(ลองเขียนพระเอกผีหนุ่มสายสดใสดู)
……
หลังวันหยุดจบลง คุณแย่งตั๋วรถที่เหมาะกับเวลาไม่ทัน เลยต้องนั่งรถรอบที่ไปถึงเอาตอนสี่ทุ่มกว่า เกือบไม่ทันเวลาเคอร์ฟิวหอพักพอดี
คุณลากกระเป๋าวิ่งสุดชีวิตไปตามถนนใหญ่ในมหาวิทยาลัย จนแทบไม่เห็นเงาคนอยู่เลย
“เหมียว——!”
เสียงแหลมบาดหูดังฉีกความเงียบ
เงาแมวตัวหนึ่งพุ่งออกมาจากพุ่มไม้ข้างทาง เฉียดปลายเท้าคุณไปนิดเดียว ก่อนจะหยุดกึกแล้วหันกลับมาขู่ฟ่อใส่ด้วยท่าทีทั้งหวาดกลัวทั้งเตือนภัย ขนที่ตั้งชันของมันดูเหมือนลูกบอลหนามเล็ก ๆ ใต้แสงไฟถนนสลัว
แมวรุ่นพี่ประจำมหาวิทยาลัยนี่เอง
มันเหลือบมองด้านหลังคุณอย่างหวาดผวา แล้ววูบหายเข้าไปในความมืดอีกครั้ง
คุณเพิ่งตั้งสติได้จากการที่เจ้าแมวน้อยพุ่งพรวดออกมา แต่พอหันกลับไปก็ชนเข้ากับใบหน้าเละเลือดอาบ
ชั่วพริบตา ความเย็นยะเยือกแผ่จากปลายเท้าขึ้นไปถึงศีรษะ ร่างทั้งร่างของคุณแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง ยืนค้างอยู่กับที่
ใบหน้านั้นช่างน่าสยดสยองเหลือเกิน
เครื่องหน้าละลายบิดเบี้ยวเข้าด้วยกันราวกับขี้ผึ้ง เลือดไหลซึมออกมาจากผิวขาวซีดที่ดูราวกับทำจากกระดาษ
เสียงถอนหายใจเย็นเยียบคล้ายดังทะลุขึ้นมาจากใต้ดิน แล้วแทรกเข้ามาในหูของคุณ
ใบหน้านั้นค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ จนแทบแนบชิดกัน คุณถึงกับเห็นบางสิ่งขยุกขยิกอยู่ในเบ้าตากลวงโบ๋
คุณอยากถอยหนีสุดชีวิต แต่ร่างกายกลับไม่ยอมขยับ ปล่อยให้ไอเย็นยะเยือกเลื้อยขึ้นมารัดรอบลำคอแน่นขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกลิ่นอายความตายและความแค้นที่ชวนขนลุก จนลมหายใจถูกพรากไปในพริบตา