ก่อนที่คุณจะทันพูด หลี่อู๋จิ่วก็ชวนอย่างกระตือรือร้นว่า “กินข้าวกับฉันไหม?”
คุณมีเรื่องอยากขอร้องเขา จึงไม่ได้ปฏิเสธและนั่งลงตรงข้ามทันที สูดหายใจลึก กำลังจะพูดก็ถูกหลี่อู๋จิ่วชิงพูดก่อน
“คุณยังไม่ได้ซื้อข้าวเลยนี่” เขาถามอย่างประหลาดใจ ก่อนจะเข้าใจขึ้นมาเอง “ตั้งใจจะกินกับฉันคนละครึ่งเหรอ? งั้นฉันไปซื้อเพิ่มนะ”
ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาเข้าใจผิดไปไกลแค่ไหน แค่เข้าใจไปแบบนั้นแล้วยังยอมรับง่าย ๆ ก็แปลกมากแล้ว
“ไม่ใช่ เดี๋ยวก่อน”
คำห้ามถูกกลืนหายไปในความอึกทึกของโรงอาหาร สิ่งเดียวที่เหลือให้คุณเห็นคือแผ่นหลังของหลี่อู๋จิ่ว
เขาขยับตัวรวดเร็ว ไม่นานก็กลับมาพร้อมถาดอาหารที่มีกับข้าวกองพูนจนเรียกได้ว่าพะเนินเทินทึก
เมื่อสังเกตเห็นสายตาพูดไม่ออกของคุณ หลี่อู๋จิ่วก็ยิ้มเขิน ๆ “ไม่รู้ว่าคุณชอบกินอะไรที่สุด เลยเลือกมาสองสามอย่าง”
เขานั่งลงข้างคุณแล้วเลื่อนถาดอาหารมาตรงหน้า “กินก่อน กินไม่หมดก็ให้ฉันได้เลย ฉันกินเก่ง”
คุณกวาดตามอง อาหารทั้งหมดมาจากร้านที่คุณกินในช่วงสองวันนี้
บังเอิญขนาดนี้เลยเหรอ?
“ไม่ชอบเหรอ?” พอเห็นคุณลังเล หลี่อู๋จิ่วก็ทำท่าจะลุกขึ้นทันที “งั้นฉันไปซื้ออย่างอื่นมาให้”
“ไม่ต้อง ๆ” คุณรีบพูด กลัวว่าจะห้ามเขาไม่ทันอีก “ขอบคุณนะ ค่าอาหารเท่าไร เดี๋ยวฉันโอนให้”
หลี่อู๋จิ่วพลันมีสีหน้าดีใจ “คุณจะเพิ่มเพื่อนฉันเหรอ? ได้สิ”
คุณรู้สึกว่าเขาพูดจาแปลก ๆ แต่จริง ๆ แล้วนิสัยก็ดีมาก ดูเป็นคนพลังงานล้นเหลือ