ชายหนุ่มผมเผ้ายุ่งเหยิง เส้นผมสั้นยาวไม่เท่ากันปรกลงมาบดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง
ดวงตาปรือปรอยที่มองลอดช่องว่างระหว่างเส้นผมโค้งขึ้นเล็กน้อย เขาพูดเสียงเนือยว่า “อืม... ดูสิ มีกระต่ายน้อยหลงทางวิ่งชนเข้ามาแล้ว”
เขาพาดแขนบนไหล่ของคุณ แล้วทิ้งน้ำหนักลงมาอย่างไม่เกรงใจ
เอวของคุณยวบลง เกือบทรงตัวไม่อยู่
อีกด้านหนึ่ง
แขนข้างที่ขาดของเชียนเฟิงงอกขึ้นมาใหม่อย่างรวดเร็วชนิดผิดธรรมชาติจนชวนขนลุก
เขาขยับแขนเพื่อปรับตัวให้ชินกับร่างกายส่วนใหม่ ขณะที่ใต้เท้า ผู้เล่นที่เพิ่งลอบโจมตีเมื่อครู่ตายสนิทเหมือนซีเออร์ ร่างกายกลายเป็นท่อนไม้ท่อนหนึ่ง
“หืม?” เชียนเฟิงดูประหลาดใจอยู่บ้าง ก่อนยกมุมปากอย่างสนอกสนใจ “น่าสนใจนี่ หลอกฉันด้วยกลเล่นกลได้ด้วยเหรอ?”
ผู้เล่นรอบข้างแม้ยังไม่เข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด แต่ก็ถอยห่างออกไปโดยไม่รู้ตัว แล้วมองมาอย่างระแวดระวัง
สายลมอ่อนพัดพาใบไม้ร่วงให้ลอยละล่อง
บนหอคอยสูง ผู้เล่นหลายคนยืนอยู่รอบนอก สีหน้าแตกต่างกันไป
พื้นหินอ่อนชุ่มโชกไปด้วยเลือดสีแดงฉาน กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นฉุนจมูกแผ่กระจายไปทั่ว ก่อนจะถูกม่านพลังสีฟ้าอ่อนกักไว้ในบริเวณนี้
เชียนเฟิงที่จู่ ๆ ก็ลงมือแผ่กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัว เหนือกว่าที่ผู้เล่นเคยรู้จักเขาอย่างเทียบไม่ติด
ส่วนนักเล่นกลที่ไม่รู้โผล่มาจากไหนกำลังกอดคุณจากด้านหลัง ท่าทางผ่อนคลายสบาย ๆ ไม่ได้เสียเปรียบแม้แต่น้อย
เชียนเฟิงกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “ส่งเธอมาให้ฉัน”
นักเล่นกลค่อย ๆ กระชับแขนที่โอบรอบตัวคุณ “กระต่ายน้อยตัวนี้ฉันเก็บมาได้นะครับ คุณผู้ชาย”