สะพานข้ามแม่น้ำยามพลบค่ำอาบไล้ด้วยแสงอาทิตย์ยามเย็น ยิ่งใหญ่ราวกับเสียงสะท้อนครั้งสุดท้ายก่อนม่านปิดฉาก
เธอลงจากเบาะข้างคนขับแล้วมองไปยังสะพานที่ถูกปิดกั้น แต่มีเจ้าหน้าที่กั้นแนวอยู่รอบนอก ทำให้มองไม่เห็นสถานการณ์ด้านใน
ชิงซินบอกว่า หลี่อู๋จิ่วอยู่ที่นี่
ภารกิจครั้งนี้อันตรายมาก เกี่ยวข้องกับผีที่มีพลังโจมตีเป็นวงกว้าง
และยังเป็นฝีมือคนด้วย
เธอยื่นแท็บเล็ตให้เธอ “เข้าใกล้จุดเกิดเหตุมากไปอาจโดนลูกหลง ดูจากนี่เถอะ”
ภาพถ่ายทอดสดบนแท็บเล็ตคมชัดมาก แม้แต่การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยบนสีหน้าของหลี่อู๋จิ่วก็เห็นได้ชัดเจน
เขายืนอยู่ข้างราวสะพานที่หักพัง ลมแม่น้ำพัดกระโชกจนเส้นผมหน้าผากปลิว เผยให้เห็นดวงตาดำสนิทใต้ปอยผม
คู่ต่อสู้ของเขาคือชายชราผอมแห้งราวกับไม้เสียบผี สวมชุดนักพรตขาดรุ่งริ่ง ไอสีดำวนเวียนรอบตัว ด้านหลังมีผีตัวใหญ่รูปร่างบิดเบี้ยวลอยอยู่
ชายชรากุมอกไอจนเลือดไหลออกจากมุมปาก
หลี่อู๋จิ่วเยาะเย้ย “สภาพแบบนี้ยังจะเลียนแบบคนอื่นเป็นผู้บำเพ็ญผีอีกเหรอ? แค่เดินสองก้าวก็กลัวว่าร่างจะกร๊อบแล้วตายแล้วมั้ง”
ผู้บำเพ็ญที่ใช้วิชานอกรีตควบคุมผี ฝ่าฝืนวัฏจักรหยินหยาง เรียกว่าผู้บำเพ็ญผี
“แก!” ชายชราโกรธจนหอบหายใจแรง
ที่จริงเขาอายุแค่สี่สิบกว่า แต่ผลจากการควบคุมผีนั้นเป็นเช่นนี้
“ผู้พิทักษ์รัตติกาลที่มีพรสวรรค์สูงอย่างพวกแกจะไปเข้าใจความทุกข์ของผู้บำเพ็ญอิสระอย่างพวกเราได้ยังไง?! พยายามมาตั้งครึ่งชีวิต ยังสู้ทรัพยากรที่องค์กรจัดสรรให้พวกแกแค่ครั้งเดียวไม่ได้เลย!”
ดวงตาขุ่นมัวที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงของชายชรา ทั้งริษยาทั้งขุ่นเคือง ไร้แววเสียยิ่งกว่าคนตาย
“ฟังไม่รู้เรื่อง” หลี่อู๋จิ่วคีบยันต์แผ่นหนึ่งไว้ระหว่างนิ้ว แล้วยกขึ้นตรงหน้า