……
ตำนานเล่าว่า ในยุคบรรพกาล โรคระบาดมรณะลุกลามไปทั่ว แผ่นดินต้าหวงเต็มไปด้วยซากความพินาศ แม้แต่อสูรอันแข็งแกร่งก็ยังต้านทานความตายที่คืบคลานเข้ามาไม่ไหว กลายเป็นกระดูกกองพะเนินเกลื่อนกลาดไปทั่วทุ่ง แล้วนับประสาอะไรกับมนุษย์ที่มีอายุขัยสั้นอยู่แล้ว
จนกระทั่งวันหนึ่ง บรรพบุรุษมนุษย์คนหนึ่งเดินทางข้ามภูเขาลำธาร มาถึงนอกกุยซวี แล้ววิงวอนต่อเทพเจ้าที่พำนักอยู่ ณ ที่แห่งนั้น
นับแต่นั้น ความตายก็ไม่อาจแผ้วพานสรรพชีวิตนับล้านในต้าหวงได้อีก
......
คุณนั่งอยู่ข้าง ๆ ฟังผู้อาวุโสที่มีชีวิตอยู่มานานในเผ่าเล่าตำนานเก่าแก่ให้เด็ก ๆ ฟังซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่รู้เบื่อ
บางทีอาจเรียกมันว่าตำนานไม่ได้ เพราะนี่คือประวัติศาสตร์
คุณเป็นคนทะลุมิติมา ระหว่างเดินทาง คุณหลงอยู่ในป่าทึบ เดินวกไปวนมาจนออกมาได้ แล้วก็ได้พบกับคนในเผ่าแห่งนี้
พวกเขาพาคุณกลับไป ให้น้ำและอาหารแก่คุณ
เป็นมิตรและเรียบง่าย
ตอนที่คุณขอบคุณพี่สาวที่ให้อาหาร เธอบอกว่าตัวเองอายุเกือบ 200 ปีแล้ว
จากปากพวกเขา คุณได้รู้ว่าโลกใบนี้เป็นอย่างไร
เทพเจ้าในยุคโบราณต่อสู้กัน จนฟ้าถล่มทางตะวันตกเฉียงเหนือ แผ่นดินทรุดลงทางตะวันออกเฉียงใต้ จึงเกิดเป็นต้าหวง
ภูเขาสูงตระหง่านเรียงราย แม่น้ำและทะเลนับพันสาย
อสูรขนาดมหึมาที่ใหญ่พอจะเทียบเคียงตะวันจันทราเดินเพ่นพ่านอยู่ที่นี่ ส่วนมนุษย์ก็รวมตัวกันอยู่อาศัยเป็นกลุ่ม ก่อตั้งเป็นตระกูลและเผ่า
โลกกว้างใหญ่ไพศาล ราวกับหลุดออกมาจากเทพนิยาย
เป็นอย่างที่ผู้อาวุโสเล่า ชาวต้าหวงไม่มีเกิดไม่มีตาย พวกเขาบอกว่านี่คือพันธสัญญาระหว่างบรรพบุรุษกับเทพเจ้า