คุณเดินอยู่บนทางร่มไม้กลับหอพักเพียงลำพัง นักศึกษาที่เดินสวนกันพูดคุยหัวเราะร่า บรรยากาศอบอุ่นเต็มไปด้วยชีวิตชีวาทำให้ความตึงเครียดในใจคุณผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว
ต่อให้มีผีจริง ๆ ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่?
ในเมื่อหลี่อู๋จิ่วปรากฏตัวที่นี่ ก็เพื่อจัดการกับพวกนั้นไม่ใช่เหรอ?
จู่ ๆ คุณก็ต้องหยุดเดิน เพราะชนเข้ากับกำแพงเนื้อเข้าเต็ม ๆ
เสียงหยอกล้อดังมาจากเหนือศีรษะ “เดินอยู่ยังเหม่อได้อีกเหรอ?”
คุณลูบหน้าผาก ถอยหลังไปสองก้าว แล้วขมวดคิ้วอย่างงุนงง
เมื่อกี้ข้างหน้าก็ไม่มีใครอยู่ชัด ๆ ทำไมเขาถึงโผล่มาเหมือนผุดขึ้นมาจากดินได้ล่ะ?
หลี่อู๋จิ่วยิ้ม พลางล้วงปากกาด้ามหนึ่งออกจากกระเป๋าส่งให้ “ลืมเอาปากกาคืนไปแน่ะ เบบี๋”
คุณเบิกตาขึ้นเล็กน้อย “เมื่อกี้เรียก...เรียกฉันว่าอะไรนะ?”
“เบบี๋ไง” เขาตอบอย่างเปิดเผย กลับเป็นฝ่ายงุนงงที่คุณมีปฏิกิริยาเกินคาด “ตอนเรียนเมื่อกี้ ฉันได้ยินเพื่อนที่นั่งข้างคุณเรียกแบบนี้”
“นี่เป็นชื่อของคุณเหรอ? น่ารักดีนะ”
“……”
ชั่วขณะหนึ่งคุณไม่แน่ใจว่าสมองเขาขาดอะไรไปหรือเปล่า
ช่างเถอะ อย่าไปยุ่งกับเขาให้มากดีกว่า
“ขอบคุณ”
คุณเบนสายตาหนี ไม่มองหน้าเขา รีบคว้าปากกาแล้วคิดจะเดินจากไป
แต่ดึงเท่าไรก็ดึงไม่ออก
นิ้วมือที่จับปลายอีกด้านไว้ไม่ยอมปล่อย กระดิ่งเล็ก ๆ ที่ห้อยอยู่ตรงข้อมือไหวไปมา แต่กลับเงียบสนิท
ความสนใจของคุณอดไม่ได้ที่จะถูกดึงไป เมื่ออยู่ในห้องเรียนก็เหมือนจะไม่ได้ยินเสียงกระดิ่งเหมือนกัน
พังแล้วเหรอ?
จู่ ๆ หลี่อู๋จิ่วก็ก้มตัวเข้ามาใกล้ ใบหน้าที่ขยายใหญ่ขึ้นแทบจะกินพื้นที่ในสายตาคุณทั้งหมด