“ฉันไม่ได้พูดสักหน่อย” เทพสงครามปฏิเสธ แม้ชั่วขณะหนึ่งจะคิดแบบนั้นจริง ๆ แขนของเขาประคองเธอไว้อย่างมั่นคง ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป
เธอจับไหล่เทพสงครามไว้ “เดี๋ยวก่อน”
“จะรออะไร?” เขายังไม่หยุดเดิน น้ำเสียงแข็งกระด้าง เห็นได้ชัดว่ายังงอนอยู่ “ไม่มีอะไรต้องคุยกับเศษเหล็กพวกนั้นหรอก”
เทพสังหารยังคงยืนอยู่ท่ามกลางหมอกไม่ไกลนัก ดวงตาจ้องมองมาทางนี้ไม่กะพริบ
เธอรู้ว่าต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ เทพแห่งกลลวงกับนักเล่นกลคลั่งจนเกินเยียวยา ส่วนเทพตัณหาก็มีท่าทีไม่ชัดเจน ขณะที่เทพธรรมชาติก็ดูมีอาการผิดปกติแฝงอยู่ไม่น้อย
ดูจากตอนนี้แล้ว มีแค่เทพสงครามกับเทพสังหารที่พอไว้ใจได้ แถมยังรับมือได้ง่ายกว่า
ถ้าเป็นพันธมิตรกับเทพทั้งสอง แล้วจัดการตัวอันตรายที่ควบคุมยากพวกนั้นก่อน สถานการณ์ของเธอก็คงดีขึ้นมาก ไม่ต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบขนาดนี้
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ประคองใบหน้าเทพสงครามด้วยสองมือ บังคับให้เขาเงยหน้ามอง “ฟังฉันก่อน”
นัยน์ตาแดงก่ำรูม่านตาเรียวของเทพสงครามหรี่ลง แต่สุดท้ายเขาก็หยุดเดิน
“นายคิดว่าเทพสังหารอ่อนแอไหม?” เธอถาม
เทพสงครามแค่นเสียง “ไม่อ่อนแอ แต่ก็ไม่ได้แข็งแกร่งจนฉันต้องเกรงกลัว”
“แล้วถ้าเขาจับมือกับเทพแห่งกลลวง เทพตัณหา และเทพธรรมชาติมาจัดการพวกเราล่ะ?” เธอถามต่อ
เทพสงครามรู้ทันความคิดของเธอ “เธอจะพูดอะไรกันแน่?”
“จับมือเป็นพันธมิตร แล้วสาบานต่อกฎของแต่ละฝ่าย” วิธีที่เธอเรียนมาจากเทพธรรมชาติมีประโยชน์ขึ้นมาพอดี
“เทพสังหารเป็นพันธมิตรที่เหมาะที่สุด อำนาจของเขาไม่ได้ขัดแย้งกับนายด้วยซ้ำ จะพูดว่าเทพสงครามก่อกำเนิดการสังหาร ส่วนการสังหารก็ทำให้สงครามรุนแรงขึ้นก็ได้”