……
ภายในปรโลกไร้ทั้งตะวันและจันทรา
ความมืดมิดข้นคลั่กราวกับมีตัวตน กดทับทุกอณูของพื้นที่อย่างหนักหน่วง
กลิ่นดินเน่าเหม็นปะปนกับกลิ่นคาวเลือดฉุนกึก พากันกรูกันเข้ามาในโพรงจมูก
พื้นใต้เท้านุ่มยวบประหนึ่งกองเนื้อหนัง บางครั้งมีกรงเล็บมือแห้งกรังราวกระดูกยื่นออกมาจากดิน คว้าข้อเท้าสิ่งมีชีวิตที่เดินผ่าน
ทันทีที่หลี่อู๋จิ่วก้าวเข้ามา เขาก็ตกเป็นเป้าของความอาฆาตโลภกระหายนับไม่ถ้วน
จุดแสงสีเขียวเรืองรองผุดขึ้นพร่างพรายในความมืด นั่นคือดวงตาของภูตผี
เสียงประหลาดสารพัดที่ไม่ใช่เสียงของมนุษย์ผสมปนเปกัน กลายเป็นเสียงพึมพำชวนให้คลุ้มคลั่ง
แต่เขาราวกับไม่ได้ยิน
กระดิ่งสงบจิตบนข้อมือส่งเสียงดังถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ภูตผีชั้นต่ำรอบตัวเขาละลายหายไปพร้อมเสียงกรีดร้อง ราวกับหิมะถูกน้ำเดือดสาดใส่
ล็อกเกตนำโชคแกว่งไกวเบา ๆ แนบผิวกาย ส่งไออุ่นแผ่วจางมาให้ ราวกับเป็นห่วงหาเงียบงันจากโลกอันแสนไกล
หลี่อู๋จิ่วไม่แม้แต่จะชายตามองภูตผีพวกนั้น สายตาทะลุผ่านเงาผีซ้อนทับนับชั้น มุ่งไปยังส่วนลึกของปรโลก
ร่างของเขาวูบไหว กลายเป็นแสงเพลิงสายหนึ่ง ฉีกความมืดมิด พุ่งทะยานไปยังต้นตอของคลื่นพลัง
เปลวเพลิงกรรมบัวแดงแผดเผาสิ่งชั่วร้ายทุกตนที่กล้าขวางทางจนมอดไหม้ ทิ้งรอยแสงเจิดจ้าชั่วขณะไว้ในปรโลกอันเงียบงัน
ยิ่งเข้าใกล้ส่วนลึก ลำดับขั้นของภูตผีก็ยิ่งสูงขึ้น รูปร่างยิ่งบิดเบี้ยวน่าสยดสยอง
ยักษ์ที่ประกอบขึ้นจากแขนขาขาดนับไม่ถ้วน ภูเขาเนื้อที่มีใบหน้ามนุษย์ทุกข์ทรมานกลิ้งเกลือกอยู่บนนั้น อสูรเงาร่างยักษ์ที่หยดของเหลวสีดำกัดกร่อนออกมาไม่หยุด... พวกมันคำรามพลางกรูกันเข้ามา หมายกลืนกิน “แสงสว่าง” ที่บุกรุกเข้ามาให้สิ้นซาก