทตัวหนึ่ง
ลูกแมวเงยหน้าขึ้น ดวงตาเรืองแสงมองคุณ ก่อนจะร้อง “เหมียว” ออดอ้อน
คุณ: “……”
ลูกแมวเดินวนรอบตัวคุณหนึ่งรอบ เอาหัวถูขากางเกง ก่อนจะกระโดดปราดเข้ามาในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบา
คุณรับไว้โดยไม่ทันคิด
อ้อมแขนของคุณถูกความนุ่มฟูอุ่น ๆ เข้ายึดครอง เจ้าแมวฉบับหลี่อู๋จิ่วหาที่ซุกตัวสบาย ๆ แล้วใช้หัวดุนฝ่ามือคุณเบา ๆ เป็นสัญญาณให้ลูบหัวเขา
คุณยกมือขึ้นอย่างลังเล แล้วลูบหัวแมวเบา ๆ
ลูกแมวส่งเสียงครางอย่างพึงพอใจทันที
“หลี่อู๋จิ่ว” คุณลองเรียกหยั่งเชิง “กลับร่างเดิมได้ไหม?”
เขาเงยหน้ามองคุณ ก่อนซุกหัวลงไปในคอเสื้อ หางแกว่งไปมาในอากาศ
ความหมายชัดเจนมาก: ไม่อยากกลับร่างเดิม
คุณรู้สึกถึงความชื้นและจั๊กจี้ตรงกระดูกไหปลาร้า จึงรีบอุ้มเขาขึ้นมาแล้วดุว่า “เป็นแมวก็ห้ามเลียมั่วซั่ว!”
หลี่อู๋จิ่วเอียงหัว ก่อนแลบปลายลิ้นเลียริมฝีปากคุณที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม