วางม่านเกี้ยวลงแล้ว หลี่อู๋จิ่วก็ไม่รู้ไปหยิบกระดาษมาจากไหนหลายแผ่น พับเป็นหุ่นกระดาษสี่ตัวแล้วโยนลงพื้น
หุ่นกระดาษขยายใหญ่ขึ้นทันทีที่แตะพื้น ก้าวเท้าสั้น ๆ ไปประจำมุมทั้งสี่ ก่อนจะยกเกี้ยวเจ้าสาวหนักอึ้งขึ้นอย่างมั่นคง
“ไม่ไปเหรอ?” หลี่อู๋จิ่วเร่งทีมเมตทั้งสี่ที่กำลังยืนอึ้งด้วยสายตา
“อ้อ ๆ”
นั่งอยู่ในเกี้ยว ฉันมองลอดม่านที่ถูกลมพัดเปิดออกไปข้างนอก
ภาพในเขตแดนแตกต่างจากโลกจริงอย่างสิ้นเชิง เงาของอาคารสูงใหญ่ปรากฏให้เห็นราง ๆ ท่ามกลางหมอกหนาทึบ โคมแดงนับไม่ถ้วนแขวนอยู่ใต้คาน แสงเทียนสลัวส่องให้บริเวณรอบ ๆ ดูประหลาดและพร่าเลือน
จู่ ๆ หัวของหลี่อู๋จิ่วก็โผล่เข้ามาทางหน้าต่างด้านข้าง ทำเอาฉันตกใจจนแทบหัวใจหยุดเต้น
“โทษที ๆ” เขารีบขอโทษ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง “จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง เธอเป็นเจ้าสาวครั้งแรกหรือเปล่า?”
“……” คำถามชวนขนลุกชะมัด
สงสัยสีหน้าพูดไม่ออกของฉันจะชัดเกินไป หลี่อู๋จิ่วเลยเกาหัว “แค่ก หมายถึงว่าเธอมีแฟนหรือเปล่า?”
“……ไม่มี”
สถานการณ์ตึงเครียดขนาดนี้แล้ว ยังจะถามคำถามนี้ไปทำไมกัน?
สีหน้าหลี่อู๋จิ่วดูดีใจขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขายิ้มกว้าง “เยี่ยมเลย แบบนี้ก็ไม่ต้องทำผิดกฎหมายแล้ว”
ฉัน: ?
รู้สึกว่าความหมายของประโยคนี้ชวนให้คิดไปไกลอยู่เหมือนกัน
ไม่รู้ว่าเดินทางมานานแค่ไหน หมอกเบื้องหน้าก็หนาขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดปลายอีกด้านของสายแดงก็ปรากฏให้เห็น
ตรงนั้นเป็นเรือนหลังหนึ่งที่ประดับประดาด้วยโคมไฟและผ้าแพรสีสันสดใส ประตูใหญ่เปิดอ้า เหนือกรอบประตูแขวนโคมขาวขนาดมหึมาสองใบ
โคมขาวกับงานมงคลสีแดง
“จัดเต็มขนาดนี้เลยแฮะ” หลี่อู๋จิ่วก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปก่อน พลางมองสำรวจไปรอบ ๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น