นอกทะเลตะวันออกมีหุบเหวใหญ่ สายน้ำจากแปดทิศทั่วหล้าล้วนไหลมารวมกันที่นี่ ทว่าปริมาณกลับไม่เพิ่มขึ้นหรือลดลง จึงได้ชื่อว่า กุยซวี
กุยซวีตั้งอยู่บนเขาตะวันออก ณ สุดขอบทิศบูรพา
หญิงสาวคนนั้นขอร้องให้คุณพาเธอไปตามหากุยซวี หากยังไม่มีเทพประทานพรลงมาอีก สรรพชีวิตทั่วต้าหวงก็จะต้องตายกันหมด
เธอมีชื่อว่า “ซื่อ”
แต่คุณเองก็ไม่รู้ว่ากุยซวีอยู่ที่ไหน
เมื่อเผชิญกับดวงตาคู่หนึ่งที่มองคุณเป็นความหวังสุดท้าย คุณก็พูดปฏิเสธไม่ลงจริง ๆ
คุณถอนหายใจ แล้วตัดสินใจไปตามหากุยซวีพร้อมกับเธอ อย่างไรเสีย ตอนนี้คุณก็ยังไม่รู้ว่าจะกลับไปอย่างไร
……
เส้นทางคราวนี้ยาวไกล ต้องข้ามภูเขาลำธารนับไม่ถ้วน
ระหว่างทางพวกคุณคอยถามผู้คนและสัตว์ประหลาดที่พบเจอ แม้จะกระท่อนกระแท่นอยู่บ้าง แต่ในที่สุดก็มาถึงนอกเขตกุยซวี
สายน้ำดำทอดยาวนับหมื่นลี้ มองไม่เห็นแม้แต่น้อยว่ามีอะไรอยู่ข้างใต้ ราวกับแดนยมโลกไร้ก้นบึ้ง
“ซื่อ ดูสิ พวกเรามาถึงแล้ว”
หัวใจที่อึมครึมมาตั้งแต่หลุดมาอยู่ในยุคนี้ ในที่สุดก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
แต่กลับไม่มีใครตอบคุณ
เมื่อหันกลับไป ซื่อล้มอยู่ตรงขอบกุยซวี เสื้อหนังสัตว์ที่ห่อหุ้มร่างไว้คลายออกเล็กน้อย เผยให้เห็นผิวหนังที่เน่าเปื่อยไปนานแล้ว
มองทะลุลงไปเห็นกระดูกสีขาวโพลน
ความตายตามหาเธอจนพบ หากไม่ฝืนประคองลมหายใจไว้ ซื่อคงทนมาไม่ถึงครึ่งทาง
“กุยซวี… ในที่สุดก็มาถึงแล้ว…” แววตาพร่าเลือนของเธอมองไปยังสายน้ำดำไร้ขอบเขต “แต่… ฉันคง… ไม่ได้พบเทพแล้ว…”
“ไม่หรอก!” คุณกัดฟันแน่น ส่งพลังวิญญาณเข้าไปในร่างเธอ พยายามชะลอการเน่าเปื่อย
แต่พลังวิญญาณกลับเหมือนโคลนที่ไหลลงทะเล เพียงชั่วพริบตาก็ถูกกลืนกินจนหมดสิ้น