เขาพูดด้วยน้ำเสียงเป็นเรื่องเป็นราวว่า “แค่ทำให้เหมือนจริง แล้วก็ช่วยกำจัดไอหยินที่ยังหลงเหลืออยู่ตรงคอเธอด้วยก็เท่านั้น”
จากนั้นก็แอบจูบเธอไปทีหนึ่ง
หลี่อู๋จิ่วยอมรับอย่างหน้าตาเฉยเสียจนสมองเธอชะงักไปชั่วขณะ เธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกได้ว่าต้องถามอะไรต่อ
“ไม่ใช่ว่ากฎขององค์กรกำหนดให้ต้องลบความทรงจำของพยานเหรอ?”
เขาย้อนถามอย่างสงสัย “มีกฎแล้วฉันต้องทำตามด้วยเหรอ?”
เธอถูกท่าทีอันชอบธรรมของเขาทำเอาพูดไม่ออก จึงเปลี่ยนไปถามอีกเรื่อง “แล้วที่ทำเป็นไม่รู้จักฉันล่ะ?”
“ฉันไม่ได้ทำเป็นไม่รู้จักเธอสักหน่อย ตอนนั้นฉันไม่รู้ชื่อเธอ ก็เลยเรียกเธอว่าเพื่อนนักศึกษาเหมือนคืนนั้นไง”
“……”
ก็จริงแฮะ
ถ้าอย่างนั้นตั้งแต่ต้นจนจบเขาก็ซื่อตรงมาตลอดงั้นเหรอ?
แต่ก็ยังรู้สึกแปลก ๆ อยู่ดี
แถมยังไม่เข้าใจอีกว่า…
“ทำไมถึงต้องทำแบบนั้น?”
ได้ยินเช่นนั้น หลี่อู๋จิ่วก็จ้องเธอด้วยแววตาเป็นประกาย “นั่นเป็นการพบกันครั้งแรกที่แสนวิเศษของเรานะ ฉันไม่ได้สร้างความประทับใจที่ดีให้เธอเหรอ?”
ก็มีอยู่ แต่เกี่ยวอะไรกับสิ่งที่เขาทำล่ะ?
เธอไม่ค่อยเข้าใจวิธีคิดของเขาเลย
หลี่อู๋จิ่วรอคำตอบไม่ไหว คิ้วจึงขมวดเข้าหากัน “ไม่มีเหรอ? ไม่น่าใช่นะ ท่าทีฉันเป็นมิตรไม่พอ หรือรอยยิ้มไม่จริงใจพอ?”
สีหน้าเขาจริงจัง “ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว งั้นลบความทรงจำเธอแล้วทำความรู้จักกันใหม่ดีกว่า”
เธอรีบคว้ามือที่เขากำลังจะประสานคาถาไว้ “เดี๋ยวก่อน ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ!”
หลี่อู๋จิ่วชะงักมือ ข้อมือที่ถูกจับพลิกเบา ๆ ก่อนจะใช้นิ้วเกี่ยวปลายนิ้วของเธออย่างง่ายดาย “งั้นก็รีบพูดสิ”