“ทำไม แค่นี้ก็ไม่ชอบฉันแล้วเหรอ?” ซิงซิงมองเธออย่างน้อยใจ “ก่อนหน้านี้ยังอยากนอนกับฉันอยู่เลย”
“……” เธอหันหลังให้เงียบ ๆ ซุกหน้าเข้าไปในผ้าห่ม หมดอารมณ์จะคุยต่อ
ผ่านผ้าห่ม เธอรู้สึกถึงน้ำหนักหนักอึ้งกดทับลงมา ก่อนเสียงของเด็กหนุ่มที่เลิกเสแสร้งจะดังขึ้น “ก็ได้ ไม่ชอบฉันก็ไม่ชอบ”
“แล้วซีเออร์ล่ะ? ชอบเขาไหม? ให้เขามานอนเป็นเพื่อนดีหรือเปล่า?”
เธอทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงจับขอบผ้าห่มแล้วโผล่หัวออกมา พูดเร็วไปหน่อยจนลิ้นพันกัน “นายมันน้ำมันทอดแป้งเหรอ?”
“ฉันไม่ใช่น้ำมันทอดแป้งสักหน่อย” ซิงซิงเอียงคอ “หิวแล้วเหรอ? ถ้าเป็นเธอ ฉันยอมให้กินเลยนะ”
……คนในนครกระจกไม่มีใครปกติเลยหรือไง?
เธอปิดหู “ฉันจะนอนแล้ว อย่ากวน”
“รับทราบ”
ซิงซิงลุกขึ้นยืนพร้อมรอยยิ้ม ตลอดทั้งกระบวนการไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาแม้แต่นิดเดียว
……
ใคร ๆ ก็พูดว่าผ้าห่มเป็นม่านพลังกั้น แต่ถึงเธอจะมุดเข้าไปห่อทั้งตัว ก็ยังรู้สึกว่ามีใครกำลังจ้องมองอยู่
ความรู้สึกว่าถูกแอบมองอย่างรุนแรงนั้นเหมือนไม้เลื้อยที่ดึงไม่ขาด แผ่ขยายหนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
ทั้งที่ในห้องยังมีคนอื่นอีกสองคน แต่ความกลัวกลับดูเหมือนเลือกเล่นงานเธอเพียงคนเดียว
จริงด้วย
ยังมีคนอยู่นี่นา
เธอโผล่หัวออกมา ตั้งใจจะหาเพื่อนร่วมทางที่พอจะช่วยให้รู้สึกปลอดภัยขึ้นได้บ้าง
สายตาเลื่อนไปยังโซฟา แล้วสบเข้ากับดวงตาว่างเปล่าสองคู่ที่จ้องตรงมา
ดูคล้ายหุ่นขี้ผึ้ง หุ่นคน หรือรูปสลักลงสีที่เหมือนจริงก็จริง แต่ยังไงก็ไม่เหมือนมนุษย์
เธอรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว สมองหยุดทำงาน
จู่ ๆ เส้นผมสองสามเส้นก็ห้อยลงมาปัดแก้ม ความคันทำให้เธอหดไหล่