หลี่อู๋จิ่วรับคำว่า “อ้อ” แต่ฝีเท้ากลับไม่ถอยแม้แต่น้อย ยังคงเดินเคียงไหล่คุณในระยะเดิม
คุณจนใจ แต่ก็ไม่ได้แก้ไขอะไรอีก
โรงอาหารของสถาบันฉางหมิงมีอาหารให้เลือกหลากหลาย ยังไงที่นี่ก็ฝึกนักรบสำหรับแนวหน้าเฉพาะทาง เสบียงและการสนับสนุนย่อมต้องพร้อม
หลี่อู๋จิ่วเดินตามหลังคุณมาติด ๆ อย่างไม่เกรงใจใคร
คุณวางถาดอาหารลงบนโต๊ะ เพิ่งนั่งลงแล้วคีบอาหารเข้าปากได้คำเดียว ก็รู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องอย่างแรงกล้า
คุณเงยหน้าขึ้น ถามอย่างหงุดหงิดว่า “ไม่ใช่บอกว่าหิวเหรอ? เอาแต่ตามฉันแล้วจะกินข้าวยังไง?”
หลี่อู๋จิ่วกวาดตามองอาหารที่คุณคีบขึ้นมา “อันนี้ดูน่ากินดี”
พูดยังไม่ทันขาดคำ เขาก็อ้าปากงับอาหารไปอย่างเป็นธรรมชาติสุด ๆ
คุณถลึงตาใส่เขา
“การแบ่งปันอาหารเป็นวิธีสำคัญในการกระชับมิตรภาพ” หลี่อู๋จิ่วเคี้ยวตุ้ย ๆ พูดอู้อี้แต่ฟังดูมีเหตุผลเต็มที่ “หนังสือเขียนไว้”
“หนังสือเล่มไหน?”
“การเข้าสังคมและการทำงานเป็นทีม วิชาคุณธรรมที่ต้องเรียนเมื่อสัปดาห์ก่อน ฉันอ่านอย่างตั้งใจเลยนะ”
คุณถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เขาจำเนื้อหาได้จริง ๆ นั่นแหละ แค่เอามาใช้แบบ...ชวนปวดหัวไปหน่อย
หลี่อู๋จิ่วไม่ได้แย่งอาหารต่อ ไม่นานก็จัดการส่วนของตัวเองจนหมด จากนั้นเท้าคางจ้องคุณไม่วางตา
“จ้องฉันทำไม?” โดนเขาจ้องจนเริ่มทำตัวไม่ถูก คุณจึงอดถามไม่ได้
“เพราะฉันอยากจูบคุณ แต่กำลังพยายามอดทนอยู่” หลี่อู๋จิ่วตอบอย่างจริงจัง “มองคุณเยอะ ๆ เผื่อจะช่วยให้ดีขึ้น”
“...” ซื่อสัตย์ขนาดนี้ก็ไม่จำเป็นหรอก
ตามตารางเรียน ตอนบ่ายหลี่อู๋จิ่วมีฝึกซ้อมภาคสนาม