สัปดาห์ใหม่เริ่มต้นขึ้น
คุณเดินเข้าบริษัทด้วยท่าทางหมดอาลัยตายอยาก
“รุ่นพี่ อรุณสวัสดิ์ครับ!” เมื่อเทียบกับคุณแล้ว โจวโม่ดูสดใสร่าเริง มีพลังเต็มเปี่ยม
“อรุณสวัสดิ์”
โจวโม่เดินเข้ามาหาอย่างเป็นห่วง “ทำไมดูหมดแรงแบบนั้นล่ะ นอนไม่พอเหรอครับ?”
คุณขยับตัวออกห่างเล็กน้อย รักษาระยะห่างทางสังคมไว้ “วันจันทร์ที่มาทำงานก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ แค่มีอาการถอนจากวันหยุด คนที่ร่าเริงแจ่มใสแบบนายต่างหากที่หายาก”
“เพราะจะได้เจอคนที่อยากเจอครับ” โจวโม่จ้องคุณด้วยสายตาตรงไปตรงมา
คุณกะพริบตา แล้วรีบเปลี่ยนเรื่องโดยไม่รู้ตัว “ถึงเวลาแล้ว รีบกลับไปประจำที่เถอะ อย่าให้ผู้จัดการจับได้ เขาไม่ชอบเห็นพวกเด็กฝึกงานว่างงานที่สุด”
แววผิดหวังวูบผ่านดวงตาของชายหนุ่ม เขาทำท่าเหมือนอยากพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกมา
โทรศัพท์สั่นขึ้นครั้งหนึ่ง
ฉือซวี่: ถ้าหมอนั่นถูกจับได้ว่าขโมยความลับทางการค้า จะเป็นยังไงนะ?
คุณ: พูดเรื่องอะไรของนาย?
ฉือซวี่: คนที่ชื่อโจวโม่ไง พูดว่ามีคนที่อยากเจอ ชัด ๆ ว่ากำลังจีบเธออยู่ มองไม่ออกหรือไง? ไม่ตั้งใจทำงาน เอาแต่คิดถึงแฟนคนอื่น สมควรเข้าไปนั่งสำนึกผิดสักหน่อย
คุณ: ……นายเป็นคนสุดท้ายที่มีสิทธิ์พูดแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?
ฉือซวี่: ทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์ ฉันเป็นแฟนเธอ แล้วก็เป็นสามีในอนาคตด้วย
คุณ: ประเด็นมันอยู่ตรงนั้นเหรอ?
ฉือซวี่: แล้วนั่นไม่ใช่ประเด็นตรงไหน? เมียฉันกำลังจะถูกคนอื่นพาตัวไปแล้วนะ
คุณ: เพราะงั้นนายเลยคิดจะใส่ร้ายเขางั้นเหรอ? ฉือซวี่ นายไม่คิดบ้างเหรอว่าความคิดของนายมันอันตรายมาก?