เด็กสาวกับมังกร (จบ)
จู๋หลงนิ่งเงียบ
เขาย่อมรู้ดี
ตั้งแต่วินาทีแรกที่เธอตกลงไปในกุยซวี เขาก็สัมผัสได้ถึงเกล็ดย้อนศรในร่างเธอ และยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งกาลเวลา
เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้น
“ถ้าเธอจากไป กุยซวีก็จะเหลือเพียงความว่างเปล่า”
เธอชะงักไปเล็กน้อย
สำหรับเธอ การจากกันเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ แต่สำหรับเขา มันคือการรอคอยอันยาวนานที่ไม่รู้ว่าจะสิ้นสุดลงเมื่อไร
‘เทพจะรู้สึกเหงาด้วยเหรอ?’
‘ก่อนจะได้พบเธอ ก็ไม่’
ความโดดเดี่ยวของจู๋หลงจึงเริ่มต้นขึ้นในวินาทีที่ได้พบกัน และดำเนินต่อไปตลอดกาลอันยาวนานเกินกว่าที่เธอจะหยั่งวัดได้ จนกระทั่งได้พบกันอีกครั้ง
สิ่งที่เธอคิดว่าเป็นการพบกันครั้งแรก แท้จริงแล้วคือการกลับมาพบกันอีกครั้งที่เขารอคอยมานานแสนนาน
หัวใจเธอพลันปวดหนึบขึ้นมา เธอก้าวเข้าไปหาแล้วกอดเขาเบา ๆ “ไปดูต้นรั่วมู่กันเถอะ ที่นั่นอุ่นกว่า”
ร่างมนุษย์ยังมีขนาดไม่เท่าเกล็ดมังกรสักเกล็ด บางทีสำหรับเขาแล้ว สัมผัสนี้อาจเบาบางจนแทบไม่รู้สึก
แต่เธอก็แค่อยากกอดเขา
ผ่านไปนาน จู๋หลงจึงเอ่ยว่า “คราวหน้าที่เจอกัน เธอต้องอยู่ข้างฉัน”
“ได้” คราวนี้ถึงตาเธอเป็นฝ่ายรับปาก
ร่างเกล็ดมังกรค่อย ๆ เคลื่อนตัว ก่อนสลายไปท่ามกลางความว่างเปล่าอันกว้างใหญ่ สิ่งที่มาแทนที่คือเทพผู้จำแลงกายเป็นมนุษย์
อาภรณ์ดำดุจราตรี ผมแดงเพลิงราวกับไฟ
เขายกแขนขึ้น ใช้ฝ่ามือใหญ่ประคองแก้มเธออย่างแผ่วเบา “คำสัญญากับเทพ ไม่มีวันผิดคำ ผู้ใดผิดสัญญา จะต้องติดอยู่ในกุยซวี หลับใหลไปพร้อมกับฉัน”
มุมปากเธอขยับ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ร่างกายกลับเลือนหายไปอีกครั้ง
มือของจู๋จิ่วอินไม่ได้ชักกลับ ตรงกันข้าม นิ้วกลับงุ้มเข้าหากันเล็กน้อย ราวกับอยากคว้าสายลมที่กำลังจะสลายหายไปไว้ในมือ
ก่อนสติสุดท้ายจะถูกดึงออกไป เธอพยายามตะโกนสุดเสียง “เดี๋ยวก่อน! เหมือนฉันยังไม่ได้คืนอำนาจของคุณเลย…”
“ไม่ต้องรีบ”
กุยซวีกลับคืนสู่ความเงียบงันทีละน้อย
จู๋จิ่วอินแบมือออก ดอกจู๋โยวที่เธอวางไว้ในกุยซวีลอยอยู่เหนือฝ่ามือ
ท่ามกลางความมืด แสงเรืองรองเล็ก ๆ ส่องสว่างให้ความว่างเปล่าอันเก่าแก่ไร้กาลเวลา
……
แสงและเงาตรงหน้าหมุนวน ราวกับกำลังลอยขึ้นจากใต้ทะเลลึก