จู๋จิ่วอินทำเหมือนไม่เห็น พลังศักดิ์สิทธิ์ในฝ่ามือยังคงไหลเวียนไม่หยุด
เมื่อเห็นแบบนั้น เธอก็พยายามเอาใจเขาด้วยการถูไถสะเปะสะปะ หวังให้เขาใจอ่อนและหยุดมือ
คอเสื้อของเขาถูกเธอดึงรั้งและถูไถจนแทบเปิดออกหมด เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่เป็นลอนชัดเจนตามจังหวะหายใจ
แต่จู๋จิ่วอินกลับไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย ยังคงตั้งใจขจัดไอแห่งความตายในร่างเธอ
ส่วนที่ดื้อรั้นที่สุดยังสลายไม่หมด เขาจึงงอนิ้วเล็กน้อย ตั้งใจจะดึงมันออกมาตรง ๆ
ความรู้สึกเจ็บปวดปนชาแล่นเข้ามา ราวกับมีบางอย่างถูกฉีกกระชากออกจากวิญญาณอย่างรุนแรง
เธอดิ้นอยู่ในอ้อมแขนเขา พยายามหนีจากพันธนาการ
มือที่รัดเธอไว้ของจู๋จิ่วอินออกแรงขึ้นเล็กน้อย กดเธอแนบอกจนขยับไม่ได้
“ฮือ ๆ เจ็บ...”
“ใกล้แล้ว”
เขาเร่งมือ ดึงไอแห่งความตายออกมาอย่างเด็ดขาดรวดเร็ว
ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างในชั่วพริบตา เธอสะอื้นพลางกัดเขาเต็มแรง แต่ทันทีที่ไอแห่งความตายสลายหายไป สติของเธอก็กลับคืนมา
เธอชะงัก ก่อนค่อย ๆ คลายฟัน มองรอยกัดที่มีเลือดซึมออกมา
กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นคลุ้งเต็มปาก บ่งบอกว่าเธอเพิ่งทำเรื่องอะไรลงไป
สมองอื้ออึงไปหมด
เหมือนว่า...เธอเผลอกัดแล้วก็จูบจู๋หลงไปหรือเปล่า?
จบเห่แล้ว ไม่มีหน้าไปเจอใครแล้ว
อยากมุดดินหนีจริง ๆ
“ขอโทษ...”
คำขอโทษที่ฝืนใจพูดติดอยู่ตรงริมฝีปาก
จู่ ๆ แก้มทั้งสองข้างก็ถูกบีบ
แรงบีบไม่ได้หนักหรือเบาเกินไป แต่ทำให้เธอหุบปากไม่ได้
จู๋จิ่วอินก้มหน้าลง ประกบปากเธอได้อย่างแม่นยำ
คล้ายกับสิ่งที่เธอทำเมื่อครู่ แต่ก็ไม่เหมือนกันเสียทีเดียว
เขารู้ว่าตัวเองต้องการอะไร ไล้เลียไปตามผนังช่องปากทีละน้อย จนเลือดมังกรทั้งหมดถูกกวาดจนสะอาด
เธอถูกบังคับให้เงยหน้า รับการจู่โจมที่เกิดขึ้นกะทันหัน พลางจ้องขนตาหนาเป็นแพของเขาอย่างเหม่อลอย สมองที่ยังไม่ฟื้นเต็มที่ทำให้เธอจับต้นชนปลายไม่ถูก