ดาบยาวส่งเสียงครางกังวาน ราวกับกำลังขานรับเจ้าของ กระหายจะชักออกจากฝักไปอาบเลือดเต็มที
สมองเธอเหมือนสะดุดวูบ จึงโพล่งออกไปว่า “ฉันอยากอยู่กับคุณตามลำพังอีกสักพัก... ไม่ได้เหรอ?”
พูดจนจบประโยค เธอถึงเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป แต่ก็ได้แต่กัดฟันพูดให้จบ
เทพสังหารชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเงียบอยู่นาน
เธอกลับมองเห็นแววเขินอายอยู่บนหน้ากากเหล็กใบนั้นอย่างประหลาด หรือที่จริงเทพสังหารจะเป็นพวกใสซื่อรักบริสุทธิ์กันนะ?
เทพสังหารตกอยู่ในอาการแข็งค้างที่หาได้ยาก น้ำเสียงเผลอแผ่วลงโดยไม่รู้ตัว “เธอ...หมายความว่ายังไง?”
เธอรีบฉวยจังหวะ ขยับเข้าไปครึ่งก้าวจนแทบชิดเกราะเย็นเยียบของอีกฝ่าย เงยหน้าขึ้น พยายามทำสายตาให้ดูจริงใจ “ก็แค่ไม่อยากเห็นคุณเอาแต่วิ่งไล่ตามคนอื่น พวกผู้เล่นนั่นมีอะไรน่าสนใจกัน? เราคุยกันบ้างไม่ได้เหรอ?”
“คุยกัน?” เทพสังหารทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบ ราวกับกำลังทำความเข้าใจกับแนวคิดที่ไม่คุ้นเคยเลยสักนิด
“ใช่” เธอพูดเร็ว ๆ พลางใช้นิ้วเกี่ยวฝ่ามือของอีกฝ่าย “คุณเองก็เปลี่ยนไปนิดหน่อยแล้ว ใช่ไหม?”
ความรู้สึกประหลาดแล่นมาจากจุดที่สัมผัสกัน เทพสังหารเผลอคิดจะสะบัดมือออก
แรงเหวี่ยงอย่างรุนแรงทำให้เธอเซถลา ร่างเอนหงายไปด้านหลัง
วินาทีถัดมา แขนข้างหนึ่งก็โอบเอวเธอไว้ หน้ากากโลหะที่ขยายใหญ่ขึ้นกินพื้นที่เกือบครึ่งสายตา
ท่าทางที่เทพสังหารกอดเธอไว้ดูอย่างไรก็เหมือนกำลังพยายามแก้สถานการณ์อย่างจนปัญญา
เธออาศัยจังหวะนั้นคล้องแขนรอบคออีกฝ่าย ตีลงไปสองสามทีอย่างเอาคืน ก่อนบ่นว่า “ทำฉันตกใจหมดเลย”
ให้ตายสิ ลืมไปว่าเทพสังหารมีร่างเป็นเกราะ ตีจนมือเจ็บเลย
เทพสังหารไม่รู้จะตอบอะไร จึงพยายามปลอบเธออย่างเก้ ๆ กัง ๆ “อยากคุยเรื่องอะไร?”