พอเขาเปิดปาก ความรู้สึกเมื่อครู่ก็หายวับไปทันที:
“ที่รัก ไม่ต้องมองแล้ว สามีอยู่นี่ไง”
“……”
เธอยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ ปากขยับอ้า ๆ หุบ ๆ แต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
แย่แล้ว ทำไมตามมาถึงนี่ได้ล่ะ?!
ตอนนั้นเอง เสียงประกาศบอกชื่อสถานีถัดไป ฝูงชนเริ่มเคลื่อนไหว
เธอแทบจะกระโดดพรวดขึ้นมา คว้าหูจับกระเป๋าเดินทางแล้วเบียดฝ่าผู้คนไปทางประตูรถอย่างไม่คิดชีวิต
“ขอโทษค่ะ ขอทางหน่อย! ขอโทษนะคะ ขอผ่านหน่อย!”
เธอไม่กล้าหันกลับไปมอง แต่กลับรู้สึกได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องอยู่ที่แผ่นหลัง ราวกับตามติดเป็นเงา
ประตูรถเปิดออก เธอพุ่งออกไปแล้ววิ่งขึ้นบันไดเลื่อน
ผู้คนเดินขวักไขว่เต็มโถงสถานี เธอลนลานจนไม่รู้จะไปทางไหน คิดแค่อยากกลืนหายเข้าไปในฝูงชนให้เร็วที่สุด จะได้สลัดเขาที่จู่ ๆ ก็โผล่มาออกไปเสียที
ริมถนนมีแท็กซี่จอดอยู่หลายคัน เธอเดินตรงไปพลางหันกลับไปมองเป็นระยะ
ผู้คนเข้าออกสถานีรถไฟใต้ดินขวักไขว่ แต่ยังไม่เห็นผู้ชายตัวสูงสะดุดตาคนนั้น
“พี่คะ ไปมหาวิทยาลัยเอ็น เร็วหน่อยค่ะ!”
มือใหญ่ข้างหนึ่งยื่นมาจากด้านข้าง กดลงบนกรอบประตูแท็กซี่ที่เปิดอยู่
“ที่รัก ทำไมไม่รอผมล่ะ?”
เสียงทุ้มต่ำเจือความแหบพร่าและเนือย ๆ เหมือนเพิ่งตื่นนอน
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอได้ยินเสียงของฉือซวี่ ก่อนหน้านี้เขาเคยส่งข้อความเสียงมาให้เป็นครั้งคราว
คงกำลังยุ่งจนไม่มีเวลาพิมพ์ เธอได้ยินเสียงแป้นพิมพ์ดังแว่ว ๆ มาด้วย
แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ได้ยินเสียงเขาต่อหน้า ไม่ใช่ผ่านโลกออนไลน์อันเลือนราง
หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ