ลิ้นเรียวยาวแยกเป็นง่าม คล้ายงูที่เลื้อยคดเคี้ยว
มุมปากของเทพตัณหาฉีกไปจนถึงใบหู เผยให้เห็นฟันแหลมคมสองแถว
เขี้ยวคมนั้นสามารถเฉือนผิวบอบบางของเธอให้ขาดได้อย่างง่ายดาย แต่ก่อนจะสัมผัสโดน มันกลับชะงักลงกะทันหัน
ปลายลิ้นของเทพตัณหาเผลอไล้ผ่านร่องริมฝีปากของเธอ ดวงตาของเขาพลันฉายแววประหลาดใจ
เขาแทรกลิ้นเข้าไปอย่างงุนงง ถูกโอบล้อมด้วยกลิ่นหอมพิศวงที่เข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ
เธอมองเทพตัณหาที่ทำตัวแปลกประหลาดอย่างงุนงง จากจะกินเธอให้ลงท้อง กลับกลายเป็น “กิน” เธอในชั่วพริบตา
ริมฝีปากถูกขบกัดจนรู้สึกเจ็บแปลบเล็กน้อย เธอเพิ่งได้สติและเริ่มดิ้นรน ก็ถูกเทพตัณหากดเอาไว้
“หอมจัง… หิวเหลือเกิน…”
เขาตักตวงอย่างละโมบ รูม่านตาซ้อนคู่หดตัวลงไม่หยุดเพราะความสุขที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
“โชคชะตา ทำไมเธอถึงหอมขึ้นขนาดนี้นะ อยากกินเธอเข้าไปจัง”
“แต่ถ้ากินเธอเข้าไป ก็จะไม่เหลือแล้ว”
เทพตัณหาตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก กระวนกระวายหาวิธีที่จะได้ทั้งสองอย่าง
จุมพิตที่ลิ้มลองเพียงน้อยนิดกลับทำให้เขายิ่งรู้สึกว่างเปล่า แต่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรกันแน่
ความทรมานจากการไม่รู้วิธีจัดการเรื่องนี้ทำให้เขาแทบคลั่ง
“ช่วยหน่อย ช่วยฉันที”
เขาพูดจาสะเปะสะปะ ปลายหางสอดเข้าไปในซอกขาที่หนีบชิดกันของเธอ คิดจะรัดพันเธอเหมือนเป็นอาหาร แต่ก็รู้สึกว่าไม่ควรทำแบบนั้น
เสียงคำรามบนท้องฟ้าดังสนั่นขึ้นฉับพลัน ร่างหนึ่งที่ห่อหุ้มด้วยแสงสีเลือดพุ่งตกลงมาราวดาวตก กระแทกขอบเกาะลอยฟ้าจนเศษหินกระเด็นไปทั่ว
บนไหล่ของเทพสงครามมีบาดแผลเห็นชัด แสงสีเขียวจากพลังเทพธรรมชาติกำลังกัดกร่อนจนส่งเสียงซู่ซ่า
เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองบาดแผล ดวงตาสีเลือดเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว คล้ายจะเฉือนเทพตัณหาให้ขาดเป็นชิ้น ๆ