กุยซวีไม่ใช่สถานที่ที่สิ่งมีชีวิตจะมาได้อยู่แล้ว ต่อให้มีเวทมนตร์ติดตัว สุดท้ายก็ยังเป็นมนุษย์ธรรมดา
แม้แต่เทพเจ้าก็ยังถูกกุยซวีกลืนสลาย
คุณอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน ความหนาวเย็นที่กัดกร่อนวิญญาณจึงเป็นเพียงอาการเบื้องต้นเท่านั้น
หลังจากนั้น ความทรงจำและร่างกายของคุณจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับกุยซวี
จู๋หลงจะไม่สนใจคุณก็ได้ หรือจะส่งคุณขึ้นฝั่งก็ได้
แต่เขากลับเลือกวิธีงุ่มง่ามเช่นนี้ ใช้พลังเทพกั้นคุณออกจากกุยซวี
เทพเจ้าก็มีความเห็นแก่ตัวอยู่เหมือนกัน
......
เมื่อตื่นขึ้นมา คุณก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนตัวจู๋หลง เขาหลับตาสนิท ราวกับไม่เคยขยับไปไหน
คุณลูบเกล็ดมังกรที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม สัมผัสได้ถึงความอุ่นจาง ๆ ใต้ผิวแข็งกระด้าง
“บางทีคุณอาจพูดถูก วิถีแห่งมหามรรคไร้ความรู้สึก ไม่ลำเอียงเข้าข้างใคร” คุณไม่ได้คลายแขนที่กอดเขาไว้ กลับซบศีรษะเข้าไปใกล้ยิ่งกว่าเดิม “แต่ฉันเป็นแค่คนธรรมดาที่หยั่งถึงวิถีแห่งมหามรรคไม่ได้”
“ก่อนตาย ซื่อฝากให้ฉันอธิษฐานแทนพวกเขาต่อเทพเจ้า เมื่อก่อนฉันไม่เคยเห็นคนตายมากมายขนาดนี้มาก่อนเลย แต่ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนต้องแบกรับชีวิตของเหล่าสรรพสัตว์ในต้าหวงไว้บนบ่าอย่างไม่มีเหตุผล”
“ท่านจู๋หลง ฉันหวังจริง ๆ ว่าตัวเองจะแค่คิดไปเอง แต่ถ้าฉันคิดว่าประวัติศาสตร์เปลี่ยนแปลงไม่ได้ แล้วไม่ทำอะไรเลย สุดท้ายพบว่าคุณหายไป มนุษย์ยุคโบราณก็ยังหาทางรอดไม่เจอ แล้วอนาคตที่ฉันอยู่จะยังมีอยู่ไหม?”
“ฉันสับสนมาก ทั้งที่ชีวิตตัวเองยังยุ่งเหยิงไปหมดแท้ ๆ ตอนนี้กลับมาคิดเรื่องใหญ่โตขนาดนี้แล้ว”
“ช่วยฉันหน่อยได้ไหม บอกทีว่าควรทำยังไง?”