เพราะกลางวันกลางคืนในต้าหวงสลับกันอย่างไร้ระเบียบ คุณจึงไม่อาจบอกเวลาได้
แต่คงยังไม่นานนัก เพราะท้องยังไม่หิวเลย
ขณะที่คุณกำลังเตรียมรับมือไว้ก่อน พลางคิดว่า “ถ้ากินปลาที่เหลืออีกตั้งครึ่งตัวหมดแล้วยังหารั่วมู่ไม่เจอ จะเอาชีวิตรอดต่อยังไงดี” อีกาทองคำก็ปรากฏตัวขึ้น
ปีกมหึมาของมันกางออก ขนแต่ละเส้นราวกับหล่อขึ้นจากทองคำหลอมเหลว เปลวแสงที่ไหลเวียนอยู่ตามขอบขนปีกวูบไหวสลับดับสลับติด ทว่าสว่างเจิดจ้าแต่ไม่แผดเผา
แววตาของมันแฝงความห่างเหินและหยั่งรู้ อันเป็นลักษณะของสิ่งมีชีวิตศักดิ์สิทธิ์
ดวงตาสีเหลืองทองขนาดใหญ่ราวทะเลสาบสะท้อนภาพร่างเล็กจ้อยที่กำลังตื่นตระหนกของคุณ
อีกาทองคำแนบปีกลงกับพื้น แล้วเอียงหัวมาทางคุณเล็กน้อย
ความคิดอันเหลวไหลผุดขึ้นมาในหัว
คุณถามอย่างลังเลว่า “จะ...ให้ฉันขึ้นไปเหรอ?”
อีกาทองคำพยักหน้า
รู้สึกราวกับกำลังฝันถึงเรื่องราวอันงดงามตระการตา
สัตว์ประหลาด เผ่าชนเผ่าที่เป็นอมตะ หญิงสาวลึกลับ และอีกาทองคำที่กำลังจะพาคุณบิน
ทันทีที่นั่งได้มั่นคง ปีกมหึมาก็โผขึ้น
โลกใต้ร่างพลันเอียงวูบและถอยห่าง ลมกรรโชกพัดเข้ามา แต่ถูกม่านแสงไร้รูปร่างกั้นไว้ด้านนอก เหลือเพียงเสียงกระแสลมมหาศาลที่ดังก้องอยู่ข้างหู
ผืนดินกลายเป็นกระดานหมากราง ๆ เทือกเขาหดเล็กลงจนดูเหมือนรอยย่น แม่น้ำกลายเป็นเส้นสีเงินบาง ๆ
คุณกำลังขี่สิ่งมีชีวิตในตำนาน มุ่งหน้าสู่เรื่องราวในตำนานสักเรื่อง
……
ไม่รู้ว่าบินมานานแค่ไหน แต่ต้องเป็นระยะทางไกลมากแน่ ๆ จากนั้นคุณก็เห็นต้นไม้ยักษ์สูงตระหง่าน ลำต้นสีแดง ใบสีเขียว หยั่งรากลงสู่พื้นดินและแผ่พุ่มคลุมท้องฟ้า