…สนิทกับเขามากเหรอ?
ถ้าไม่ใช่เพราะชีวิตเธอตกอยู่ในกำมือเขา เธอคงอยากบ่นเต็มแก่แล้วว่าเขาทำท่าทางสนิทสนมกับเธอขนาดนี้ได้ยังไง
ความหวาดกลัวและต่อต้านที่วูบผ่านดวงตาของเธอถูกเขาจับได้ นักเล่นกลขมวดคิ้ว พลางลืมตางัวเงียขึ้นเต็มที่ “เธอไม่ชอบฉันเหรอ?”
ทำไมเธอต้องชอบเขาด้วยล่ะ?
เขาเกือบทำเธอตกใจตายอยู่แล้ว
หางตาเหลือบเห็นแอ่งเลือดที่ยังไม่แห้งทั่วพื้น เธอไม่กล้าพูดออกไป
“ฉันจัดการทุกอย่างที่เธอไม่ชอบไปหมดแล้ว ทำไมเธอยังไม่ชอบฉันอีก?”
คำพูดของนักเล่นกลขัดแย้งกันจนไร้เหตุผล บางทีสำหรับคนบ้าแล้ว เหตุผลปกติคงไม่สำคัญ
เขาจ้องตาและสีหน้าของเธออย่างดื้อดึง พยายามค้นหาหลักฐานสักอย่างว่าเธอชื่นชอบเขา
ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด จู่ ๆ ก็มีเสียงถามอย่างระมัดระวังดังขึ้น “นักเล่นกล คนนั้นไปแล้วเหรอ?”
เธอหันไปมอง เห็นผู้เล่นที่หนีไปอย่างรวดเร็วทยอยกลับมาอีกครั้ง
จะบอกว่ากล้าหรือขี้ขลาดดีนะ…
นักเล่นกลไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น เพียงขานรับว่า “อืม”
ผู้เล่นคนนั้นพลันถอนหายใจโล่งอก
คนกลุ่มหนึ่งกรูกันเข้ามา มุงดูร่างไร้วิญญาณของเชียนเฟิงด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะใช้นิ้วจิ้มมันเบา ๆ
“นี่คือศพของเทพเหรอ?”
“อะไรเล่า ก็แค่ยืมร่างเชียนเฟิงมาจุติชั่วคราว คนที่ตายคือเชียนเฟิงต่างหาก”
“พูดถึงแล้ว เทพหน้าตาเป็นแบบนั้นเองเหรอ? โอ๊ยแม่เจ้า หนวดเต็มไปหมด น่าขยะแขยงชะมัด! ไม่เหมือนเทวรูปเทพลวงหลอกที่เคยเห็นในดันเจี้ยนเลย หลอกกันชัด ๆ!”
พวกเขาหัวเราะคิกคัก ไม่มีความยำเกรงต่อเทพแม้แต่น้อย
มีคนหนึ่งครุ่นคิด “ถ้าไปฟ้องเทพโชคชะตาว่ามีเทพองค์อื่นลักลอบเข้ามาในนครกระจก จะได้รางวัลไหม?”