ลมหายใจของหลี่อู๋จิ่วอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม ไออุ่นปัดผ่านข้างหู
ม่านมุ้งสีแดงไหวเอนเบา ๆ กั้นพื้นที่แห่งหนึ่งให้กลายเป็นโลกคลุมเครือชวนใจเต้น
คุณเบือนหน้าหนีอย่างอึดอัดใจ “ลุกออกไปก่อน”
เขาไม่เพียงไม่ถอย แต่กลับกดน้ำหนักลงมาอย่างได้ใจ “ในเขตแดนมีไอหยินหนาแน่น พวกที่ฝึกวิชาอย่างเรามีไฟธาตุหยางแรง กอดฉันไว้แล้วอุ่นนะ”
“จริงนะ ไม่เชื่อก็ลองดูสิ”
คุณกำลังจะปฏิเสธ จู่ ๆ เสียงโหยหวนบิดเบี้ยวแหลมบาดหูก็ดังมาจากด้านนอก
หลี่อู๋จิ่วชะงักไป มุมปากกระตุก ก่อนจะผุดลุกขึ้นทันทีแล้วเอียงหูฟัง
“พวกเขาเจอของแข็งเข้าแล้ว” เขาจิ๊ปากอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก “ต้องไปดูหน่อย”
คุณฉวยโอกาสลุกจากเตียง กระชากม่านออกอย่างลวก ๆ ยังไม่ทันได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาก็คว้าข้อมือคุณไว้หมับ
“ฉันต้องไปด้วยเหรอ?”
“แน่นอนอยู่แล้ว” หลี่อู๋จิ่วดึงคุณไปข้างตัวโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ “ไม่เคยดูหนังสยองขวัญเหรอ? แยกตัวไปคนเดียวเดี๋ยวก็เกิดเรื่อง”
ประตูห้องเปิดออกเองตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
ภาพตรงระเบียงทางเดินด้านนอกบิดเบี้ยวพิกลยิ่งขึ้น เปลวเทียนในโคมกลายเป็นสีเขียวเรืองรอง
“มาสิ...”
“มานี่...”
เสียงกระซิบอู้อี้พรั่งพรูมาจากทุกทิศทาง ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ ราวกับมีปากนับไม่ถ้วนกำลังกระซิบข้างหูคุณ
“กริ๊ง”
กระดิ่งสงบจิตที่ข้อมือส่งเสียงอย่างยากลำบาก ภายในแกนกลางเขตแดนของผีร้าย มันแทบใช้การไม่ได้ แต่ก็ยังพอข่มเสียงกระซิบของเหล่าผีไว้ได้ชั่วคราว
หลี่อู๋จิ่วจูงคุณเร่งฝีเท้าผ่านระเบียงทางเดิน เลี้ยวตรงหัวมุมแล้วภาพตรงหน้าก็ทำให้คุณสูดลมหายใจเฮือก
ผู้พิทักษ์รัตติกาลทั้งสี่คนยืนหันหลังชนกันล้อมเป็นวง วิญญาณหลุดร่างที่สติเลือนรางถูกคุ้มกันไว้ตรงกลาง รอบด้านเต็มไปด้วยหุ่นศพสีเขียวอมขาวจำนวนมหาศาล