หลี่อู๋จิ่วถามจบก็โน้มตัวเข้ามาใกล้คุณ แสงอาทิตย์ยามเย็นลุกโชนเป็นเปลวไฟสองกองในดวงตาของเขา
ดวงตาคู่นั้นที่มักเปื้อนรอยยิ้ม บัดนี้จดจ่อจนแทบคล้ายหมกมุ่น
เขากวาดสายตามองคุณอย่างเงียบงัน ช้า ๆ
ความปรารถนาอันเร่าร้อนไม่คิดปกปิดแม้แต่น้อย
ขนตาที่สั่นไหว ลมหายใจที่ชะงักไปเล็กน้อย ริมฝีปากที่เม้มเบา ๆ...
สายตาของเขาหยุดอยู่ตรงนั้น ลูกกระเดือกขยับกลืนน้ำลายอย่างห้ามไม่อยู่
“รางวัลเหรอ?” เสียงของคุณฟังดูเลื่อนลอยเล็กน้อยท่ามกลางลมแม่น้ำที่เริ่มพัดแรงขึ้น
หลี่อู๋จิ่วใจลอยจนยากจะตั้งสมาธิ ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าจะนึกได้ว่าคุณถามอะไร เขาตอบช้า ๆ ว่า “ใช่ หนังสือเขียนไว้แบบนั้น”
“พฤติกรรมที่เหมาะสมควรได้รับการตอบสนองเชิงบวกอย่างทันท่วงที เพื่อเสริมสร้างรูปแบบพฤติกรรม” เขาพูดเป็นหลักเป็นการ ขณะที่สายตาค่อย ๆ ฉ่ำเยิ้มขึ้น
“เพราะงั้น รางวัลของผมล่ะ?”
ยังไม่ทันที่คุณจะตอบ หรือพูดให้ถูกคือ เขาไม่ได้หวังคำตอบที่ชัดเจนจากคุณเลยด้วยซ้ำ
ปลายนิ้วที่สากเล็กน้อยของชายหนุ่มไล้ผ่านริมฝีปากล่างของคุณ แรงที่กดคลึงไม่หนักไม่เบา แต่กลับทำให้รู้สึกถึงสัมผัสนั้นได้ชัดเจนอย่างยิ่ง
“ผู้ตรวจการ คุณนุ่มจัง...”
“ผมจะจูบคุณแล้วนะ” เขากระซิบ
ทันทีที่สิ้นเสียง ความอดทนที่ฝืนแสดงออกมาก็หมดลง
เขาก้มหน้าลงมาจูบคุณทันที
สัมผัสอุ่นร้อนจากริมฝีปากที่ทาบลงมาพร้อมความดุดันตามสัญชาตญาณ เหมือนตัวเขาเองที่บุกเข้ามาโดยไม่ถามไถ่
เสียงลมแม่น้ำหวีดหวิวอยู่ข้างหู กลบเสียงหัวใจที่เต้นแรงขึ้นฉับพลันและเสียงเลือดที่สูบฉีดในยามนี้ไม่ได้