“เอ่อ... ขอบคุณนะ?” คุณงงจนจับต้นชนปลายไม่ถูก แต่ก็ยังพูดซ้ำอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้เอ่ยถึงทั้งองค์กร
หลี่อู๋จิ่วถึงได้ยิ้มอย่างพอใจ “ไม่เป็นไร”
คุณถามอย่างถ่อมตัว “ช่วงนี้ฉันต้องระวังอะไรเป็นพิเศษไหม?”
“กินข้าวให้ตรงเวลา นอนหลับให้เพียงพอ ออกไปตากแดดบ้าง แล้วก็รักษาอารมณ์ให้แจ่มใส” หลี่อู๋จิ่วนับนิ้วพลางพูดอย่างจริงจัง “อีกอย่างก็คือ—”
“พยายามอยู่กับฉันให้มากที่สุด”
“หา?” คุณงงไปหมด
หลี่อู๋จิ่วพูดอย่างเป็นเหตุเป็นผล “ฉันเก่งที่สุด อยู่ข้างฉันก็ปลอดภัยที่สุดอยู่แล้ว”
“จะรบกวนนายมากเกินไปหรือเปล่า?”
คุณนึกถึงอานุภาพของกระดิ่งสงบจิตที่เคยสัมผัสมาก่อน แค่เสียงกระดิ่งก็ทำให้ผีตัวแรกที่เจอหนีเตลิดไปได้แล้ว ใช้จัดการผีชุดแต่งงานก็น่าจะไม่มีปัญหาใช่ไหม?
ยังไงผู้พิทักษ์รัตติกาลก็มาที่มหาวิทยาลัยเพื่อกำจัดผี แค่พึ่งกระดิ่งสงบจิตเอาตัวรอดไปก่อน รอพวกเขาจัดการผีชุดแต่งงานก็พอ
คุณบอกความคิดของตัวเองออกไป แต่กลับได้ยินหลี่อู๋จิ่วพูดเสียงเนิบว่า
“ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้ ฉันไม่ติดอะไรหรอก แค่ช่วงนี้ผีชุดแต่งงานดูเหมือนกำลังจะเลื่อนขั้น”
ให้ตายสิ ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก
คุณหยั่งเชิงถาม “จากระดับหกเลื่อนเป็นระดับเจ็ด ต่างกันมากไหม?”
“ก็พอไหว” เขาตอบสบาย ๆ “ก็แค่เปลี่ยนจาก ‘ใช้กระดิ่งสงบจิตสะกดมันได้’ เป็น ‘สะกดมันไม่อยู่’ เท่านั้นเอง”
“...”
แค่นี้ยังต่างกันไม่มากอีกเหรอ?!
คุณเริ่มลังเล แล้วก็นึกขึ้นได้อีกเรื่อง “แต่ปกติผีออกมาตอนกลางคืนไม่ใช่เหรอ? แล้วฉันจะอยู่กับนายได้ยังไง?”
หลี่อู๋จิ่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สายตากวาดมองใบหน้าคุณอยู่นาน ก่อนจะถามขึ้นอย่างกระตือรือร้นว่า “อยากไปผจญภัยไหม?”