หมอกดำด้านหลังเคลื่อนมาถึงแล้ว เสียงพึมพำปะปนกันทั้งชายหญิงเด็กแก่ดังอยู่ข้างหู
“แย่แล้ว ทั้งข้างหน้าและข้างหลังเลย” วิญญาณหลุดร่างคนหนึ่งพูดเสียงสั่น
ท่ามกลางไอผีอันมหาศาล เสียงกระดิ่งถูกกลืนหายไปจนหมด
“ฮิ ๆ”
เสียงหัวเราะคิกคักของเด็กน้อยดังขึ้นโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
จากนั้น มือเล็ก ๆ เย็นเฉียบและเหนียวเหนอะก็จับข้อเท้าเธอไว้
เธอก้มลงมอง เห็นทารกสวมเอี๊ยมสีแดง ดวงตาดำสนิท กำลังหมอบอยู่ข้างเท้า แสยะปากไร้ฟันยิ้มให้เธอ
ไอผีที่แผ่ออกมาจากตัวมันเข้มข้นยิ่งกว่าหมอกดำที่รวมตัวกันเสียอีก ขณะที่มันกำลังจะกลืนกินคนเป็นทุกคนในที่นั้น เปลวไฟสีแดงชาดอันร้อนแรงก็แผ่กระจายอย่างบ้าคลั่ง แสงเพลิงส่องสว่างไปทั่วฟ้าดิน
หลี่อู๋จิ่วก้าวออกมา ยกผีทารกขึ้นด้วยมือเดียว “นึกไม่ถึงว่าจะมีผีร้ายตัวใหญ่หลายตัว”
เขาออกแรงบีบจนมันระเบิด เลือดสกปรกสีดำแดงกระเซ็นเปื้อนใบหน้าไปเกือบครึ่ง คล้ายเงามืดที่ลบไม่ออก
ชายหนุ่มใช้หลังมือเช็ดอย่างขอไปที เปลวเพลิงดอกบัวลุกโชนอยู่ลึกในดวงตา เขาไม่สนใจคนอื่นสักนิด จ้องตรงมาที่เธอ
“ฉันบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันเก่งที่สุด ทำไมถึงไปกับพวกนั้นล่ะ?”
“มีแค่ฉันที่ปกป้องเธอได้”
สิ้นเสียงหลี่อู๋จิ่ว รอบข้างก็เงียบสนิทราวกับคนตาย
เลือดสกปรกที่ยังเช็ดไม่หมดบนใบหน้าของเขาค่อย ๆ ไหลลงมา ทิ้งรอยสีดำแดงไว้ ยิ่งขับให้ใบหน้าหล่อเหลาที่เดิมทีดูสดใสมีแรงกดดันชวนขนลุกอย่างประหลาด
เธออ้าปาก อยากพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับรู้สึกเหมือนมีอะไรอุดคอไว้
ผู้พิทักษ์รัตติกาลคนหนึ่งฝืนใจเอ่ยขึ้น “หลี่อู๋จิ่ว เขตแดนกำลังจะพังแล้ว เรารีบพาวิญญาณหลุดร่างพวกนี้ออกไปก่อน...”