วันนั้นหลังจากจดบันทึกเสร็จ คุณตั้งใจจะออกไปสรุปรายงานให้ชิงซินฟัง จึงผลักมือของเขาออก
ร่างที่เอนพิงหัวเตียงอย่างเกียจคร้านของหลี่อู๋จิ่วพลันเกร็งขึ้นทันที
เขาคว้าข้อมือคุณไว้ด้วยมืออีกข้าง แล้วดึงคุณล้มลงบนเตียง
“คุณจะไปไหน?”
ดวงตาดำสนิทมองมา อารมณ์ที่พลุ่งพล่านอยู่ในนั้นร้อนแรงยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ
คุณรู้สึกไม่สบายใจเหมือนกำลังถูกแดดแผดเผา เสียงที่เปล่งออกมาพลอยแหบแห้งไปด้วย “ไปสรุปรายงานงานกับชิงซิน”
หลี่อู๋จิ่วจ้องคุณอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปล่อยมือ แล้วรอยยิ้มก็กลับมาแต้มใบหน้าอีกครั้ง เขาดูสดใสเหมือนเดิม “คราวหน้าต้องบอกฉันก่อนนะ”
“คนป่วยจิตใจเปราะบาง ต้องมีคนอยู่เป็นเพื่อนนะ คุณผู้ตรวจการ”
อีกครั้งหนึ่งเกิดขึ้นหลังการตรวจพลังวิญญาณตามปกติ ผู้พิทักษ์รัตติกาลที่รับผิดชอบการตรวจเป็นผู้ชายอายุยังไม่มาก
ตอนเก็บอุปกรณ์หลังตรวจเสร็จ เขาชวนคุยเรื่อยเปื่อย “ฟื้นตัวได้ดีมากเลยครับ แค่รู้สึกว่าพลังวิญญาณดูไม่เหมือนเดิมนิดหน่อย แต่โดยรวมก็ไม่มีปัญหาอะไร”
ตอนนั้นหลี่อู๋จิ่วกำลังเล่นปอยผมของคุณอยู่ พอได้ยินก็ชะงักมือ
เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มองผู้พิทักษ์รัตติกาลคนนั้น ลายเปลวเพลิงดอกบัวแดงลึกในดวงตาส่องประกายวาบ แล้วก็ดับลง
ผู้พิทักษ์รัตติกาลคนนั้นพลันสะท้านเฮือก รีบพูดว่า “พักผ่อนให้ดีนะครับ” แล้วอุ้มอุปกรณ์เดินจ้ำอ้าวจากไป