หลี่อู๋จิ่วตัวสูงมาก เวลาคุยกับคุณยังต้องก้มตามองเล็กน้อย
เห็นสีหน้าคุณดีขึ้น เขาก็โน้มตัวเข้ามาใกล้อย่างกะทันหัน ดวงตาสะอาดใสจนชวนให้รู้สึกประหลาดใจจับจ้องคุณอย่างละเอียด ก่อนถามด้วยความห่วงใยว่า “เพื่อนนักศึกษา รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม?”
“อืม” คุณไม่ชินกับการอยู่ใกล้ผู้ชายแปลกหน้าขนาดนี้ จึงเอนตัวไปด้านหลังโดยไม่รู้ตัว แล้วเบือนหน้าเล็กน้อยเพื่อหลบสายตาที่จ้องตรงมาเกินไปของเขา
ท่านั้นทำให้ข้อมือขยับ คุณถึงเพิ่งรู้ตัวว่าหลี่อู๋จิ่วยังไม่ปล่อยมือ
“เอ่อ...” คุณส่งสายตาบอกเป็นนัยอย่างอ้อม ๆ
ดูเหมือนผู้ชายคนนั้นจะเข้าใจผิด เขาขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม ทำท่าราวกับตั้งใจเอียงหูฟัง “มีอะไรเหรอ?”
“...”
คุณจึงทำได้แค่ขยับมือ พยายามดึงกลับ
แรงจับที่เดิมไม่ได้หนักหรือเบาเป็นพิเศษ พลันเพิ่มขึ้นจนคุณถลำเข้าไปในอ้อมแขนของเขา
ผู้ชายที่ดูผอมสูงคนนี้ พอได้สัมผัสผ่านเสื้อผ้า คุณกลับรู้สึกถึงกล้ามเนื้อแน่นกระชับ
“ทำไมยืนไม่อยู่ ยังไม่หายมึนเหรอ?”
คำพูดที่ฟังเหมือนโยนความผิดให้คุณทำให้อดเงยหน้ามองไม่ได้ ในดวงตาของผู้ชายคนนั้นไม่มีวี่แววหลบเลี่ยง มีแต่ความสงสัยอย่างจริงจัง
คงคิดไปเองแหละ
คุณยืนตัวตรงแล้วส่ายหน้า “ไม่เป็นไร”
“ต่อจากนี้ ฉันจะลบความทรงจำช่วงนี้ของคุณ” หลี่อู๋จิ่วบอก
ความหวาดกลัวจากสิ่งที่เห็นกับตาและประสบพบเจอมาด้วยตัวเองช่างสมจริง ความเจ็บที่หลงเหลืออยู่บนลำคอยังไม่หายดี ก็ได้รับแจ้งว่าทุกอย่างจะถูกลืมไป
คุณไม่รู้ว่าควรดีใจหรือควรต่อต้าน
“แป๊บเดียวเอง” เขายิ้ม ยกมือขึ้น ปลายนิ้วมีแสงวาบไหว “เป็นแค่วิชาเล็ก ๆ ที่ทำให้คุณลืมเรื่องคืนนี้ กลับไปนอนพักให้สบาย พรุ่งนี้ทุกอย่างก็จะเหมือนเดิม”